Suzana e gjykimi i Danielit, Gjyqi i Danielit

¹Na ishte në Babiloni një njeri që e kishte emrin Joakim.

²Kishte marrë për grua Suzanën, bijën e Helcisë, që ishte shumë e bukur dhe e druante Zotin.

³Prindërit e saj, pasi ishin njerëz të drejtë, e edukuan vajzën e vet sipas Ligjit të Moisiut.

⁴Joakimi ishte shumë i pasur. Përbri shtëpisë së vet kishte një kopsht. Tek ai tuboheshin judenjtë me shumicë, sepse e çmonin më tepër se të gjithë të tjerët.

⁵Atë vit zgjodhën për gjykatës dy pleq nga populli. Ishin nga ata, për të cilët Zoti ka thënë: “Paudhësia doli nga Babilonia me anë të pleqve gjykatës që vetëm dukeshin si udhëheqës të popullit.

⁶Këta shkonin në shtëpinë e Joakimit e te ta shkonin të gjithë ata që kishin ndonjë çështje gjyqësore.

⁷Kur, rreth mesditës, populli shpërndahej, Suzana dilte e shëtiste në kopshtin e burrit të vet.

⁸Ata dy pleqtë e shihnin çdo ditë duke hyrë e shëtitur dhe e lakmuan.

⁹E humbën dritën e arsyes, sytë e vet më nuk i lartësuan për ta parë Qiellin e për ti kujtuar gjyqet e drejta.

¹⁰Të dy u goditën nga dëshirimi për të, por s’ia dëftuan njëri-tjetrit epshin e vet,

¹¹sepse u vinte turp t’ia zbulonin shokut lakmimin që kishin për të,

¹²por çdo ditë mundoheshin me shumë dëshirë që ta shikonin. Një ditë i thanë njëri-tjetrit:

¹³”Po shkojmë në shtëpi se është koha e drekës!” Dolën jashtë e u shpërndanë,

¹⁴por u kthyen dhe u gjetën në të njëjtin vend e, duke pyetur njëri-tjetrin pse u kthyen, rrëfyen epshin e vet. Atëherë së bashku caktuan kohën kur Suzanën do ta gjenin vetëm.

¹⁵Kështu ata po prisnin rastin e volitshëm. Një ditë erdhi Suzana, sikurse edhe ditëve më përpara, vetëm me dy shërbëtore e, pasi bënte vapë, deshi të bëjë banjë në kopsht.

¹⁶Aty s’ishte askush tjetër, përveç dy pleqve të fshehur që po e shikonin.

¹⁷Suzana u tha shërbëtoreve: “Më sillni vaj e erëra të mira dhe ma mbyllni derën e kopshtit që të lahem.”

¹⁸Ato bënë si i urdhëroi. E mbyllën derën e kopshtit dhe dolën nëpër anësore për të sjellë çka kishte kërkuar: e nuk dinin se pleqtë ishin fshehur brenda.

¹⁹Kur shërbëtoret dolën, u çuan dy pleqtë, vrapuan tek ajo e i thanë:

²⁰“Ja, dyert e kopshtit janë të mbyllura e askush nuk na sheh. Ne kemi rënë në dëshirimin tënd: na u dorëzo e të biem me ty!

²¹Por, nëse sdëgjon, do të bëjmë dëshmi kundër teje se ka qenë me ty një djalosh e për këtë arsye i ke nisur shërbëtoret larg teje.”

²²Suzana dënesi e tha: “Kam rënë gjallë e ngushtë: në qoftë se bëj atë çka kërkoni, më pret vdekja, në qoftë se sbëj ashtu, s’do të mund të shpëtoj prej duarve tuaja;

²³por më mirë është për mua të bie në duart tuaja pa e pasë bërë këtë të keqe se të mëkatoj para syve të Zotit.”

²⁴Atëherë Suzana lëshoi një britmë të madhe. Bërtitën edhe pleqtë kundër saj

²⁵dhe njëri prej tyre u lëshua vrap dhe e hapi derën e kopshtit.

²⁶Kur anëtarët e familjes dëgjuan britmat në kopsht, u lëshuan vrap nëpër derën anësore për të parë se çkishte ndodhur.

²⁷Kur pleqtë i treguan fjalët e veta, shërbëtorëve u ra një hije e zezë, sepse kurrë për Suzanën nuk ishte thënë një fjalë e tillë.

²⁸Të nesërmen, kur u mblodh populli në kuvend te Joakimi, burri i saj, erdhën edhe dy pleqtë plotësisht të vendosur që ta dënojnë Suzanën me vdekje.

²⁹Ata thanë para popullit: “Silleni Suzanën, bijën e Helcisë, gruan e Joakimit!” Ata shkuan për ta sjellë.

³⁰Ajo erdhi me prindër, me fëmijë e me të gjithë kushërinjtë.

³¹Vërtet Suzana ishte shumë e njomë dhe e bukur për kah hijeshia!

³²Ata të paudhë urdhëruan ta hiqte velin, sepse me të ajo e kishte mbuluar fytyrën - për tu kënaqur me bukurinë e saj.

³³Qanin të gjithë njerëzit e saj dhe të gjithë ata që e shikonin.

³⁴Dy pleqtë u ngritën mes popullit e ia vunë duart mbi kokë.

³⁵Ajo, duke qarë, i çoi sytë drejt qiellit: sepse zemra e saj kishte besim në Zotin.

³⁶Pleqtë thanë: “Ndërsa ne po shëtisnim vetëm në kopsht, kjo hyri në kopsht me dy shërbëtore, e mbylli derën e kopshtit e i nisi shërbëtoret.

³⁷Atëherë iu afrua një djalosh që kishte qenë i fshehur, dhe ra me të.

³⁸Ne që ndodheshim në një kënd të kopshtit, kur e pamë këtë poshtërsi, vrapuam tek ata e i pamë mirë se ishin bashkuar.

³⁹Por atë nuk mundëm ta kapnim, sepse ishte më i fuqishëm se ne dhe, si e hapi derën, iku.

⁴⁰Këtë e kapëm dhe e pyetëm kush ishte ai djalosh, por nuk deshi të na tregojë. Për këtë gjë ne jemi dëshmitarë!”

⁴¹Njerëzit u besuan porsi pleqve të popullit e gjykatësve dhe e dënuan Suzanën me vdekje.

⁴²Suzana lëshoi një britmë të madhe e tha: “O Hyj i amshueshëm, ti që i njeh fshehtësitë, ti që di gjithçka para se të ndodhë,

⁴³ti e di mirë se kundër meje sollën dëshmi të rreme! Ja, unë po vdes, megjithëse nuk bëra asgjë prej atyre që i sendërtoi shpirtligësia e tyre kundër meje!”

⁴⁴Zoti e dëgjoi lutjen e saj.

⁴⁵Ndërsa po e çonin për ta vrarë, Hyji zgjoi shpirtin e shenjtë të një djaloshi të ri, që quhet Daniel.

⁴⁶Ai bërtiti me zë të lartë: “Unë jam i pafajshëm për gjakun e saj!”

⁴⁷Mbarë populli u soll prej tij e i tha: “Ç’është kjo fjalë që e the?”

⁴⁸Ai qëndroi mes tyre e tha: “Kaq të marrë jeni, bijtë e Izraelit? Pa e pasë pleqëruar të vërtetën e pa e njohur, e dënuat bijën e Izraelit!

⁴⁹Kthehuni në gjyq, sepse kanë dhënë dëshmi të rreme kundër saj!”

⁵⁰Vrik u kthye mbarë populli e të parët i thanë: “Eja, ulu mes nesh e na trego, sepse Zoti ta dha nderin e pleqërisë!”

⁵¹Atëherë Danieli u tha: “Ndajini ata larg njëri-tjetrit e unë do ti marr në pyetje.”

⁵²Pasi qenë ndarë prej njëri-tjetrit, e thirri njërin prej tyre e i tha: “Plakushani i ditëve të zeza, tani po dalin në dritë mëkatet e tua, që më parë i bëje,

⁵³duke gjykuar gjyqe padrejtësisht: të pafajshmit i dënoje e fajtorët i liroje, e mirë e di se Zoti thotë: Mos e vra të pafajshmin e të drejtin!

⁵⁴Tani, pra, nëse e ke parë, thuaj nën cilën pemë i pe duke biseduar? Ai u përgjigj: “Nën xinë.”

⁵⁵Danieli i tha: “Me të drejtë rrejte në dëm të kokës sate! Sepse, ja, posa engjëlli e mori dënimin prej Hyjit, do të të presë përmes!”

⁵⁶Si e larguan atë, urdhëroi të sillet tjetri e i tha: “Pjellë e Kanaanit e jo e Judës, ti mori mendtë bukuria e lakmia ta prishi zemrën.

⁵⁷Kështu ua bënit bijave të Izraelit e ato prej frikës ju lëshoheshin në duar, por bija e Judës nuk e duroi poshtërsinë tuaj.

⁵⁸Tani, pra, më thuaj: nën cilën pemë i zure ata duke biseduar?” Ai tha: “Nën plepin e egër!”

⁵⁹Atëherë Danieli i tha: “Me të drejtë rrejte në dëm të kokës sate edhe ti! Gati është në këmbë engjëlli i Hyjit, me shpatë në dorë për të të prerë përmes e për të të vrarë!”

⁶⁰Atëherë mbarë kuvendi zuri të bërtasë me zë të lartë e ti japë lavdi Hyjit, që i shpëton ata që shpresojnë në të.

⁶¹U çuan kundër dy pleqve - të cilët Danieli i shtrëngoi të pohonin me gojën e vet se kishin dhënë dëshmi të rreme - dhe ua bënë atyre ashtu si ata, të shtyrë nga shpirtligësia e vet, kishin sendërtuar t’ia bënin të afërmit,

⁶²sipas Ligjit të Moisiut i vranë ata. Dhe atë ditë e shpëtuan gjakun e pafajshëm.

⁶³Helcia e gruaja e tij i dhanë lavdi Hyjit për bijën e vet Suzanën bashkë me Joakimin, burrin e saj, e me të gjithë të afërmit e saj që s’u gjet në të farë turpi.

⁶⁴Që prejasaj dite Danieli u bë i përmendur në sy të popullit. BELI E GJARPRI