I. PARATHËNIE, Satani e vë në provë Jobin

¹Na ishte dikur në tokën Hus një burrë që quhej Job. Ishte njeri i patëmeta dhe i drejtë, i cili e kishte frikë Hyjin dhe i shmangej të së keqes.

²I kishin lindur shtatë djem e tri vajza.

³Kishte shtatë mijë dele, tri mijë deve, pesëqind pendë qe, pesëqind gomare dhe shumë shërbëtorë. Ishte ky njeri shumë i madh ndër të gjithë njerëzit e Lindjes.

⁴Bijtë e tij e kishin doke të shkonin me radhë në gostitje te njëri tjetri dhe çonin e i thirrnin edhe tri motrat për të ngrënë e për të pirë me ta.

⁵Si kalonin ditët e gostive, Jobi i thërriste të vinin tek ai për t’i pastruar. Ngritej herët në mëngjes dhe për secilin kushtonte fli shkrumbimi. Sepse i thoshte mendja: »Ndoshta mund të kenë mëkatuar bijtë e mi dhe e kanë mallkuar Hyjin në zemrat e veta.« Jobi vepronte kështu çdo herë.

⁶E një ditë, Bijtë e Hyjit shkuan për t’u paraqitur te Zoti. Bashkë me ta qe edhe Satani.

⁷Zoti e pyeti Satanin: »Nga po vjen?« Ky i përgjigji: »E mora dheun në sy dhe e përshkova skaj më skaj.«

⁸Zoti e pyeti: »A mos e pe kund Jobin, shërbëtorin tim? S’e ka shoqin mbi tokë: njeri i patëmeta dhe i drejtë, që e ka frikë Hyjin dhe i shmanget të së keqes.«

⁹Por Satani i përgjigji Hyjit: »Pse a thua Jobi kot e dron Hyjin?!

¹⁰Pse a nuk e ke rrethuar me gardh atë, shtëpinë e tij e gjithçka është e tija? Pse a nuk ia ke bekuar çdo ndërmarrje të tij dhe kështu u rrit mbi tokë pasuria e tij.

¹¹Por sprovo e shtrije njëherë pakësa dorën tënde e preke në gjithçka ka, pale a nuk do të mallkojë në fytyrë!«

¹²Hyji i përgjigji Satanit: »Mirë, pra! Gjithçka është në dorën tënde: por ruaju se vë dorë në të.« Satani u largua nga prania e Zotit.

¹³Një ditë, kur bijtë e Jobit po hanin e po pinin verë në shtëpinë e vëllait të vet të madh,

¹⁴ia behi lajmëtari te Jobi e i tha: »Qetë po lëronin e gomaret po kullotnin afër tyre,

¹⁵kur qe, papritmas u sulën sabenjtë, rrëmbyen qe e gomare, shërbëtorët i prenë me shpatë dhe shpëtova vetëm unë që po ta sjell këtë lajm.«

¹⁶Ndërkohë që ky ende po fliste, erdhi një tjetër e tha: »Zjarri i Hyjit ra prej qiellit, i dogji delet e i përpiu barinjtë dhe shpëtova vetëm unë që po ta sjell këtë lajm.«

¹⁷Po edhe ndërsa ky ende po fliste, ia behi një tjetër e tha: »Kaldenjtë u ndanë në tri çeta, i sulmuan devet, i rrëmbyen ato, i prenë barinjtë me shpatë dhe shpëtova vetëm unë që po ta sjell këtë lajm.«

¹⁸Ende ky po fliste, kur qe, një tjetër hyri e tha: »Ndërsa djemtë e tu e vajzat e tua po hanin bukë e po pinin verë në shtëpinë e vëllait të vet të parëlindur,

¹⁹u sul një stuhi papritmas tejet e fortë nga ana e shkretëtirës dhe i tundi katër këndet e shtëpisë. Shtëpia ra, i shtrydhi fëmijët e tu e mbetën vdekur, e shpëtova vetëm unë që po ta sjell këtë lajm të zi.«

²⁰Atëherë Jobi u çua në këmbë, i shqeu petkat e veta, e rroi kryet, ra me fytyrë përdhe në adhurim

²¹dhe tha: »Lakuriq dola nga kraharori i nënës e lakuriq do të kthehem atje. Zoti i ka dhënë e Zoti i ka marrë; si ka dashur Zoti, ashtu u bë: qoftë bekuar Emri i Zotit!«

²²Në të gjitha këto fatkeqësi Jobi nuk mëkatoi dhe s’e tha me gojën e vet asnjë marrëzirë kundër Hyjit.