V. SIMONI KRYEPRIFT E PRIJËS I JUDENJVE, Simoni merr komandën, etj.

¹Simoni e mori vesh se Trifoni kishte mbledhur një ushtri të madhe për të shkuar në dheun e Judës e për ta pushtuar.

²Duke parë se popullin e kishte pushtuar frikë e madhe, u ngjit në Jerusalem, e bashkoi popullin

³dhe i dha zemër. U tha: »Ju e dini mirë se sa kemi bërë unë, vëllezërit e mi dhe mbarë shtëpia e tim et për Ligjin e për vendet e shenjta si dhe luftërat e vështirësitë që i kemi sprovuar.

⁴Për këtë arsye kanë vdekur vëllezërit e mi, të gjithë u vranë për Izraelin e kam mbetur vetëm unë.

⁵E tash Zoti mos e thëntë ta kursej jetën time në ditët e vështirësisë: unë nuk jam më i mirë se vëllezërit e mi.

⁶Madje do të bëj çmos që ta ahmarr popullin tim, Vendin e shenjtë, gratë e fëmijët tuaj, sepse janë bashkuar mbarë paganët të na e tresin farën, sepse na urrejnë.«

⁷Me të dëgjuar këto fjalë, popullit iu ndez flakë shpirti

⁸dhe përgjigji me zë të madh e tha: »Ti je prijësi ynë në vend të Judës e të Jonatanit, vëllait tënd.

⁹Luftoje luftën tonë e ne do të bëjmë gjithçka të na thuash!«

¹⁰Atëherë i mblodhi të gjithë njerëzit e aftë për luftë, shpejtoi rindërtimin e mureve të Jerusalemit dhe e forcoi gjithkund përreth.

¹¹Atëherë e dërgoi Jonatanin, birin e Absalomit, me një ushtri të madhe në Jopë. Ky i dëboi ata që ishin në të, e në të nguli vetë.

¹²Trifoni u nis nga Ptolemaida me një ushtri të madhe për të ardhur në dheun e Judës. Me të ishte edhe Jonatani rob lufte.

¹³E Simoni erdhi atëherë edhe u fushua te Adida kundruall rrafshinës.

¹⁴Trifoni kur e mori vesh se Simoni ishte ngritur prijës në vend të të vëllait Jonatan dhe se donte të luftonte kundër tij, dërgoi tek ai lajmëtarë

¹⁵me këto fjalë: »Për arsye të argjendit që yt vëlla Jonatani ia ka borxh vishtarit të mbretit për shërbesat që ka mbarështuar e mbajmë peng.

¹⁶Dërgoj tash njëqind talenta argjendi edhe dy djemtë e tij peng, që kur ta kemi çliruar, të mos ikë prej nesh. Atëherë do ta lëshojmë të lirë.«

¹⁷Megjithëse Simonit ia merrte mendja se po flisnin me dredhi, megjithatë dërgoi të merren njëqind talenta të argjendtë e dy djemtë që të mos sjellë mbi vete armiqësi të madhe nga ana e popullit,

¹⁸që do të mund të thoshin: »U vra pse nuk i dërgoi argjendin e djemtë!«

¹⁹Ia dërgoi, pra argjendin edhe djemtë. Ai rrejti e nuk e lëshoi Jonatanin.

²⁰Pas këtyre, Trifoni çoi me ushtri për ta pushtuar vendin e për ta shkretuar. U drejtua rrugës që shpie në Adorë. Simoni me ushtrinë e vet e ndiqte gjithkund ai shkonte.

²¹Ata që ishin në Qytezën i dërguan lajmëtarë Trifonit të shkonte tek ata nëpër shkretëtirë sa më parë për t’u sjellë ushqime.

²²Trifoni e bëri gati mbarë kalorësinë e vet për të shkuar atje, por atë natë ra borë e madhe shumë e nuk shkoi për shkak të borës, por u largua e shkoi në Galaad.

²³Kur iu afrua Baskamës, e vrau Jonatanin dhe aty e varrosi.

²⁴Atëherë u kthye e u nis për vendin e vet.

²⁵Simoni dërgoi të merren eshtrat e Jonatanit, vëllait të vet dhe e varrosi në Modin, në qytetin e etërve të vet.

²⁶Mbarë Izraeli e vajtoi me vaj të madh dhe i bënë gjëmë shumë ditë.

²⁷Simoni e mbilartësoi varrin e t’et e të vëllezërve dhe e punoi bukur të lartë për t’u parë me gurë të lëmuar përpara e pas.

²⁸Mandej vendoi shtatë piramida, njërën përballë tjetrës: për të atin, t’ëmën e katër për vëllezërit.

²⁹U punoi bazat, i rrethoi me shtylla, në shtylla, në kujtim të përhershëm, vendoi armët, përngjat armëve gdhendi anije që të shiheshin prej lundëruesve në det.

³⁰Ky është mauzoleu që e ndërtoi në Modin e është edhe sot e kësaj dite.

³¹Trifoni sillej me pabesi ndaj Antiokut, mbretit ende të ri dhe e vrau.

³²U bë mandej mbret në vend të tij. Vuri në kokë kurorën mbretërore të Azisë e bëri kërdi të madhe në vend.

³³Ndërkaq, Simoni i rindërtoi kështjellat nëpër Jude, i fortifikoi me pirgje të larta, me mure të mëdha, me dyer e me shula. Në qyteza grumbulloi ushqime.

³⁴Simoni zgjodhi disa njerëz e i dërgoi te mbreti Demetër për t’ia falë vendit pagesat, sepse Trifoni s’kishte bërë tjetër pos grabitje.

³⁵Demetri mbret i përgjigji me shkrim e i dërgoi këtë letër:

³⁶»Demetri mbret, Simonit kryeprift dhe mikut të mbretërve, krerëve e popullit të judenjve, shëndet!

³⁷E morëm kurorën e artë e gemin e palmës që na e keni dërguar. Jemi të gatshëm të lidhim me ju një paqe të qëndrueshme dhe t’u shkruajmë zyrtarëve të mbretit që t’ua falin ngarkimet.

³⁸Gjithçka ju kemi pasë caktuar duhet të mbesë në fuqi. Kështjellat që ju i keni ndërtuar, janë tuajat.

³⁹Jua falim mungesat e kundërvajtjet e gjertashme dhe kurorën që na e keni detyrë. Po edhe në qoftë se është mbledhur ndonjë tatim në Jerusalem, të mos kërkohet më.

⁴⁰Nëse ndokush prej jush është i aftë të shkruhet në rojën time trupore, le të shkruhet e paqja mbretëroftë mes nesh!«

⁴¹Në vitin njëqind e shtatëdhjetë u hoq zgjedha e paganëve prej Izraelit.

⁴²Populli i Izraelit në aktet botore e në gode nisi të shkruajë: »Viti i parë nën kryepriftin e shquar Simonin, prijësin e princin e judenjve.«

⁴³Ndër ato ditë Simoni nguli fushimin para Gazarës dhe e rrethoi me njësitë ushtarake. Punoi një kullë lëvizëse, iu afrua qytetit, e sulmoi një kullë të saj dhe e pushtoi.

⁴⁴Ata që ishin në kullën lëvizëse dolën jashtë në qytet. Në qytet u bë pështjellim i madh.

⁴⁵Qytetarët me gra e me fëmijë hipën mbi mure, i shqyen petkat, britnin me zë të madh duke kërkuar paqe prej Simonit.

⁴⁶I thanë: »Mos u sill me ne sipas të këqijave tona, por sipas mëshirës sate!«

⁴⁷Simoni i dëgjoi e nuk i luftoi më gjatë, por i dëboi prej qytetit, i pastroi shtëpitë në të cilat kishin mbajtur idhujt e atëherë hyri duke kënduar e duke falënderuar.

⁴⁸E, pasi hoqi çdo ndotësi, në të i vendoi njerëzit që do ta kryenin Ligjin, e fortifikoi dhe aty ndërtoi banesën e vet.

⁴⁹Meqenëse ata që ishin në Qytezë të Jerusalemit nuk kishin leje të dalin e shkojnë nëpër vend për të blerë e shitur, i kapi uri e madhe e shumë prej tyre vdiqën nga uria.

⁵⁰Kërkuan nga Simoni të bëjnë paqe. Ai pranoi, por i dëboi nga andej dhe e pastroi Qytezën nga përdhunimi.

⁵¹Atëherë hynë në të më njëzet e tre të dytit muaj të vitit njëqind e shtatëdhejte e dy me brohoritje, me palma, me tinguj lirash, cimbalësh e harpash, me këngë lavdie e hareje, sepse u çrrënjos një armik i madh nga Izraeli.

⁵²Simoni caktoi që çdo vit këto ditë të festohen me hare.

⁵³E fortifikoi Malin e Tempullit që ishte përballë Qytezës dhe aty banoi me të vetët.

⁵⁴Kur Simoni pa se i biri, Gjoni, ia arriti moshës burrërore, e vuri komandant të të gjitha forcave ushtarake. Ky e nguli selinë e vet në Gazarë.