Të gjithë kapitujt

Gjyqtarët · Kapitulli 5

Kënga e Deborës e e Barakut

32 vargje

Kënga e Deborës e e Barakut

1Po atë ditë Debora e Baraku i Abinoemit kënduan këtë këngë:

2»Pasi u tundën flokët në Izrael, e vullnetshëm populli çau në luftë: bekojeni Zotin!

3Ndieni, o mbretër, dëgjoni, o princa: unë jam, unë, që Zotit do t’i këndoj, himne Zotit, Hyjit të Izraelit!

4Ti, o Zot, kur dilje prej Seirit, kur ecje prej krahinës së Edomit: u trand toka, qiejt riguan, retë me rrëke ujë derdhën!

5U shembën malet para fytyrës së Zotit të Sinait, para fytyrës së Zotit, Hyjit të Izraelit!

6Në ditët e Samgarit, birit të Anatit, në ditët e Jahelës shkretë mbetën udhët: edhe kush i rrihte, shkëmbinjve ecte rrugë pa rrugë!

7Munguan të fortit në Izrael, pushuan, derisa u ngrite ti, o Deborë, derisa u ngrite, o Nënë e Izraelit!

8Zgjodhën zota të rinj: atëherë lufta ish te dera! S’u duk kund shqyt as heshtë në dyzet mijë ushtarë izraelitë.

9Zemra ime i do prijësit e Izraelit, ju prej popullit që vullnetshëm shkuat në luftë: bekojeni Zotin!

10Ju që kaluar shkoni mbi gomare të bardha, ndenjur përmbi tapeta dhe udhës shëtitni, folni!

11Bashkohuni me zërat e atyre që e ndajnë ujin lugjeve: aty shpallin veprat e Zotit, veprat e tij, në sundimin e Izraelit: dhe populli i Zotit zbriti te dera.

12Ngrihu, ngrihu, o Deborë, ngrihu, ngrihu e thuaja këngës! Çohu, Barak! Robëroji robëruesit e tu, o biri i Abinoemit!

13Atëherë mbeturinat zbritën ndër fisnikë, populli i Zotit zbriti për të si hero.

14Prej Efraimit erdhën princat në vërri, pas teje, o Beniamin, në togat e tua. Prej Mahirit zbritën princat, prej Zabulonit ata që mbartin shkopin e sundimit.

15Prijësit e Isaharit qenë me Deborën; e Baraku pas me këmbësori në vërri, në fisin e Rubenit merren vendime të mëdha!

16Pse u ndale ndër stane? A për të dëgjuar tingujt e fyellit? Në fisin e Rubenit bëhen hetime të mëdha!

17Galaadi përtej Jordanit pushonte. E Dani pse endej anijeve të huaja? Aseri banonte në bregun e detit dhe në porte moti i shkonte.

18Kurse Zabuloni vuri në rrezik jetën si dhe Neftaliu në bjeshkët e larta vdekjen duke përbuzur!

19Erdhën mbretërit e luftuan, luftuan mbretërit e Kanaanit në Tanak, bri ujërave Magedo, por pre argjendi nuk morën me vete!

20Prej qiellit yjet luftuan, me lëvizjen e vet kundër Sisarës luftuan.

21Përroi Cison kufomat ua mbarti! Përrua betejash përroi Cison! Shkele pa frikë, shpirti im!

22Atëherë e shkelën thundërzat e kuajve me vrapim të kalorësve trima!

23Mallkojeni Merozin, tha engjëlli i Zotit, mallkoni banorët e tij, pse nuk erdhën në ndihmë të Zotit, në ndihmë të Zotit me trimat e trimave!

24Ndër gra bekuar qoftë Jahela, gruaja e Haber Cineut! Ndër gra që nën tenda jetojnë, bekuar qoftë!

25Ujë i kërkoi, ajo qumësht i dha, me gotë princash ajo mazë i dha.

26Me të majtën kunjin kapi, kurse në të djathtën çekanin e farkëtarit: e goditi Sisarën mu në tëmthin e kresë, anë përtej tëmthin duke i shporuar.

27Te këmbët u rrëzua, ra, mbeti shtrirë; te këmbët ra, u rrëzua: e ku u rrëzua, aty pa shpirt mbeti!

28Për dritareje vëren nëna e Sisarës, vëren për hekura të dritares, e shqetësuar ankohet: »Pse vonon të kthehet karroca e tij? Përse vonojnë koçitë katërshe të tijat?«

29Njëra nga më të mençurat gra iu përgjigj; e ajo vetvetes ia përsërit fjalët e saj:

30»S’ka dyshim tash prenë po e ndajnë: nga një vajzë për çdo luftëtar, nga një vajzë edhe nga dy; dy palë petka ngjyre të ndryshme si pjesë preje i bien Sisarës: një… o dy riza të larme qafës sime për stoli…«

31Të tillë e paçin të jetës fundin të gjithë armiqtë e tu, o Zot! Kurse ata që Zotin duan, qofshin të ndritshëm porsi dielli, kur ndriçon në shkëlqim të vet!«

32Atëherë në vend mbretëroi qetësia për dyzet vjet.