Shembulli i Abrahamit, Premtimet realizohen me anë të fesë

¹Çka të themi se fitoi, pra, Abrahami, themeluesi i fisit tonë?

²Nëse Abrahami u bë i drejtë në saje të veprave, atëherë ka për çka të mburret - por jo para Hyjit.

³Në të vërtetë, çka thotë Shkrimi shenjt? ‘Abrahami i besoi Hyjit dhe kjo iu njeh për drejtësi.’

⁴Punëtorit nuk i llogaritet rroga si lëmoshë, por si detyrë.

⁵Përkundrazi, atij që nuk i bën veprat, por beson në Atë që shfajëson të shtrembërin, feja e tij i njehet drejtësi,

⁶sikurse edhe Davidi e shpall të lumtur atë njeri të cilin Hyji e bën të drejtë pavarësisht nga veprat:

⁷‘Të lumët ata të cilëve u janë falur fajet, të cilëve u janë mbuluar mëkatet!

⁸Lum ai njeri, të cilit Hyji nuk do t’ia numërojë mëkatin!’

⁹Kjo lumturi, tashti, a u përket vetëm të rrethprerëve apo edhe të parrethprerëve? Themi, pra: ‘Feja Abrahamit iu çmua drejtësi.’

¹⁰E si iu çmua? Kur ishte i rrethprerë apo kur ende nuk ishte i rrethprerë? Jo, kur ishte i rrethprerë, por kur ende ishte i parrethprerë!

¹¹Shenjën e rrethprerjes e mori porsi vulën e drejtësisë, të cilën e fitoi me anë të fesë, ende para se të ishte i rrethprerë, që të bëhej ati i të gjithë besimtarëve: i të parrethprerëve - që edhe feja e tyre t’u çmohej drejtësi -

¹²dhe ati i të rrethprerëve, por jo vetëm i atyre që janë të rrethprerë vetëm simbas Ligjit, por i atyre që, bashkë me këtë edhe jetojnë simbas fesë së Abrahamit, atit tonë, kur ende ishte i parrethprerë.

¹³Në të vërtetë, premtimi se Abrahami dhe pasardhësit e tij do ta trashëgojnë botën nuk iu bë me anë të ndonjë Ligji, por me anë të fesë.

¹⁴Dhe njëmend, nëse trashëgimtarë bëhen simbas Ligjit, atëherë feja është e kotë dhe premtimi është i pa farë vlere.

¹⁵Sepse, Ligji sjell zemërimin; e ku nuk ka Ligj, nuk ka as kundërvajtje.

¹⁶Prandaj, trashëgimtarë bëhemi me anë të fesë që, në saje të hirit të jetë premtimi i vlershëm për të gjithë trashëgimtarët, e jo vetëm për ata nga Ligji, por edhe për ata që janë trashëgimtarë në saje të fesë së Abrahamit [i cili është ati ynë, i të gjithëve,

¹⁷sikurse thotë Shkrimi shenjt: ‘Po të bëj atin e shumë popujve’] - para Atij të cilit i besoi, para Hyjit që ngjall të vdekurit dhe grish në jetë atë që nuk është.

¹⁸Duke shpresuar kundër çdo shprese, ai besoi që të bëhet kështu ‘ati i shumë popujve’ simbas fjalës: ‘E tillë do të jetë pasardhësia jote!’

¹⁹Dhe me fe të palëkundshme - edhe pse afërsisht njëqindvjeçar - nuk dyshoi në trupin e vet pothuajse të vdekur dhe në kraharorin e Sarës edhe ai pothuajse i vdekur.

²⁰Nuk dyshoi në premtimin e Hyjit, por u forcua me anë të fesë dhe i dha lavdi Hyjit

²¹plotësisht i bindur se çka i premtoi Hyji, ai edhe do ta çojë në vend.

²²Ja, pra, përse kjo gjë iu numërua për drejtësi.

²³Por nuk ishte shkruar vetëm për të: ‘iu numërua…’,

²⁴por se do të na numërohet edhe neve, të cilët besojmë në Atë që e ngjalli nga të vdekurit Jezusin, Zotin tonë,

²⁵i cili u flijua për faje tona dhe u ngjall për shfajësimin tonë.