Besimi në Hyjin (2)

¹Thirr, pra, e shih a të përgjigj kush! Cilit shenjt do t’i drejtohesh?

²Vërtet të marrin e mbyt hidhërimi, marroqin smira e vret.

³Pashë se i marri thellë lëshon rrënjë, e mallkova dhe iu shua shtëpia!

⁴Bijtë e tij s’do të përparojnë, në kuvend të burrave kush s’i mbron.

⁵Të uriturit ua hanë të korrat, vetë Hyji ua heq nga goja, pasurinë ua përpijnë të etshmit.

⁶Pra prej pluhurit s’del fajësia, as prej dheut nuk lindin dhembjet.

⁷Por njeriu e pjell të keqen, si shqiponja që kap lartësinë.

⁸Sa për mua Zotit do t’iu lutja, lutjen vet do t’ia drejtoja Hyjit,

⁹që punë të mëdha e të pashqyrtueshme, mrekulli bën të pakufi,

¹⁰që me shi tokës ia lag f’tyrën, që i ujit fshatrat me ujë,

¹¹që në lartësi i ngreh të përvujtit, që i ngrit të mjerët nga fatkeqësia,

¹²që të paudhëve ua zhduk synimet, hi i bën fitmat e tyre,

¹³në dredhi të vet dinakët i zë, ua hedh në ajr të mbrapshtëve shestimet.

¹⁴Ditën natë ua bën të errët, dielli pishë ata nuk shohin,

¹⁵Kurse të mjerin e shpëton, nga shpata e gojës së tyre; skamnorin nga dhunëtari.

¹⁶Ai është shpresa e të vobekëtit, mbrapshtia do ta qepë gojën!

¹⁷Lum njeriu që e qorton Hyji! Qortimin pranoja të Lumit!

¹⁸Plagos po, por dhe shëron, godet po, por edhe shëron!

¹⁹Nga gjashtë të këqija do të shpëtojë, kurse e shtata nuk do të prekë!

²⁰Në uri do të të shpëtojë nga vdekja, edhe në luftë nga tehu i shpatës.

²¹Do të të fshehë nga e keqja e gjuhës e prej cubash s’do të kesh frikë.

²²Në shkretim dhe uri do të qeshësh, egërsirat s’do t’i druash.

²³Me gurët e arës do të gjejsh marrëveshje, me egërsira do të jesh në paqe.

²⁴Do të jetë në paqe tenda jote kur në banesën tënde të kthehesh, nuk do të ndodhë asnjë e papritur.

²⁵Do të shikosh si fara të shtohet, djemtë e tu si bari i tokës!

²⁶Në varr do të hysh pas jetës fatlume porsi gruri kur mirë piqet.

²⁷Është e vërtetë që s’e lot topi: dëgjo pra, për të mirën tënde!«