Demetri I bëhet mbret. Ai dërgon Bakidën e Alcimin në Jude, Nikanori në Jude. Lufta në Kafarsalamë, etj.

¹Në vitin njëqind e pesëdhjetë e një, Demetri, biri i Seleukut, iku nga Roma, me pak njerëz erdhi në një qytet detar dhe aty u shpall mbret.

²Kur hyri në pallatin mbretëror të etërve të vet, ushtria e kapi Antiokun e Lizjen për t’ia dorëzuar.

³Kur e mori vesh, tha: »Mos m’i dëftoni fytyrat e tyre!«

⁴Atëherë ushtria i vrau e Demetri hypi në fronin e mbretërisë së vet.

⁵Erdhën atëherë tek ai disa izraelitë - njerëz të paligjë e të pafe në krye me Alcimin që dëshironte të bëhej kryeprift.

⁶Këta e paditën popullin te mbreti. Thanë: »Juda e vëllezërit e tij i vranë të gjithë miqtë e tu e ne na treti nga vendi ynë.

⁷Prandaj dërgoje një njeri, në të cilin ke besim, të vijë e të shohë gjithë rrënimin që na e ka shkaktuar neve e krahinës së mbretit, le t’i ndëshkojë ata dhe të gjithë përkrahësit e tyre.«

⁸Mbreti e zgjodhi Bakidin, njërin nga miqtë e mbretit, qeveritarin e krahinës përtej Lumit, njeri i madh në mbretëri e besnik i mbretit. E dërgoi atë

⁹e me të edhe Alcimin e patenzonë, të cilin e bëri kryeprift dhe i urdhëroi të bëjë ahmarrje kundër bijve të Izraelit.

¹⁰Këta u nisën dhe me një ushtri të madhe arritën në dheun e Judesë, Dërgoi te Juda e vëllezërit e tij lajmëtarë me parashtrime paqësore, por me dredhi.

¹¹Por, ata nuk u besuan fjalëve të tyre, sepse panë se kishin ardhur me ushtri të madhe.

¹²Ndërkaq një grup skribësh u takua me Alcimin e me Bakidin për të kërkuar të drejtat.

¹³Të parët prej bijve të Izraelit qenë asidenjtë që kërkuan paqe prej tyre.

¹⁴Ata thoshin: »Është prift prej barkut të Aronit që erdhi e nuk do të na gënjejë.«

¹⁵Foli me ta fjalë paqeje dhe u përbetua: »S’do t’ju bëjmë asnjë të keqe as juve as miqve tuaj.«

¹⁶Ata i besuan. Por, ai i kapi prej tyre gjashtëdhjetë vetë dhe i vrau në një ditë, sipas fjalës së Shkrimit shenjt:

¹⁷»Kufomat e shenjtërve të tu dhe gjakun e tyre e kanë derdhur rreth Jerusalemit dhe s’ishte askush që t’i varroste.«

¹⁸Atëherë mbarë popullin e pushtoi frika dhe tmerri i tyre. Thoshin: »Nuk ka në ta as besë as drejtësi, sepse e shkelën besën dhe benë që e bënë.«

¹⁹Bakidi e çoi ushtrinë nga Jerusalemi dhe e rrethoi Betzaitin. Urdhëroi të kapen shumë njerëz që kishin kaluar në anën e tij si edhe disa nga populli. Urdhëroi të hidhen në pusin e madh.

²⁰Mandej vendin ia dorëzoi Alcimit duke i lënë një numër ushtarësh për t’iu gjetur në ndihmë. Atëherë Bakidi u kthye te mbreti.

²¹Alcimi luftonte për ta fituar kryepriftërinë.

²²Të gjithë ngatërrestarët e popullit u bashkuan me të, ua dha tokën e Judesë dhe bënë kërdi të madhe në Izrael.

²³Kur Juda pa të gjithë atë të keqe që po ua bënte Alcimi e përkrahësit e tij bijve të Izraelit edhe më zi se paganët,

²⁴e përshkoi të gjithë krahinën e Judesë rreth e për qark, bëri ahmarrje mbi tradhtarë dhe ua ndaloi të qarkullojnë nëpër krahinë.

²⁵Kur Alcimi pa se Juda me ata që ishin me të, ishte më i fortë dhe, si e kuptoi se s’ishte në gjendje t’iu bëjë ballë, u kthye te mbreti dhe i paditi se po bënin krime.

²⁶Atëherë mbreti e dërgoi Nikanorin, një ndër prijësit e tij më bujar, por që i urrente dhe ushtronte armiqësi kundër Izraelit. Mbreti i urdhëroi t’ia tresë farën popullit.

²⁷Nikanori arriti në Jerusalem me ushtri të madhe. Dërgoi lajmëtarë te Juda e vëllezërit e tij me fjalë paqeje, por me qëllim që t’i tradhtojë.

²⁸U thoshte: »Të mos ketë luftë ndërmjet meje e jush. Do të vij te ju me një përcjellje të vogël për t’u takuar me ju në paqe.«

²⁹Arriti te Juda. U përshëndetën miqësisht, por armiqtë ishin të gatshëm për ta rrëmbyer Judën.

³⁰Juda e mori vesh se ai kishte ardhur me qëllime të këqija, ia pati frikën e nuk deshi më t’ia shohë fytyrën.

³¹Edhe Nikanori e pa se iu zbulua qëllimi, atëherë doli të ndeshet në luftë me Judën afër Kafarsalamës.

³²Prej njerëzve të Nikanorit mbetën të vrarë rreth pesëqind vetë, të tjerët ikën në qytezën e Davidit.

³³Pas këtyre ngjarjeve Nikanori u ngjit në Malin Sion. Nga vendi i shenjtë dolën disa nga priftërinjtë e krerët e popullit për ta përshëndetur miqësisht dhe për t’ia treguar flinë e shkrumbimit që po e kushtonin për mbretin.

³⁴Por, ai, duke i përqeshur, i përbuzi, i ndoti, u foli me kreni

³⁵dhe, i zemëruar, u përbe duke thënë: »Nëse nuk do të dorëzohet menjëherë Juda e ushtria e tij në duar të mia, po ju përbehem se, kur të kthehem si ngadhënjimtar, do ta djeg këtë Shtëpi!« Dhe doli jashtë i zemëruar sa s’ka.

³⁶Priftërinjtë u kthyen brenda, qëndruan para lterit e para Tempullit e thanë ndër lot:

³⁷»Ti e zgjodhe këtë Shtëpi për ta thirrur mbi të Emrin tënd, që të jetë Shtëpi urate, përlutjeje për popullin tënd:

³⁸hakmerrju këtij njeriu e ushtrisë së tij: le të bien të prerë prej shpatës! Mos i harro hyjshmitë e tyre e mos i lër gjallë!«

³⁹Nikanori doli nga Jerusalemi dhe e nguli fushimin në Betoron, ku iu bashkua një ushtri e Sirisë.

⁴⁰Edhe Juda e nguli fushimin në Adasë me tri mijë vetë. Juda u lut e tha:

⁴¹»Kur të dërguarit e mbretit hyjshmuan, u ngrit engjëlli e i zhbiu ndër ta njëqind e tetëdhjetë mijë.

⁴²Kështu, asgjësoje sot ndër sytë tanë këtë ushtri që të gjithë të tjerët ta kuptojnë se ka hyjshmuar kundër gjërave të shenjta të tua dhe dënoje sipas bakeqësisë së tij!«

⁴³Ushtritë ranë në luftë më trembëdhjetë të muajit Adar. Ushtria e Nikanorit u shpartallua edhe vetë Nikanori mbeti i vrarë.

⁴⁴Kur ushtria e tij pa se mbeti Nikanori, i hodhën armët e ikën.

⁴⁵I dëbuan një ditë udhë prej Adasës e deri në Gazarë duke u rënë borive në shenjë kushtrimi.

⁴⁶Nga të gjitha fshatrat e Judesë përreth dilnin e i rrethonin. U ranë në shpinë: të gjithë mbetën të vrarë prej shpatës sa që asnjë prej tyre nuk shpëtoi!

⁴⁷I plaçkitën e u morën prenë. Nikanorit ia shkurtuan kokën dhe dorën e djathtë që e kishte ngritur me kreni, i çuan dhe i ngulën lart kundruall Jerusalemit.

⁴⁸Populli u gëzua pa masë. Këtë ditë e kremtoi si ditë gëzimi të madh.

⁴⁹Caktuan që ajo ditë të kremtohej çdo vit më trembëdhjetë të muajit Adar.

⁵⁰Kështu, Judeja pati për pak kohë qetësi.