ADHURIMI I TRUPORES SË ARTË, Nabukodonozori ngre një trupore ari, etj.

¹Mbreti Nabukodonozor punoi një trupore ari të lartë gjashtëdhjete kute e të gjerë gjashtë kute. E vendosi në rrafshin e Durës, në krahinën e Babilonisë.

²Mbreti Nabukodonozor ftoi të bashkohen satrapët, udhëheqësit, gjyqtarët, prijësit, bujarët, qeveritarët e të gjithë princat e krahinave për të marrë pjesë në përurimin e trupores që mbreti Nabukodonozor kishte dhënë të punohej.

³Atëherë u bashkuan satrapët, udhëheqësit, gjyqtarët, prijësit, bujarët e paranikët, që ishin në zyrat e larta, si dhe të gjithë prijësit e krahinave në përurimin e trupores që e kishte ndërtuar mbreti Nabukodonozor. Qëndronin para trupores që e kishte ngritur Nabukodonozori

⁴e zëdhënësi thërriste me sa zë kishte: “O popuj, fise e gjuhë! Ja urdhri që ju jepet:

⁵posa ta dëgjoni tingullin e borisë, zanamares, qestes, sambukës, psalterit, të orkestrit e të mbarë gjinive të veglave muzikore, bini përmbys e adhurojeni truporen e artë që vendosi mbreti Nabukodonozor!

⁶Po qe se ndokush spërkulet në adhurim, le të hidhet menjëherë në furrën e skuqur me zjarr!”

⁷Pas këtij urdhri, mbarë popujt pasi e dëgjuan tingullin e borisë, zanamares, qestes, sambukës, psalterit, të mbarë orkestrës e veglave muzikore të çdo lloji, ranë përmbys të gjithë popujt, fiset e gjuhët dhe e adhuruan truporen e artë që e kishte ndërtuar mbreti Nabukodonozor.

⁸Menjëherë, po në atë kohë, u afruan disa kaldenj dhe paditën disa hebrenj.

⁹I thanë mbretit Nabukodonozor: “O mbret, rrofsh sa malet!

¹⁰Ti, o mbret, dhe urdhrin që çdo njeri, posa ta ketë dëgjuar zërin e borisë, zanamares, qestes, sambukës, psalterit, të orkestrës e të veglave muzikore të çdo lloji të përkulet në adhurim para trupores së artë;

¹¹e po qe se ndokush s’do të përkulet në adhurim, le të hidhet në furrën e skuqur me zjarr.

¹²E pra, janë disa judenj, të cilët i vure në krye të krahinës së Babilonisë: Sedraku, Misaku e Abdenagoja: këta njerëz, o mbret, s’janë në kujdes: nuk i nderojnë hyjnitë e tua dhe nuk e adhurojnë truporen tënde që e ndërtove.”

¹³Atëherë Nabukodonozori, i furishëm e i zemëruar, urdhëroi ti sillen përpara Sedraku, Misaku e Abdenagoja. Këta burra u sollën para mbretit.

¹⁴Duke turfulluar Nabukodonozori i pyeti: “A është e vërtetë, o Sedrak, Mizak e Abdenago, se nuk i nderoni zotat e mi dhe se truporen e artë që unë e ndërtova, nuk e adhuroni?

¹⁵A jeni tani të gatshëm që, posa ta dëgjoni zërin e borisë, zamares, qestes, sambukës, psalterit, të orkestrës e të veglave muzikore të çdo lloji të përkuleni e ta adhuroni truporen që vetë e kam ndërtuar? Por, po qe se nuk e adhuroni, po në atë çast do të hidheni në furrën e skuqur me zjarr: e ku është ai hyj që të mund t’ju nxjerrë prej dorës sime?”

¹⁶Sedraku, Misaku, Abdenagoja u përgjigjën e i thanë mbretit Nabukodonozor: “S’kemi nevojë as të përgjigjemi për këtë gjë:

¹⁷në qoftë se Hyji ynë, të cilin e ardhurojmë, mund të na shpëtojë nga furra e skuqur me zjarr e nga dora jote, o mbret, Ai do të na lirojë.

¹⁸Por, nëse nuk do të dojë, le ta dish, o mbret, se nuk i adhurojmë zotat e tu as nuk e adhurojmë truporen e artë që ti e ke ngritur.”

¹⁹Atëherë Nabukodonozori, plot furi, i mërrolur në fytyrë kundër Sedrakut, Misakut e Abdenagos foli e urdhëroi të ndizej furra shtatë herë më tepër se ishte zakon të skuqej.

²⁰Atëherë, disa njerëzve, ndër më të fortit e ushtrisë së vet, i urdhëroi ti lidhin Sedrakun, Misakun e Abdenagon e ti hedhin në furrën e skuqur me zjarr.

²¹Kështu, pra, qenë lidhur e, ashtu si ishin të veshur, me brekushe, me kësula, me sandale e me petka, qenë hedhur në furrën e skuqur me zjarr.

²²Urdhri ishte i prerë, furra ishte e skuqur deri aty, sa që ata njerëz, të cilët i hodhën Sedrakun, Misakun e Abdenagon në furrë, i dogji flaka e zjarrit,

²³kurse këta tre burra: Sedraku, Misaku e Abdenagoja ranë në furrë të skuqur, ashtu të lidhur. /Sa vijon nuk gjendet në vëllimet hebraike/.

²⁴Ata shëtisnin në mes të flakëve, lavdëronin Hyjin dhe e bekonin Zotin.

²⁵Azaria u ngrit në këmbë, u lut kështu, e duke hapur gojën në mes të zjarrit, tha:

²⁶“I bekuar je, o Zot, Hyji i etërve tanë, i madhërueshëm, emri yt i lavdishëm në shekuj,

²⁷sepse je i drejtë në gjithçka na bëre, të gjitha veprat e tua e udhët e tua janë të drejta, të gjitha gjyqet e tua e vërtetë.

²⁸Ke marrë vendim të drejtë në të gjitha gjërat që ke bërë të vijnë mbi ne e mbi qytetin e shenjtë të etërve tanë, Jerusalemin! Sepse për shkak të mëkateve tona Ti u solle me ne kështu me të vërtetë e me drejtësi.

²⁹Vërtet mëkatuam e vepruam paudhësisht duke u larguar prej teje, porse tepër shumë mëkatuam!

³⁰Si dëgjuam urdhërimet e tua, as nuk i mbajtëm, nuk bëmë ashtu si na urdhërove për të mirën tonë!

³¹Prandaj, gjithçka çove mbi ne e gjithçka na bëre na e bëre plotësisht me të drejtë!

³²Na lëshove në duar të armiqve tanë keqbërësve, kryekëcyerve më të mbrapshtë, në duar të një mbreti të padrejtë, më të ziut që ishte mbi tokë.

³³Tani as që guxojmë ta hapim gojën: turpi e marrja i mbuloi ata që të shërbejnë e të adhurojnë ty.

³⁴Oh, mos na lër për përgjithmonë - pashë emrin tënd - e mos e prish besëlidhjen tënde;

³⁵as mos e tërhiq mëshirën tënde prej nesh, pashë Abrahamin, të dashurin tënd, pashë Izakun, shërbëtorin tënd, e pashë Izraelin, shenjtin tënd,

³⁶të cilëve iu zotove se do t’ua shumosh farën porsi yjet e qiellit e porsi rërën që është në bregun e detit,

³⁷sepse, o Zot, jemi paksuar më shumë se të gjithë popujt, të përvujtëruar kudo mbi mbarë tokën në ditën e sotme për shkak të mëkateve tona!

³⁸Ne në këtë kohë nuk kemi princ as profet as prijës, fli shkrumbimi, therore, as kushtime as kem, as vend ku të tkushtojmë ty flitë e fryteve të para që të mund të gjejmë mëshirë.

³⁹Por na prano me shpirt të përgrirë e të përvujtëruar në shpirt, porsi fli shkrumbimi deshësh e mëzetërish

⁴⁰porsi mijëra qengja të majmë e tillë le të jetë flia jonë para teje sot e përsosna ne që të vemi pas teje sepse s’do të turpërohen ata që shpresën e kanë vënë në ty.

⁴¹Tani do të vemi pas teje me gjithë zemër, ty do të të nderojmë, fytyrën tënde do të kërkojmë.

⁴²Mos na turpëro, por sillu me ne sipas butësisë sate e sipas madhësisë së mëshirës sate.

⁴³Na shpëto me mrekullitë e tua lavdi jepi emrit tënd, o Zot!

⁴⁴Të turpëruar le të mbesin të gjithë ata që duan të keqen e shërbëtorëve të tu, u turpërofshin e mbetshin pa farë pushteti, iu theftë hovi, pa fuqi mbetshin!

⁴⁵Le ta dinë se ti je Zot, Hyj i vetëm, në mbarë botën i lavdishëm.”

⁴⁶Shërbëtorët e mbretit që i hodhën ata në furrë, nuk pushonin së hedhuri në të vaj toke, li, peshkve e rrozga.

⁴⁷Flaka çohej përmbi furrë dyzet e nëntë kutë,

⁴⁸shpërtheu e dogji edhe kaldenjtë që ishin përbri furrës.

⁴⁹Ndërkaq, engjëlli i Zotit zbriti te Azaria e shokët e tij në furrë dhe e dëboi flakën e zjarrit nga furra,

⁵⁰e u frynte në mes të furrës një freski vese. Zjarri aspak nuk i preku as s’u shkaktoi dhimbje as trazim.

⁵¹Atëherë këta të tre, pothuajse një zëri e lavdëronin, e madhëronin dhe e bekonin Hyjin në furrë e thoshin:

⁵²“I bekuar je, o Zot, Hyji i etërve tanë, i lavdishëm e tejet i lartësishëm në shekuj! I bekuar emri shenjt i lavdisë sate, tejet i lavdishëm e tejet i madhërueshëm në shekuj!

⁵³I bekuar je në Tempullin e lavdisë sate të shenjtë, tejet i lavdishëm e tejet i madhërueshëm në shekuj!

⁵⁴I bekuar je në fronin e mbretërisë sate, tejet i lavdishëm e tejet i madhërueshëm në shekuj!

⁵⁵I bekuar je, ti që shqyrton humnerat e që rri mbi kerubinë, i lavdishëm e tejet i madhërueshëm në shekuj!

⁵⁶I bekuar je në kupën qiellore, i lavdishëm e i madhërueshëm në shekuj!

⁵⁷Bekojeni, të gjitha veprat e Zotit, Zotin, lëvdojeni dhe madhërojeni në shekuj!

⁵⁸Bekojeni, o qiej, Zotin, lëvdojeni dhe madhërojeni në shekuj!

⁵⁹Bekojeni, engjëjt e Zotit, Zotin, lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!

⁶⁰Ujëra që jeni përmbi qiell, bekojeni Zotin, lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!

⁶¹Të gjitha ju, o fuqi, bekojeni Zotin, lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!

⁶²Diell e hënë, bekojeni Zotin, lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!

⁶³Yjet e qiellit, bekojeni Zotin, lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!

⁶⁴Të gjitha shirat e vesa, bekojeni Zotin, lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!

⁶⁵Të gjitha ju, o erëra, bekojeni Zotin, lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!

⁶⁶Zjarr e vapë, bekojeni Zotin, lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!

⁶⁷Acar e vapë, bekojeni Zotin, lëvdojeni e bekojeni në shekuj!

⁶⁸Vesë e brymë, bekojeni Zotin, lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!

⁶⁹Akull e cegëm, bekojeni Zotin, lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!

⁷⁰Breshra e bora, bekojeni Zotin, lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!

⁷¹Net e ditë, bekojeni Zotin, lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!

⁷²Dritë e errësirë, bekojeni Zotin, lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!

⁷³Vetëtima e re, bekojeni Zotin, lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!

⁷⁴Toka e bekoftë Zotin, e lëvdoftë dhe e madhëroftë në shekuj!

⁷⁵Bekojeni, o male e kodra, Zotin, lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!

⁷⁶Bekojeni Zotin, të gjitha bimësitë e tokës, lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!

⁷⁷Dete e lumenj, bekojeni Zotin, lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!

⁷⁸Bekojeni, burime, Zotin, lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!

⁷⁹Përbindësh e gjithçka lëviz në ujëra, bekojeni Zotin, lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!

⁸⁰Të gjithë shpendët e qiellit, bekojeni Zotin, lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!

⁸¹Kafshë të egra e shtëpiake, bekojeni Zotin, lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!

⁸²Bijtë e njeriut, bekojeni Zotin, lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!

⁸³Bekoje, o Izrael, Zotin, lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!

⁸⁴Priftërinjtë e Zotit, bekojeni Zotin, lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!

⁸⁵Shërbëtorët e Zotit, bekojeni Zotin, lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!

⁸⁶Shpirtra e frymë të të drejtëve, bekojeni Zotin, lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!

⁸⁷Shenjtër e të përvuajtur në zemër, bekojeni Zotin, lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!

⁸⁸Anani, Azari, Misael, bekojeni Zotin, lëvdojeni e madhërojeni në shekuj! Sepse Ai na shpëtoi nga Nëntoka, na nxori nga pushteti i vdekjes, na liroi nga furra e skuqur, na shpëtoi nga mesi i flakëve!

⁸⁹Falënderojeni Zotin, sepse është i mirë, sepse e amshueshme është dashuria e tij!

⁹⁰Të gjithë ju që e druani Zotin, bekojeni Hyjin e hyjnive, lëvdojeni e falënderojeni, sepse e amshueshme është dashuria e tij!”

⁹¹Atëherë mbreti Nabukodonozor mbeti i habitur dhe u ngrit me nxitim. I pyeti bujarët e vet: “Po a nuk i hodhëm tre vetë të lidhur në zjarr?” Ata iu përgjigjën mbretit: “Po, o mbret!”

⁹²Ai vazhdoi: “Po unë po shoh katër vetë të zgjidhur duke ecur në mes të zjarrit pa u bërë asnjë të keqe e i katërti e ka pamjen si djalë zotash.”

⁹³Atëherë Nabukodonozori u afrua te gryka e furrës së skuqur e tha: “O Sedrak, Misak e Abdenago, shërbëtorët e Hyjit të Qiellit, dilni jashtë e ejani këtu!” Sedraku, Misaku e Abdenagoja menjëherë dolën nga zjarri.

⁹⁴U mblodhën satrapët, bujarët, gjykatësit dhe të gjithë pushtetarët e mbretit e po i shikonin ata njerëz: zjarri nuk u kishte bërë farë dëmi në trup, nuk u ishte djegur asnjë fije floku, petku i tyre nuk ishte prekur dhe nuk ishte kapur në ta erë zjarri.

⁹⁵Atëherë Nabukodonozori brohoriti: “Qoftë bekuar Hyji i tyre: i Sedrakut, i Misakut e i Abdenagos, i cili e dërgoi engjëllin e vet dhe i shpëtoi shërbëtorët e vet që besuan në të e nuk e dëgjuan urdhrin e mbretit, por e dhanë trupin e vet të digjet për të mos u shërbyer e për të mos i adhuruar hyjnitë e tjera, përveç Hyjit të vet!

⁹⁶Prandaj, unë po urdhëroj: çdo popull, fis e gjuhë që të blasfemojë kundër Hyjit të Sedrakut, Misakut e Abdenagos le të bëhet copë e grimë e shtëpia e tij le të kthehet në plehërishtë, sepse nuk ka tjetër Hyj që mund të shpëtojë!”

⁹⁷Atëherë mbreti i ngriti në nderime të larta zyrash Sedrakun, Misakun e Abdenagon në krahinën e Babilonisë. ËNDRRA PËRKUJTUESE DHE MARRËZIA E NABUKODONOZORIT

⁹⁸Mbreti Nabukodonozor, mbarë popujve, kombeve e gjuhëve përmbi mbarë tokën: Paqe e mirëqenie!

⁹⁹E kam çmuar të arsyeshme t’jua shpall mrekullitë e shenjat që i kreu në mua Hyji i Qiellit.

¹⁰⁰Shenjat e tij, oh, sa janë të mëdha! Mrekullitë e tij, oh, sa janë të mrekullueshme! Mbretëria e tij, mbretëri e amshueshme! Pushteti i tij brez pas brezi!