III. BISEDAT E ELIUHIT, Ndërhyrja e Eliuhit

¹ata tre njerëz pushuan t’i përgjigjeshin, sepse Jobi e mbante veten të drejtë.

²Por atëherë u hidhërua dhe u zemërua Eliuhi, biri i Barakelit të Buzit, i fisit Ramaj. E u hidhërua në Jobin sepse thoshte për vete se ishte i drejtë para Hyjit.

³Gjithashtu u zemërua edhe në miqtë e vet, sepse nuk ditën të gjejnë përgjigje, por vetëm e dënuan Jobin.

⁴Këndej edhe Eliuhi priti deri sa foli Jobi, sepse ata që flisnin ishin më të moçëm.

⁵Por, si pa Eliuhi se ata tre nuk mundën t’i përgjigjeshin, u hidhërua shumë.

⁶Atëherë e mori fjalën Eliuhi, biri i Barakelit Buzit, dhe tha: »Për kah mosha i ri unë jam, kurse ju e arritët pleqërinë, prandaj edhe frikë kisha dhe droja t’jua tregoj mendimin tim.

⁷Mendoja: ‘Le të flasë mosha dhe të thinjurit dijen ta mësojnë!’

⁸Por sa po shoh është shpirti në njerëzit, është frymëzimi që vjen prej të Lumit, që njerëzve u jep kuptim.

⁹Mosha e gjatë s’e jep urtësinë e shpesh pleqtë s’e dallojnë të drejtën.

¹⁰Këndej dhe unë ju ftoj të më dëgjoni, dua edhe vetë t’jua dëftoj dijen.

¹¹Me vëmendje jua dëgjova fjalët, urtisë suaj veshin ia vura të zgjidhni çështjen kur sprovuat.

¹²U mundoja vesh t’ju marr. Por mjerisht, sa unë po shoh, ju asnjëri s’qetë të zotët ta bindnit Jobin… t’u përgjigjeshit fjalëve të tija!

¹³Ruaj se thoni: ‘Gjetëm dijen, ta dënojë Hyji e jo njeriu!’

¹⁴Prandaj fjalë s’do të them si këto, as si ju s’do t’i përgjigjem.

¹⁵Mbetën të mundur, nuk përgjigjën, nga biseda hoqën dorë.

¹⁶Prita, por ata më s’folën, pasi mbetën shtang pa gjegje,

¹⁷më takon mua tash të përgjigj, ta dëftoj dijen që kam.

¹⁸E kam mjaft veç fjalë për të thënë, se më shtyt shpirti brend në krah’ror.

¹⁹Jam fryrë si mushti i mbyllur që i pëlcet rrëshekët e rinj!

²⁰Do të flas që pakëz të shfrej, buzët do të hap e do të ligj’roj.

²¹S’do të shikoj se kush çka është, askërkënd unë s’do të përkëdhel,

²²unë nuk di kurrsi të lurtoj: Basi im me shpejt do të më shuante.«