Hyji është larg e e keqja ngadhënjen

¹Përgjigji Jobi edhe tha:

²»Edhe tash ankimin e kam të hidhur, rëndë mbi mua peshon dora e tij.

³Sikur të dija vetë Atë ta gjeja, oh të mbërrija deri në fron të tij!

⁴Një gjykim para Tij do të hapja, plot arsye do të ishte goja ime.

⁵Do t’i ndjeja arsyet që do të më jepte, do të kuptoja se çka Ai do të më thoshte.

⁶A do të nxehej në rragatje me mua? Jo! Mjaft do të më dukej të më dëgjonte ankimin!

⁷Atëherë do të shihte një kundërshtar të drejtë, çështja ime do të dilte ngadhënjyese.

⁸Në shkofsha në lindje Ai s’do të më dëftohet, as në perëndim s’do ta takoja,

⁹majtë n’u sjellsha askund s’do ta ndeshja, nëse marr djathtas, syri s’do të ma shohë.

¹⁰E pra, jetën Ai mua mirë ma njeh, le të më sprovojë: ar i pastër dal!

¹¹Këmba ime gjurmëve të tija ecën, kurrë s’e shmanga në jetë udhën e tij.

¹²Pikë për pikë Ligjin ia kam mbajtur, fjalët e tija në zemër i kam vënë.

¹³Çfarë vendos kush e bën të ndërrojë? Çka synoi Ai gjithmonë e zbatoi.

¹⁴Do të zbatojë ç’ka në mend për mua, si çdo tjetër që e ka shestuar.

¹⁵Prandaj dridhem para tij, e mendoj e frika më kap.

¹⁶Hyji zemrën më ka ligështuar, i Gjithpushtetshmi më ka tmerruar.

¹⁷S’është errësira që më merr jetën, as terri që f’tyrën më mb’lon.