Të gjithë kapitujt

2 i Mbretërve · Kapitulli 7

Zbulohet fushimi i braktisur i sirianëve, Përfundimi i rrethimit dhe i urisë

20 vargje

1Por Elizeu iu përgjigj: “Dëgjojeni fjalën e Zotit: Kështu thotë Zoti: Nesër po në këtë kohë në derë të Samarisë një masë endë mielli do të jetë një sikël, kurse dy masë elbi do të kushtojnë një sikël”.

2Prijësi, mbi krahun e të cilit mbështetej mbreti, u përgjigj e i tha njeriut të Hyjit: “Po si jo! Zoti Tani hap dritare në qiell! A mund të ndodhë një gjë e tillë”? Elizeu iu përgjigj: “Me sy të tu do të shohësh, por ti nuk do të hash”!

Zbulohet fushimi i braktisur i sirianëve

3Para derës së qytetit ishin katër njerëz të gërbulur. Ata i thanë njëri-tjetrit: “Pse qëndrojmë këtu derisa të vdesim?

4Nëse do të hyjmë në qytet, do të vdesim urie, nëse qëndrojmë këtu, prapë na duhet të vdesim. Të çohemi e të shkojmë në fushimin e sirianëve! Nëse do të na falin, do të jetojmë, po nëse na vrasin, të vdekur se të vdekur”!

5U çuan, pra, në mbrëmje për tu futur në fushimin e sirianëve. Arritën buzë fushimit të sirianëve, kur atje - askush!

6Zoti kishte bërë të dëgjohej në fushimin e sirianëve një krismë karrocash, kuajsh dhe zhurmë të një ushtrie të madhe. Sirianët i thanë njëri-tjetrit: “Mbreti i Izraelit paska marrë me pagë mbretin e hetenjve e të egjiptianëve për të luftuar kundër nesh”.

7Kështu, pra, u çuan e ikën natën pa hënë, lanë çadra, kuaj, gomarë edhe fushimin ashtu siç ishte, e ikën për të shpëtuar disi vetëm jetën.

8Kështu, kur erdhën ata të gërbulur buzë fushimit, hynë në njërën tendë dhe hëngrën e pinë. Morën pastaj argjend, ar e petka e shkuan e i fshehën. U kthyen sërish në një tjetër tendë dhe morën edhe prej andej po ashtu ç’u gjetën dhe i fshehën.

Përfundimi i rrethimit dhe i urisë

9I thanë njëri-tjetrit: “Sjemi duke punuar drejt. Kjo ditë është ditë sihariqi e ne po heshtim. Nëse nuk lajmërojmë deri në mëngjes, do të jemi fajtorë. Ejani të shkojmë e të lajmërojmë në pallatin e mbretit”.

10Kur arritën, thirrën derëtarët e qytetit dhe u thanë: “Kemi shkuar në fushimin e Sirisë dhe nuk kemi gjetur njeri të gjallë, por vetëm kuaj e gomarë të lidhur dhe tendat e lëshuara”.

11Derëtarët atëherë thirrën brenda qytetit dhe lajmi shkoi në pallatin mbretëror.

12Mbreti u ngrit natën e u tha shërbëtorëve të vet: “Po ju vë në dijeni se çsynojnë kundër nesh sirianët. E dinë se vuajmë nga uria, prandaj e kanë lëshuar fushimin e na kanë vënë pritat në fushë. Ata kanë pleqëruar: Kur të dalin nga qyteti, do ti kapim gjallë dhe kështu do të hyjmë në qytet”.

13Njëri prej oficerëve të tij iu përgjigj: “Po i marrim pesë kuajt që kanë mbetur në qytet. Po i gjetka ata çka do ta gjejë mbarë Izraelin që po shihet se po merr fund. Po i çojmë, pra, e po shohim”.

14Atëherë i morën dy karroca me kuaj e mbreti i dërgoi pas ushtrisë siriane e u tha: “Shkoni e shikoni”!

15Ata shkuan pas tyre deri në Jordan. Kur ç’të shohësh, mbarë rruga ishte plot petka e enë që sirianët i kishin hedhur rrugës duke ikur. Lajmëtarët u kthyen dhe i treguan mbretit.

16Mbarë populli doli dhe e plaçkiti fushimin sirian. Dhe një masë endë mielli u bë dy sikla e dy masë elbi një sikël sipas fjalës së Zotit.

17Mbreti ia kishte besuar rojën e derës së qytetit atij oficeri, në krahun e të cilit mbështetej. Porse populli e shtypi duke e shkelur në derë dhe vdiq sipas fjalës së njeriut të Hyjit, që ia tha kur mbreti zbriti tek Elizeu.

18E njëmend ndodhi sipas fjalës së njeriut të Hyjit që ia tha mbretit, kur i tha: “Dy masë elbi një sikël e një masë endë mielli do të kushtojë neser në këtë kohë në derë të Samarisë vetëm një sikël”;

19atëherë prijësi iu përgjigj njeriut të Hyjit e i tha: “Po edhe nëse Zoti hap dritare në qiell, a thua mund të ndodhë çfarë po thua ti?!” e Elizeu i pati thënë: “Mirë, pra! Ti do ta shikosh këtë gjë me sytë e tu, por nuk do të hash”!

20Ndodhi, pra, krejtësisht ashtu siç i qe parakallëzaur, populli e shkeli në derë dhe ai vdiq.