Kuptimi i vërtetë i vuajtjeve të Jobit, Himni për nder të dijes së gjithpushtetshme (2)

¹Po prej kësaj zemra më dridhet, jashta parzmës do të më dalë!

²Pa dëgjoni si i buçet zëri, buçimën që i del nga goja!

³Vetëtima mbarë qiellin çan, skajet tokës ia vezullon!

⁴Bubullima ulërin pas saj, gjëmon zëri i madhërisë së tij, gjë s’i ndal atëherë rrufetë!

⁵Po, gjëmon Hyji me zë të mrekullueshëm, përfton vepra të mëdha, të pashqyrtueshme.

⁶I urdhëron borës të zbresë mbi tokë, shtrëngatës të bjerë me rrëmbim.

⁷I kyç njerëzit brenda në shtëpi të njohë secili kështu veprën e tij.

⁸Egërsirat në strofuj struken, kyçen në shpella, me ankth presin.

⁹E rreptë ngritet nga jugu stuhia, era sjell nga veriu cegmin,

¹⁰Hyji fryn, akulli ngrin, sipërfaqja e uj’t ngurrohet.

¹¹Rufeja nga reja hidhet, retë atëherë vetëtima lëshojnë

¹²që ndriçojnë gjithkund përreth, gjithkah do Sunduesi i epërm, kah u urdhëron mbi faqe të dheut,

¹³ndonjë vend për ta shkretuar ose mëshirë për t’i dëftuar.

¹⁴Dëgjo këtu, Job, e qetësohu, mrekullitë e Hyjit vëreji!

¹⁵A mos di kur u urdhëron Hyji e si retë rrufenë e lëshojnë?

¹⁶Udhët e mëdha të reve ua di? Punët e mëdha të Dijshmit të përkryer?

¹⁷Petkat e tua sa janë të nxehta kur tokën s’e rreh shiroku?

¹⁸Ndoshta qiellin me Të e shtrive të fortë e të l’muar si pasqyrë metali?!

¹⁹Na trego ç’ t’i themi Atij, pasi ne, të errësuar, s’dimë!

²⁰Fjalët e mia ç’rëndësi kanë për të? Nëse flet Ai, njeriu do të përpihet!

²¹Por tani dritën s’e shohim, kupa e qiellit me re u zu: do të fryejë era e i shpërndan,

²²nga veriu shkëlqen drita e artë. Përreth Hyjit një madhëri e tmerrshme.

²³Të Lumit s’mundemi t’i afrohemi, i pakufishëm në pushtet e në drejtësi: i drejtë në gjyq, askënd nuk nëpërkëmb.

²⁴Prandaj njerëzit le ta druajnë! Ai nuk ndien për dije të krenarëve.«