Zoti do ta huamarrë dashurinë e vet të papranuar, Dashuria do të ngadhënjejë, etj.

¹Kur Izraeli ende ishte djalë unë e doja e prej Egjiptit e thirra birin tim.

²Por, sa më shumë i thirrja, aq më tepër largoheshin prej meje; baalëve fli u flijonin, idhujve u digjnin kem.

³E unë e mësoja Efraimin të ecte vetë i mbartja para duarsh, s’e kuptonin se për ta u kujdesoja.

⁴I tërhiqja me litarë për njerëz, me vargje të dashurisë; isha për ta, porsi ai që fëmijën e ngrit deri në mollëza të veta, u përkulja mbi të t’i jap të hajë.

⁵Të kthehet në dheun e Egjiptit, le t’i jetë Asuri mbret, sepse s’deshën kah unë të kthehen!

⁶Emnesë do të bëjë në qytete të tyre shpata, nynykatësit do t’ia shuajë, do t’i hajë për shkak të synimeve të tyre!

⁷Është i gatshëm populli im të mëkatojë kundër meje; e ftojnë lart, por askush nuk e ngrit.

⁸Si të heq dorë prej teje, Efraim, të dorëzoj ty, o Izrael? Si të lëshoj ty porsi Adamën, të të bëj të ngjashëm me Seboimin? Zemra ime në mua përmallohet, në brendinë time flakë është ndezur dhimba.

⁹S’do ta shfryej zemërimin tim, s’do të kthehem ta shpërndaj Efraimin, sepse Hyj jam unë e jo njeri, Shenjti në mesin tënd, s’do të vij me tmerr.

¹⁰Zotin do ta ndjekin; do të ulërijë porsi luani, po ai vetë do të ulërijë, e me tmerr do të ngarendin fëmijët nga perëndimi,

¹¹do të flut’rojnë porsi shpendët nga Egjipti porsi pëllumbi nga Asyria. Në shtëpi të tyre do t’i vendos.