Të gjithë kapitujt

Gjoni · Kapitulli 5

Shërimi i të paralizuarit, Pushteti i Birit, etj.

46 vargje

Shërimi i të paralizuarit

1Mbas do kohe ishte festa e judenjve dhe Jezusi u ngjit në Jerusalem.

2Në Jerusalem, te Dera e Dhenve, është një ndërtesë banje, që hebraisht quhet Betsata. Ajo ka pesë treme.

3Nën to rrinin ratë shumë të sëmurë - të verbër, të çalë dhe të marrë gjymtyrësh.

5Aty ishte një njeri që ishte i sëmurë tash tridhjetë e tetë vjet.

6Jezusi, kur e pa ashtu ratë e kur e mori vesh se është për kohë të gjatë në atë gjendje, i tha: »A dëshiron të shërohesh?«

7»Zotëri - i përgjigji i sëmuri - nuk kam njeri që, kur të tundet uji, të më shtjerë në banjë e, derisa unë ulem, një tjetër zbret para meje.«

8»Çohu - i tha Jezusi - merre shtrojën tënde dhe ec!«

9Ai njeri u shëndosh përnjëherë, mori shtrojën e vet dhe ecte. Ajo ditë ishte e shtunë.

10Prandaj judenjtë i thoshin të shëruarit: »Është e shtunë! Nuk ke leje të mbarësh shtratin tënd!«

11Ai u përgjigji: »Ai që më shëroi, më tha: ‘Merre shtrojën tënde dhe ec!’«

12Ata e pyetën: »Kush është ai njeri që të tha: ‘Merre dhe ec?’«

13Por, i shëruari nuk e dinte kush është, sepse Jezusi u zhduk në popull që gjendej aty.

14Më vonë Jezusi e gjeti në Tempull dhe i tha: »Ja, u shërove! Mos mëkato më, që të mos të gjejë ndonjë e zezë më e madhe!«

15Ai njeri shkoi te judenjtë dhe u tha se Jezusi ishte ai që e shëroi.

16Prandaj judenjtë zunë ta sulmojnë Jezusin, sepse bënte vepra të tilla në e shtunë.

17Jezusi u përgjigji: »Im Atë vepron gjithmonë e edhe unë veproj.«

18Për këtë arsye judenjtë kërkonin edhe më tepër ta vritnin Jezusin, pse, jo vetëm se e prishte të shtunën, por edhe Hyjin e quante Atë të vetin, duke e barazuar veten me Hyjin.

Pushteti i Birit

19Atëherë Jezusi u tha: »Përnjëmend, përnjëmend po ju them: Biri s’mund të bëjë asgjë prej vetvetes, përveç çka sheh se bën Ati; çka bën ai, po atë gjë e bën edhe Biri.

20Sepse Ati e do Birin dhe i zbulon gjithçka bën ai. Do t’i zbulojë edhe vepra më të mëdha se këto që të mbeteni të habitur.

21Dhe, sikurse Ati i ngjall të vdekurit e i bën të jetojnë, ashtu edhe Biri i bën të jetojnë ata që do.

22Ati në të vërtetë nuk gjykon askënd, pse krejt gjykimin ia la në dorë Birit,

23që të gjithë ta nderojnë Birin sikurse e nderojnë Atin. Kush nuk e nderon Birin, nuk e nderon as Atin që e dërgoi.

24Përnjëmend, përnjëmend po ju them: kush e dëgjon fjalën time dhe beson në atë që më dërgoi, ka jetën e pasosur dhe ai nuk del në gjyq, por tashmë kaloi prej vdekjes në jetë.

25Përnjëmend, përnjëmend po ju them: po vjen koha - tani është - kur të vdekurit do ta dëgjojnë zërin e Birit të Hyjit dhe ata që ta dëgjojnë, do të jetojnë.

26Dhe, sikurse Ati e ka jetën në vetvete, po ashtu i dha zotësinë edhe Birit ta ketë jetën në vetvete.

27Atij ia dha edhe pushtetin të gjykojë, sepse është Biri i njeriut.

28E mos u çuditni: po vjen koha, kur të gjithë ata që pushojnë në varre do ta dëgjojnë zërin e tij

29dhe do të dalin: ata që bënë mirë - do të ngjallen për të jetuar, ata që bënë keq, - do të ngjallen për t’u dënuar.«

Dëshmitë e Jezusit

30»Unë asgjë s’mund të bëj prej vetvetes; si dëgjoj, ashtu gjykoj, dhe gjykimi im është i drejtë, sepse nuk kërkoj vullnetin tim, por vullnetin e atij që më dërgoi.

31Nëse unë vetë i bëj dëshmi vetvetes, dëshmia ime nuk është e vërtetë.

32Është Një tjetër që bën dëshmi për mua dhe unë e di: dëshmia e tij që e bën për mua, është e vërtetë.

33Ju dërguat disa njerëz te Gjoni dhe Gjoni e dëshmoi të vërtetën.

34Unë nuk kam nevojë për dëshmi të njeriut, por ua përmend këtë që ju të shëlboheni.

35Gjoni ishte dritëz që digjej e ndriçonte, por juve ju pëlqeu të kënaqeni në atë dritë vetëm për një çast.

36Por unë e kam një dëshmi më të madhe se atë të Gjonit: veprat që Ati m’i besoi për t’i kryer; shi këto që unë kryej, dëshmojnë për mua se më dërgoi Ati.

37Edhe Ai që më dërgoi - Ati, vetë Ai dëshmoi për mua! Ju kurrë s’e dëgjuat zërin e tij, kurrë s’e patë fytyrën e tij;

38as fjala e tij nuk banon në ju, sepse nuk i besoni atij, që ai e dërgoi.

39Ju i shqyrtoni Shkrimet sepse mendoni me anë të tyre të keni jetën e pasosur; edhe ato, pra, dëshmojnë për mua,

40e ju, prapë se prapë nuk doni të vini tek unë, që ta keni jetën.

41Nuk kërkoj lavdi prej njerëzve,

42po ju njoha deri në palc: nuk e keni në vetvete dashurinë e Hyjit.

43Unë erdha në Emër të Atit tim e ju nuk më pranoni; po erdhi ndonjë tjetër në emër të vet, atë do ta pranoni!

44Po si mund të besoni ju, ju që kërkoni lavdi prej njëri-tjetrit, e nuk e kërkoni lavdinë që vjen prej Një Hyjit të vetëm?

45Mos t’ju shkojë në mend se do t’ju padis tek Ati! Paditësi juaj është Moisiu, në të cilin shpresoni.

46Për të vërtetë, po t’i besoshit Moisiut, do të më besoshit edhe mua, sepse ai për mua shkroi.

47Por, nëse nuk u besoni Shkrimeve të tija, si do t’u besoni fjalëve të mia?«