Përshëndetje, Feja dhe urtia, etj.

¹Jakobi, shërbëtori i Hyjit dhe i Jezu Krishtit Zot: dymbëdhjetë fiseve të shpërndara anë e kënd nëpër botë: shëndet.

²Çmoni për gëzim të vërtetë, vëllezërit e mi, kur t’ju ndodhë të sprovoni çdo lloj vështirësie,

³duke e ditur se prova e fesë suaj lind qëndrueshmërinë.

⁴Por qëndresa le të ushtrohet me përpikëri që të jeni të përkryer dhe të përsosur pa farë të mete.

⁵Në qoftë se ndokujt prej jush i mungon urtia, le t’ia lypë Hyjit, i cili gjithkujt i jep me ëndje e pa fjalë, dhe do t’i jepet.

⁶Por le ta kërkojë me fe të gjallë, pa farë dyshimi; sepse ai që dyshon i përngjan valës së detit që e çon peshë era dhe e përplasë.

⁷Njeriu i tillë të mos mendojë se do të marrë gjë prej Zotit

⁸- njeriu me dy mendje, i paqëndrueshëm në të gjitha udhët e veta.

⁹Vëllai me prejardhje të ulët le të mburret me lartësimin e tij,

¹⁰kurse pasaniku për përvujtërimin e tij, sepse do të mbarojë porsi lulja e barit.

¹¹Lindi dielli me vapën e vet, e thau barin dhe lulja e tij u vyshk: hijeshia e fytyrës u zhduk. Kështu do të thahet edhe pasaniku në ndërmarrjet e veta.

¹²Lum ai njeri që pëson tundim, sepse, mbasi t’i qëndrojë provës, do të fitojë kurorën e jetës të premtuar atyre që e duan Hyjin.

¹³Askush që është i tunduar të mos thotë: »Hyji më tundon«, sepse Hyji nuk mund të jetë i tunduar për të keq dhe Ai nuk tundon askënd.

¹⁴Por secili tundohet nga lakmimi i vet, i prirur dhe i ngashnjyer.

¹⁵Lakmimi mandej i mbarsur, lind mëkatin, dhe mëkati, si të kryhet, lind vdekjen.

¹⁶Mos u tradhtoni, vëllezër të mi të dashur:

¹⁷Çdo dhuratë e mirë dhe çdo dhunti e përsosur është prej së larti, zbret nga Ati i dritës, në të cilin nuk ka ndërrim as hije dyshimi.

¹⁸Ai na lindi në saje të vullnetit të vet nëpër fjalën e së vërtetës, që ne të jemi një farë fryti të parë të krijesave të tija.

¹⁹Dinie mirë, vëllezër të mi të dashur, këtë gjë: çdo njeri le të jetë i shpejtë për të dëgjuar, i ngadalshëm për të folur dhe i ngadalshëm për zemërim.

²⁰Sepse zemërimi i njeriut nuk e kryen drejtësinë e Hyjit.

²¹Prandaj, flakni tej çdo ndyrësi dhe çdo të keqe tjetër e me plot butësi pranoni fjalën e mbjellë në ju, e cila është e aftë t’i shpëtojë shpirtrat tuaj.

²²Bënu zbatues të fjalës e jo vetëm dëgjues që gënjejnë vetveten.

²³Sepse, në qoftë se dikush e dëgjon fjalën, por nuk e zbaton, ai i përngjan njeriut që e shikon fytyrën e vet në pasqyrë:

²⁴e pa veten, shkoi e menjëherë harroi se si qe.

²⁵Ndërsa ai që e vëren ligjin e përsosur - atë të lirisë - e, në qoftë se i përvishet jo thjesht si dëgjues i habitur, por si zbatues i veprës, ky do ta gjejë lumturinë e vet në ushtrimin e tij.

²⁶Në qoftë se ndokush e mban veten për besimtar e nuk i vë fre gjuhës së vet, por e gënjen zemrën e vet, besimi i tij është i kotë.

²⁷Besimi i pastër dhe i patëmetë para Hyjit Atë është ky: kujdesi për bonjakë dhe për gra të veja në vështirësitë e tyre dhe ruajtja e pastër e vetvetes nga kjo botë.