Kuptimi i vërtetë i vuajtjeve të Jobit, Himni për nder të dijes së gjithpushtetshme

¹Eliuhi vazhdoi e tha kështu:

²»Duresë sa grima e do të tregoj, sepse kam më ç’të them për Hyjin.

³Prej së largu do ta nxjerr dijen Bërësit tim do t’ i jap arsye.

⁴Vërtet s’janë gënjeshtra fjalët e mia: është me ty një që ka dije të përsosur.

⁵Hyji është i madh: askënd s’përbuz; i madhërishëm për kah fuqia e mendjes,

⁶bakeqin s’e lë të jetojë e skamnorëve u jep të drejtë.

⁷Prej të drejtëve sytë s’i largon, përbri mbretërish i vë në fron që të lartësuar të jenë gjithmonë.

⁸E nëse të lidhur i sheh në pranga, rëndë shtrënguar në lak mjerimi,

⁹atëherë veprat në dritë ua qet, dhunët e bëra prej krenisë.

¹⁰U hap veshët të dëgjojnë qortimin, u urdhëron të kthehen prej të keqes.

¹¹N’e dëgjoshin e n’iu nënshtroshin, me fat të mirë ditët u kalojnë, vjetët e tyre me kënaqësi.

¹²Po s’dëgjuan, kalojnë n’për vdekje, prej marrëzirës do të sharrojnë.

¹³Të Hyut hidhërimin vetvetes ia sjellin zemërkëqijtë e kushtrim nuk do të qesin, kur ndër pranga i Lumi t’i lidhë.

¹⁴E vdesin në lule të rinisë, në moshë të djalërisë u shuhet jeta.

¹⁵Varfanjakun e shpëton me të liga, ia hap sytë me fatkeqësi.

¹⁶Edhe ty do të shpëtojë nga ngushtica, do të qesë në hapësirë ku gjë s’të shtrëngon, në tryezë plot me gjella të majme.

¹⁷Çështja jote bie si e keqbërësit: gjyqi e dënimi do të takojnë.

¹⁸Mbushullia ruaj se të gënjen, shumë dhurata mos ta shmangin rrugën!

¹⁹Pse, a bërtet kur s’je në vështirësi? E madje me sa forcë ke?!

²⁰Mos e prit me afsh atë natë, në të cilën popujt shkojnë në vend të vet!

²¹Ruaj se i sillesh padrejtësisë, sepse ajo të qiti në mjerim.«

²²»Sa i madhërishëm në pushtet të vet është Hyji! Vallë ka kund mësues të ngjashëm me Të?

²³Kush është në gjendje jetën t’ia shqyrtojë? Kush guxon t’i thotë: ‘Veprove keq?’

²⁴Të bie në mend t’ia madhërosh veprën që të tjerët në këngë ia këndojnë!

²⁵E vëren mbarë bota, çdo njeri prej së largu e kundron!

²⁶Sa i madh është Hyji! Mendja nuk na e merr, të panumrueshme janë vitet e tija!

²⁷Lart i mbledh pikat e shiut, i zbraz shirat si lumenj,

²⁸retë i zbrazën me mbushulli, rrëke bien mbi mbarë njerëzimin.

²⁹Kush mandej mund ta kuptojë të reve shtrirjen, bubullimën e tendës së tij?

³⁰Ja, Ai dritën e hap përreth vetes, detit fundin me ujë ia mbulon!

³¹Me anë të tyre Ai gjallë i mban popujt, u jep ushqim me garguri.

³²Në duar të veta e mban rrufenë dhe i urdhëron ku do të godasë!

³³Bubullima flet për Të, armë felgrimi kundër të keqes!