IV. Lavdërim Urtësisë, Urtësia e paafrueshme për njeriun

¹»Po, argjendi i ka vendburimet, e ka ari vendin ku pastrohet.

²Edhe hekuri prej dheut nxirret, ndahet bakri nga guri i shkrirë.

³Njerëzit territ cak i vënë, e shkojnë deri në skaj të thellësisë përpas gurit të errësirës e të hijes.

⁴Hapin pusa larg nga vendbanimi, edhe të këmbëve harrojnë përdorimin, të varur dridhen e janë larg prej njerëzve.

⁵Toka prej të cilës lind buka zhbordohet brenda si ta digjte zjarri,

⁶gurët e saj qilarë janë të safirit, pluhuri i të cilit krejt është ar.

⁷S’ia njeh shtegun shpendi grabitqar, s’e vëgon as syri i skifterit.

⁸Nuk e rrahën këmbët e shtazëve të egra, nëpër të s’u përshkua luanesha.

⁹Kundër shkëmbit njeriu e ngrit dorën, fundin maleve në majë ua qet njeriu.

¹⁰Nëpër qeta ai hap galeri, i zb’lon syri sendet e paçmueshme.

¹¹Lumenjve u shqyrton thellësitë, i qet në dritë sendet e fshehta.

¹²Mirë por Dija ku mendon se gjendet? Ku është vendi i Kuptimit?

¹³Përbërjen s’ia di njeriu, nuk gjendet në tokën e të gjallëve.

¹⁴Humnera thotë: ‘Tek unë nuk është!’ pohon deti: ‘S’është në mua!’

¹⁵Nuk fitohet me ar të kulluar, me argjend ajo s’mund të blehet,

¹⁶nuk vlerësohet me ar prej Ofirit, me sardonik as me safir të paçmueshëm.

¹⁷S’krahasohet me ar as me qelq as s’shndërrohet me enë ari të pastër.

¹⁸Ç’i zë në gojë korale e kristale, është më e vlershme se perlat Urtësia!

¹⁹I Etiopisë topazi me të s’matet, pranë saj ari e humbat vlerën!

²⁰Nga, pra, Dija thua na vjen neve? Ku është vendi i Kuptimit?

²¹Mbetet fshehtë për sytë e të gjallëve, e fshehtë mbetet edhe për shpendë të qiellit!

²²Humnera e vdekja thonë: ‘Vetëm zërin i kem’ dëgjuar!’

²³Vetëm Hyji ia di udhën, ku qëndron veç Ai e di!

²⁴Ai ia sheh botës mbarimin, gjithçka është nën kupë qiellore,

²⁵Kur Ai deshi erës t’i japë peshë, e kur ujërat i peshon në peshojë,

²⁶e kur shirave ligj u vuri edhe udhën vetëtimës gjëmuese,

²⁷Ai atëherë, pra, e vlerësoi, e përgatiti dhe e shqyrtoi.

²⁸Atëherë Ai i tha njeriut: »Frika e Zotit - ja ç’është Dija! Iki të keqes - ja se ç’është Urtia!«