Shërimi i shërbëtorit të centurionit, Të ngjallurit e djalit të vejushës së Nainit, etj.

¹Pasi i kreu të gjitha këto fjalë të drejtuara popullit, hyri në Kafarnaum.

²Një centurion e kishte shërbëtorin të sëmurë në fill të vdekjes. Shërbëtorin e kishte fort për zemër.

³Centurioni, kur dëgjoi për Jezusin, dërgoi disa kryepleq judenj që ta lusin të vijë e t’ia shërojë shërbëtorin.

⁴Ata, kur arritën te Jezusi, zunë t’i luten e t’i përluten: »Meriton t’ia kryesh këtë nderë

⁵sepse e do popullin tonë. Ai na e ndërtoi edhe sinagogën.«

⁶Jezusi shkoi me ta. E kur ishte jo fort larg shtëpisë, centurioni dërgoi miqtë e vet për t’i thënë: »Zotëri, mos u mundo më tepër se nuk jam i denjë të hysh nën pullazin tim

⁷- prandaj edhe nuk e çmova veten të denjë të dal përpara, por vetëm jep urdhër me një fjalë e do të shërohet shërbëtori im.

⁸Sepse edhe unë, ndonëse vetëm njeri që varem prej tjetërkujt, prapë kam nën urdhër ushtarë dhe i them njërit: ‘Shko!’ - dhe ai shkon, një tjetri: ‘Eja!’ - dhe ai vjen; shërbëtorit tim: ‘Bëje këtë!’ - dhe ai e bën.«

⁹Jezusi, kur i dëgjoi këto fjalë, u mrekullua, u kthye kah populli që po e ndiqte dhe i tha: »Po ju them: as në Izrael nuk e gjeta një fe kaq të madhe.«

¹⁰Kur të dërguarit u kthyen në shtëpi, e gjetën shërbëtorin shëndosh e mirë.

¹¹Pastaj Jezusi u nis për në qytet që quhet Nain. Me të shkonin nxënsit e tij dhe turmë e madhe e popullit.

¹²Kur iu afrua dyerve të qytetit, qe se po sillnin përjashta qytetit një të vdekur - djalin e vetëm të nënës e kjo ishte e vejë. E përcillnin shumë banorë të qytetit.

¹³Kur e pa Zotëria, pati dhimbë për të dhe i tha: »Mos qaj«

¹⁴U afrua, preku vigun - ata që e mbartnin, u ndalën. Ai tha: »Djalosh, ty po të them: çohu!«

¹⁵I vdekuri u çua dhe nisi të flasë. Jezusi ia dha s’ëmës.

¹⁶Të gjithë i kapi frikë e madhe dhe lëvdonin Hyjin duke thënë: »Profet i madh u duk ndër ne! Hyji e pa popullin e vet!«

¹⁷Dhe nëpër mbarë Judenë e anembanë krahinës u hap zëri për të.

¹⁸Për të gjitha këto e bënë me dije Gjonin nxënësin e tij. Gjoni i thirri dy prej nxënësve të vet

¹⁹dhe i dërgoi te Zotëria për ta pyetur: »A je ti Ai që duhet të vijë, apo duhet të presim një tjetër?«

²⁰Këta, kur erdhën te Jezusi, i thanë: »Gjon Pagëzuesi na dërgoi te ti që të pyesim: ‘A je ti ai që duhet të vijë, apo duhet të presim një tjetër?’«

²¹Shi në atë çast Jezusi shëroi shumë njerëz prej sëmundjesh, prej dhimbjesh, prej shpirtrash të ndytë edhe shumë të verbëve ua dhuroi dritën e syve.

²²Atëherë u përgjigji: »Shkoni e tregoni Gjonit çka patë e çka dëgjuat: ‘të verbërit po fitojnë dritën e syve’, të shqeptët po ecin drejt, të gërbulurit po pastrohen, të shurdhëtit po dëgjojnë, të vdekurit po ngjallen e ‘skamnorëve u shpallet Ungjilli’.

²³I lumi ai që nuk do ta bjerrë besimin në mua!«

²⁴Kur të dërguarit e Gjonit shkuan, Jezusi filloi t’i flasë turmës për Gjonin: »Ç’dolët të shihni në shkreti? Një kallam që e tund era?

²⁵Atëherë, ç’dolët të shihni? Një njeri të veshur me petka të bukura? Porse njerëzit që veshen me petka të bukura, me shkëlqim e jetojnë në kënaqa banojnë në pallate mbretërore!

²⁶Por, çka atëherë dolët të shihni? Një profet? Po, unë po ju them: edhe më tepër se një profet!

²⁷Gjoni është ai, për të cilin u shkrua në Shkrimin shenjt: ‘Qe unë po e dërgoj lajmëtarin tim para teje për ta bërë gati para teje udhën tënde.’

²⁸Unë po ju them: s’ka djalë nëne që është më i madh se Gjoni! Megjithatë, edhe më i vogli në Mbretërinë e Hyjit, është më i madh se ai.

²⁹Populli mbarë që e dëgjoi - edhe vetë tagrambledhësit - duke u pagëzuar me pagëzimin e Gjonit, e dëshmuan drejtësinë e Hyjit.

³⁰Kurse, farisenjtë e mësuesit e Ligjit, duke mos pranuar të pagëzohen prej tij, e përbuzën planin e Hyjit që kishte për të mirën e tyre.

³¹Me kë, pra t’i krahasoj njerëzit e kësaj breznie? Kujt i përngjasin?

³²U përngjasin fëmijaçave që rrinë ndër sheshe dhe i thërrasin njëri-tjetrit, sipas asaj fjale: ‘Ne u ramë për ju fyejve e ju nuk kërcyet; bëmë gjëmë e ju nuk vajtuat!’

³³Erdhi Gjon Pagëzuesi; as nuk hëngri bukë as nuk piu verë, e ju thoni: ‘Ka në trup djallin.’

³⁴Erdhi Biri i njeriut: Ky ha e pi, e ju thoni: ‘Ja, gopçi, pijaneci, miku i tagrambledhësve e i mëkatarëve!’

³⁵Por Urtisë i japin të drejtë bijtë e saj.«

³⁶Një farise e grishi Jezusin për bukë. Ai hyri në shtëpinë e fariseut dhe u ul në tryezë.

³⁷Kur, ja, hyri menjëherë një grua që ishte mëkatare e njohur në qytet. Ajo, kur mori vesh se Jezusi gjendej në tryezë, në shtëpinë e fariseut, mori një enë alabastri me parfum,

³⁸zuri vend pas tij, te këmbët e tija dhe, duke qarë, filloi me lot t’ia lajë këmbët, t’ia fshijë me flokë, t’ia puthë e t’ia lyejë me parfum.

³⁹Kur e pa këtë gjë fariseu që e kishte thirrur, mendoi me vete: »Po të ishte ky profet, do ta dinte se kush dhe çfarë gruaje është kjo që po e përket: se është mëkatare.«

⁴⁰Jezusi mori fjalën dhe i tha: »Simon, dua diçka të të them.« »Fol, Mësues!« - i përgjigji ai.

⁴¹»Një huadhënës - vazhdoi Jezusi - kishte dy detorës. Njëri i kishte pesëqind e tjetri pesëdhjetë denarë.

⁴²Pasi nuk kishin me çka t’ia kthenin, ua fali të dyve. Cili prej tyre do ta dojë më fort?«

⁴³Simoni i përgjigji: »Mendoj ai, të cilët i fali më shumë.« »Mirë pleqërove! - i tha Jezusi.

⁴⁴Dhe, si u soll kah gruaja, i tha Simonit: »A po e sheh këtë grua? Hyra në shtëpinë tënde, ti nuk më dhe ujë për t’i larë këmbët. Kjo, përkundrazi, me lot m’i lau këmbët e me flokët e kresë m’i fshiu.

⁴⁵Ti nuk ma dhe puthjen e detyruar. Kjo, përkundrazi, qysh se hyri, nuk pushon të m’i puthë këmbët.

⁴⁶Ti nuk ma leve kryet me vaj. Kjo, përkundrazi, me parfum m’i leu këmbët e mia.

⁴⁷Këndej po të them: iu falën mëkatet e shumta, sepse tregoi dashuri të madhe. Ai, të cilit i falen më pak, më pak dashuri tregon.«

⁴⁸Atëherë i tha gruas: »Të janë falur mëkatet!«

⁴⁹Ata që ishin në tryezë me të, filluan të mendojnë në vete: »Kush është ky që po fal edhe mëkatet?!«

⁵⁰Por ai i tha gruas: »Feja jote të shpëtoi. Shko në paqe!«