Hidhërimi s’ndihmon asgjë kundër drejtësisë

¹Mori fjalën Baldad Suhiti edhe tha:

²»Deri kur me fjalë do të gjuani? Më parë pleqëroni e atëherë do të flasim!

³Përse mbahemi për bagëti? Dhe na mban për kafshë të ndyra?

⁴Ti, or djalë, që vetes ia bren jetën a për shkak tënd do të shembet bota dhe qetat vendit do të luajnë?

⁵Po se drita do t’i shqimet të mbrapshtit, s’do të flakojë më flaka në vatër të tij.

⁶Nën tendë të tij do të errësohet drita, përmbi të dritëza do të fiket.

⁷Hapi i shpejtë i ngadalësohet, në shestime të veta do të përplaset.

⁸Këmbët e tija i ranë në rrjetë, ja po ecën në lugje i penguar!

⁹Laku i fshehur këmbët ia zuri, vjega nyjë rreptë e shtrëngon.

¹⁰Për këmbë gracka në tokë i është fshehur, në shteg t’kalimit kurthi e pret.

¹¹Nga çdo anë e frikëson droja, gjurmë pas gjurme e përcjell.

¹²Nga uria i humb fuqia, murtaja i rri përbri

¹³e ia bren pjesët e lëkurës, i ha gjymtyrët djali i parë i vdekjes.

¹⁴E nxjerrin nga çadra e tij, për ta shpënë te Mbreti i Tmerrit.

¹⁵Banon në tendën që s’është më e tija, banesa me sulfur i stërpiket.

¹⁶Poshtë kalben rrënjët e tija, e përsipër gemat e tij thahen.

¹⁷Kujtimi i tij zhduket nga toka, në logje emri s’i përmendet.

¹⁸Nga drita në errësirë e dëbojnë, e tresin nga rrethi i tokës.

¹⁹Bir as bijë në popull s’do të ketë, dera e tij me ferrë do të mbyllet.

²⁰Fundi i tij emnesë për të sprasmit, lemeri do të jetë për të parët.

²¹Ja, i tillë është fati i mëkatarit, e tillë dera që Hyjin s’e njeh.«