V.Përfundimi i bashkëbisedimit, Ankimet dhe mbrojtja e Jobit:, etj.

¹Jobi vazhdoi poemën e vet e tha:

²»Oh, të m’u ktheshin muajt e shkuar, ato ditë kur Hyji më ruante,

³kur mbi krye më ndriçonte dritëza e tij, kur në dritë të Tij çaja errësirën!

⁴Të bëhesha si në rininë time, kur si mik në tendë më vinte Hyji,

⁵kur me mua ishte i Lumi e përreth mecat e mi,

⁶kur me qumësht i laja këmbët, kur nga guri rrëke më rridhte vaji!

⁷Kur unë dilja në log të kuvendit, shkëmbin tim kur e vija në shesh,

⁸më shihnin të rinjtë e iknin të fshehen, pleqtë në këmbë brafshin e ashtu qëndronin!

⁹Heshtnin prijësit, zë s’lëshonin e me dorë gojën e mbyllnin.

¹⁰Fisnikët zërin e rrudhnin e për qellzë gjuha u ngjitej.

¹¹Kush më dëgjonte më mbante të lum, kush më shikonte më jepte nder.

¹²Pse i ndihmoja të varfrit që lyp ndihmë e bonjakut që kush s’e përkrah.

¹³Me bekime më mb’lonte i vdekatari, zemrës së vejës ia dhuroja gëzimin.

¹⁴Porsi petk vishja drejtësinë, shall të leshtë e kisha të drejtën.

¹⁵Sy për të verbëtin, këmbë për të shqeptin isha,

¹⁶babë për të varfërin, mbrojtës për të huajin!

¹⁷Keqbërësit turinjtë ia theja, prej dhëmbëve ia nxirrja prenë!

¹⁸Mendja më thoshte: ‘Në çerdhën time plot shëngjergja unë do të vdes.’

¹⁹Rrënja ime në ujë arrin, gemat natën m’i lag vesa.

²⁰Nderi im gjithmonë në rritje, shigjeta ime gjithnjë do të përtërihet!

²¹Ma dëgjonin, fjalën më përkrahnin, ishin të gatshëm të m’i dëgjonin këshillat.

²²Kush s’guxonte të ma presë fjalën, mbi ta fjala si shi më rridhte!

²³Më prisnin fjalën sikur pritet shiu, gojëhapur si në shi përtëritës!

²⁴Nëse u qeshja s’mund të besonin, më vërenin në f’tyrë që të më dinë mendimin.

²⁵Kur doja të shkoja ndër ta, gjithherë zija kryet e vendit, rrija si mbret me ushtri rrethuar, sepse isha ngush’llues i të mjerëve.«