Guximi i tepruar i Jobit

¹»Dëgjo, Job, çfarë dua të të them, vëru veshin fjalëve të mia!

²Ja, e çela gojën time, le të më flasë gjuha në grykën time!

³Biseda ime rrjedh nga zemra e drejtë, gjyq të pastër do të thonë buzët e mia.

⁴Shpirti i Hyjit më ka krijuar, Fryma e të Lumit jetë më dha.

⁵Nëse mundesh, deh, më përgjigj, bëhu gati e ktheu nga unë!

⁶Qe, si ti jam para Hyjit, nxjerrë nga e njëjta baltë si ti,

⁷prandaj frikë s’dua të kesh prej meje, as të të rëndoj në mend s’e kam.

⁸Pra, ti the - me veshë të dëgjova - mirë i ndieva fjalët që fole:

⁹‘Jam i pastër, faj nuk kam, i patëmetë e pa farë mëkati.

¹⁰Halë në përpeq i jam unë atij, prandaj më mban për armik të vetin.

¹¹Këmbët e mia në pranga i futi dhe e përcjell çdo hap timin.’

¹²Këtu është faji, unë të them se njeriu më Hyj’n s’mund të matet!

¹³Si, me Të ti do të pleqërohesh, pse në fjalë të tua gjegje s’jep?

¹⁴Sepse Hyji flet një herë, të njëjtën gjë nuk e përsërit.

¹⁵Në ëndërr, në vëgime nate mbi vdekatarë kur gjumi bie, kur mbi shtroja ëmbël flejnë,

¹⁶ua hap veshët vdekatarëve dhe i tremb në vëgime nate

¹⁷për ta shmangur vdekatarin prej punësh të liga, prej krenisë për ta çliruar.

¹⁸E shpirtin ia ruan nga gropa, jetën prej udhës në Nëntokë.

¹⁹E qorton në shtrat me dhimba, me dridhje eshtrash të papushim,

²⁰që der buka në jetë i ndyhet, më e shijshmja haje shpirtit të tij,

²¹kur ndër sy i shkrihet mishi, kur kockat nën lëkurë i shihen,

²²kur i afrohet gropës së shkatërrimit, jeta e tij shtëpisë së vdekatarëve.

²³Nëse përngjat i ndodh një Engjëll, një Shtjellues ndër një mijë, ta kujtojë ç’ka për detyrë,

²⁴për të, mëshirë të ketë dhe të lutet: ‘Shpëtoje, Zot, të mos zbresë në gropë, e gjeta për të shpërblesën’,

²⁵trupi atij do t’i përtërihet më i freskët se në rini, do të kthehet në ditët e djalërisë!

²⁶Hyut i lutet e Ai e fal, më kënaqësi në f’tyrë sytë ia prir, e ia kthen njeriut drejtësinë.

²⁷Plot hare k’ndon para njerëzve: ‘Mëkatova, të drejtën e shkela, por Hyji s’më ndëshkoi për mëkate.

²⁸Ma shpëtoi shpirtin prej pështjerrës, qe, i gjallë, dritës i gëzohem!’

²⁹Ja, kështu Hyji vepron me njeriun dy, tri herë,

³⁰prej gropës shpirtin për t’ia ruajtur, për t’ia ndritur me dritë të të gjallëve.

³¹Kujdes, Job, mirë më dëgjo: hesht se kam ende për të folur.

³²Por nëse ke gjë ti për të më thënë, më përgjigj, krejt lirisht fol, sepse më këndet të dalësh i drejtë.

³³Por nëse s’ke mua më dëgjo, hesht dhe unë do të të mësoj urtinë.«