Nga padrejtësia e njerëzve në drejtësinë hyjnore

¹Jobi e mori fjalën e tha:

²»Tash sa herë veç po dëgjoj fjalë të tilla! Të gjithë ju jeni ngushëllimtarë të mërzitshëm!

³Vallë, s’kanë fund fjalët e thëna në erë? Çka të ngacmon kështu të përgjigjesh?

⁴Dhe unë do të mundja të flas kështu të ishit ju në këtë gjendjen time; rrjedhshëm fjalët mbi ju do të zbrazja, përmbi ju kokën do të dridhja!

⁵E me fjalë do t’ju forcoja, s’do të pushoja të rrah me buzë.

⁶Por, nëse flas dhembjet s’më pushojnë, nëse hesht, prapë nuk më largohen.

⁷Por tani dhimba më molisi, mik për shëllinë mua s’më ke lënë.

⁸Rrudhat në ballë dëshmojnë kundër meje, shpifje të rënda kundër meje thuhen,

⁹me felgrim më thërmon e më përndjek, kundër meje dhëmbët i kërcëllon, armiku m’i ngërdhuc sytë.

¹⁰Gojën hapën kundër meje, më poshtërojnë e më shuplakojnë, janë bashkuar kundër meje të gjithë.

¹¹Pre bakeqit Hyji më ka dhuruar, më lëshoi në duar të njerëzve të pashpirt.

¹²Unë, ai i urti i dikurshëm, papritmas qeshë shkatërruar, më shtrëngoi në zverk edhe më rroposi, shenjë të shinjestrës së vet më bëri,

¹³Më shitoi me shigjeta të veta, m’i përshkoi ijet, dhe s’iu dhimta, në tokë ma derdhi vrerin tim.

¹⁴Copë e grimë trupin ma bëri, u sul në mua si vigan.

¹⁵Përmbi lëkurë e qepa thesin, thellë në pluhur e rrasa kokën.

¹⁶Faqja ime u skuq prej lotëve, e u nxinë qerpikët e mi.

¹⁷E pra, dhunë nuk bëri dora ime, e urata ime ishte e pastër!

¹⁸O moj tokë, mos më mbulo gjakun, mos ma fsheh klithmën e dënesjes!

¹⁹Se e kam në qiell Dëshmitarin, atje lart atë që më njeh.

²⁰Mbrojtës të mi janë gjëmet e mia, para Hyjit lot më kullon syri.

²¹Heu, t’u gjykonte me Hyjin njeriu siç gjykohet njeriu me njeriun!

²²Por shkurtuar janë ditët e mia, po marr udhën që kthim prapa s’ka!