Fitorja e bijve të Simonit mbi Cendebeun, Vdekja tragjike e Simonit në Dok. E trashëgon Gjoni, i biri

¹Gjoni u ngjit nga Gazara e i tregoi Simonit, babës së vet, çka bëri Cendebeu.

²Simoni i thirri dy djemtë e vet më të moçëm, Judën e Gjonin e u tha: »Unë e vëllezërit e mi, mbarë shtëpia e tim et, që nga rinia e deri në ditën e sotme kemi luftuar kundër armiqve të Izraelit e ia kemi dalë ta shpëtojmë Izraelin shpeshherë.

³Por, tash jam plakur, kurse ju, në saje të mëshirës, jeni në moshën e duhur. Merreni këmbën time e të vëllezërve të mi dhe dilni e luftoni për popullin tonë: paçi ndihmën e Qiellit!«

⁴Atëherë zgjodhi në vend njëzet mijë luftëtarë e kalorës. Shkuan kundër Cendebeut. Natën e kaluan në Modin

⁵e në mëngjes u ngritën e shkuan në fushë të luftës. Kur qe, një ushtri e madhe këmbësorësh e kalorësish po u vinte përballë. Ndërmjet tyre ishte një përrua.

⁶Gjoni i vuri në lëvizje kundër tyre njësitet e veta. Kur pa se populli po trembet ta kalojë përroin, e kaloi ai i pari e, kur njerëzit e panë, kaluan edhe ata pas tij.

⁷E vuri në rreshta ushtrinë e ndërmjet këmbësorëve futi kalorësit. Kalorësia e armiqve ishte njëmend tepër e shumtë!

⁸U ranë borive! Cendebeu dhe ushtria e tij u vunë të ikin. Shumë prej tyre ranë të plagosur, kurse pjesa tjetër u strehua në vendin e fortifikuar.

⁹Aso here u plagos Juda, vëllai i Gjonit. Gjoni i ndoqi deri në Cedron që e kishte fortifikuar.

¹⁰Të mundurit ikën deri në kulla të fushës së Azotit. Gjoni u dha zjarr kullave. Prej armiqve atë ditë ranë të vrarë dy mijë luftëtarë. Gjoni u kthye qetësisht në Jude.

¹¹Për qeveritar në fushën e Jerihonit qe vënë Ptolemeu, biri i Abubit. Ky kishte shumë argjend e ar,

¹²sepse ishte dhëndri i kryepriftit.

¹³Por, atij iu rrit mendja, synonte ta pushtonte mbarë vendin e mendonte t’i bënte pabesi Simonit e bijve të tij e t’i zhdukte.

¹⁴Ndërkaq, Simoni po qarkullonte nëpër qytetet e vendit e, duke pasur kujdes për to, zbriti në Jerihon ai e Matatia e Juda, bijtë e tij, në vitin njëqind e shtatëdhjetë e shtatë, në muajin e njëmbëdhjetë, d.m.th. në muajin Sabat.

¹⁵Biri i Abubit i ftoi me pabesi në kështjellëzën që quhet Dok, të cilën e kishte ndërtuar ai. Bëri një gosti të madhe për ta, por aty kishte fshehur disa njerëz.

¹⁶Por, kur u dehën Simoni e bijtë e tij, u ngrit Ptolemeu me njerëzit e vet, kapën armët, hynë në shujtore, vranë Simonin e dy bijtë e tij e disa nga përcjellja e tyre.

¹⁷Bëri pabesi të madhe dhe të mirën e ktheu me të keqe.

¹⁸Për këto gjëra Ptolemeu i shkroi mbretit dhe i kërkoi t’i dërgojë ushtri për ndihmë e t’ia dorëzojë atij qytetet e vendin.

¹⁹Disa të tjerë i dërgoi në Gazarë për ta vrarë Gjonin. U shkroi edhe prijësve të ushtrisë të shkojnë tek ai për t’u dhënë argjend, ar e dhurata.

²⁰Do të tjerë i dërgoi në Jerusalem e në Malin e Tempullit.

²¹Por, dikush ia doli të shkojë më përpara te Gjoni në Gazarë e t’i lajmërojë se i kishte mbetur i vrarë i ati dhe vëllezërit e tij dhe se: »Ka dërguar gjithashtu të të vrasë edhe ty.«

²²Kur Gjoni e mori vesh, u trand për së tepërmi, i kapi ata njerëz që kishin ardhur për ta vrarë e i vrau. E hetoi se donin ta vrisnin.

²³Veprat e tjera të Gjonit, luftërat e tija dhe trimëritë që i ka bërë me guxim, ndërtimet e mureve që i lartësoi si dhe ndërmarrjet e tjera që i sendërtoi,

²⁴ja, të gjitha do t’i gjesh të shkruara në Librin e jetës së tij si kryeprift, që nga dita që u bë kryeprift në vend të t’et.