Moisiut i jepet fuqia mrekullibërëse, Aroni shtjellues i Moisiut, etj.

¹Moisiu përgjigji: »Po çka, nëse nuk më besojnë e nuk ma dëgjojnë fjalën e më thonë: ‘Ty nuk të është dëftuar Zoti’?«

²Zoti i përgjigji: »Çka është ajo që mban në dorë?« Përgjigji: »Shkop.«

³Dhe Zoti i tha: »Hidhe në tokë!« Ai e hodhi dhe u kthye në gjarpër, sa që Moisiu u largua.

⁴Por Zoti i tha: »Shtrije dorën dhe kape për bishti!« E shtriu dorën dhe e kapi, u kthye prapë në shkop.

⁵»Kaq që ta besojnë se të është dukur Zoti, Hyji i etërve të tyre, Hyji i Abrahamit, Hyji i Izakut dhe Hyji i Jakobit.« - I tha.

⁶Por Zoti i tha përsëri: »Shtjere dorën tënde në gji!« Këtë, pasi e shtiu, e nxori të gërbulur, bardhë si bora!

⁷I tha: »Ktheje dorën tënde prapë në gji!« E futi dhe, kur e nxori prapë, ishte shëndosh porsi pjesa tjetër e trupit.

⁸»Në qoftë se nuk të besojnë - i tha - dhe nuk i bind shenja e parë, do të besojnë në shenjën e mrekullisë së dytë.

⁹Po në qoftë se as këtyre dy shenjave nuk do t’u besojnë dhe nuk do ta dëgjojnë fjalën, merre ujin e lumit dhe derdhe përmbi terik: uji që more nga lumi do të shndërrohet në gjak.«

¹⁰Moisiu i tha Zotit: »Më fal, o Zot, unë nuk jam njeri gojëmbarë! Nuk kam qenë as më parë dhe as tash, qysh se fole me shërbëtorin tënd: nuk më rrjedhin fjalët e jam i ngadalshëm në të folur!«

¹¹Por, Zoti i tha: »Kush ia dha njeriut gojën? Ose kush e bën memec ose të shurdhët? Kush i jep të shohë ose e bën të verbët? A nuk jam unë ai?

¹²Nisu, pra, dhe unë do të jem në gojën tënde dhe do të të mësoj çka duhet të flasësh!«

¹³Por, ai i tha: »Më fal, o Zot, por ço dikënd tjetër!«

¹⁴Zoti u hidhërua në Moisiun dhe i tha: »Aroni, yt vëlla, e di se është gojëmbarë! Dhe ja, po të del përpara e kur të të shohë do të gëzohet prej fundit të zemrës.

¹⁵Fol me të dhe fjalët e mia vëri në gojën e tij. Unë do të jem në gojën tënde dhe në gojën e tij. Vetë do t’ju mësoj çka do t’ju duhet të bëni.

¹⁶Ai do të flasë në vend tënd me popull dhe do të jetë goja jote. Për të ti do të jesh në vend të Hyjit.

¹⁷Merre edhe këtë shkop në dorën tënde, se me të do të bësh mrekulli.«

¹⁸Moisiu u nis prej andej, shkoi te vjehrri i vet Jetroja dhe i tha: »Më lejo të shkoj e të kthehem te vëllezërit e mi në Egjipt që të shoh a janë gjallë.« Jetroja i tha:« Shko në paqe!«

¹⁹Pra, Zoti i tha Moisiut në Madian: »Nisu e kthehu në Egjipt, sepse kanë vdekur të gjithë ata që donin të të vrisnin.«

²⁰Moisiu i mori gruan dhe fëmijët e vet, i vuri në gomar dhe u kthye në Egjipt. Në dorë e mori shkopin e Hyjit.

²¹Ndërsa po kthehej në Egjipt, Zoti i tha Moisiut: »Shih! Bëri para faraonit të gjitha mrekullitë për të cilat të dhashë pushtet. Mirëpo, unë do ta nguroj zemrën e tij dhe ai nuk do të lejojë të dalë populli.

²²Ti thuaj: ‘Kështu thotë Zoti: Izraeli është i parëlinduri biri im’.

²³Unë po të them: Ma lejo birin tim të më shërbejë. Po nëse nuk do të ma lejosh të shkojë, unë do ta vras të parëlindurin tënd.«

²⁴Ndërsa ishte në udhëtim, në një vend, ku po kalonte natën, i doli para Zoti dhe deshi ta vrasë.

²⁵Sefora mori një gur shumë të mprehtë dhe e rrethpreu djalin e vet. Ia preku këmbët burrit dhe tha: »Të kam burrë të përgjakur!«

²⁶Atëherë e lëshoi, pasi ajo tha: »Burrë të përgjakur,« për shkak të rrethprerjes.

²⁷Kurse Aronit Zoti i tha: »Dili para Moisiut në shkretëtirë.« Ky i doli para në malin e Hyjit dhe e mori ngrykë. Moisiu i tregoi Aronit çdo fjalë të Zotit, me të cilat e kishte dërguar si dhe shenjat që i kishte urdhëruar.

²⁸Erdhën bashkë dhe i bashkuan të gjithë pleqtë e bijve të Izraelit.

²⁹Aroni u tregoi çdo fjalë që Zoti ia kishte thënë Moisiut dhe i bëri shenjat para popullit.

³⁰Populli besoi. E morën vesh se Zoti i kishte parë bijtë e Izraelit se e kishte parë mjerimin e tyre, dhe e adhuruan me fytyrë përdhe.