Njeriu i ndrydhur nga vështirësia njeh vetëm mjerimin e vet

¹Jobi e mori fjalën e tha:

²»Po të peshohej sëmundja ime, mjerimi im të vihej në peshore!

³Më i rëndë do të ishte se rëra e detit… prandaj me fjalë edhe e teproj.

⁴Shigjetat e të Gjithpushtetshmit, thellë në mua, në trup më janë ngulur, shpirti im helmin ua thith: tmerri i Hyjit lufton kundër meje.

⁵A garrit gomari me grazhd plot? Pëllet, thua, lopa me grazhd plot?

⁶Hahet shujta e amësht, e pakripur e barishtet e pashije?

⁷Çka oreksi im përbuzte tani është ushqimi im.

⁸Po, të shkonte në vend kërkesa ime, çfarë kërkoj të ma jepte Hyji!

⁹Të donte Hyji të më asgjësonte, të shtrinte dorën e të më copëtonte!

¹⁰Do të kisha së paku ngushëllimin, do të galdoja në dhimba të mia që Shenjtit mohit s’i rashë!

¹¹Ku e kam forcën që të qëndroj? Ç’e ardhme më pret që i durueshëm të jem?

¹²Forcë shkëmbore është forca ime? A thua i bronztë është mishi im?

¹³Në çka vetveten mund të mbështes? Pse a fuqia s’më ka lëshuar?

¹⁴T’i mohosh mikut ngushëllimin të Gjithpushtetshmit frikën flake.

¹⁵Vëllezërit mua në rrenë më lanë porsi shtratin përroi që shterr:

¹⁶Ia fryn akulli ujët e turbullt, shkrihet bora e ai vërshon;

¹⁷mbaron bora përroi shterret, nga vapa shtrati i thahet!

¹⁸Për shkak të tij lanë turmat rrugën, shkretinë marrin, humbin jetën.

¹⁹Turma e Temës në të i ngul sytë, të Sabës udhëtarët në të e vunë shpresën!

²⁰Sharruan sepse shpresuan, mbërrinë tek ai e i mb’loi mjerimi.

²¹Të tillë për mua edhe ju sot jeni, më patë mjerimin e u kapi frika!

²²A thua ju thashë: Më ejani në ndihmë, më jepni lëmoshë prej kamjes suaj?

²³Ose: Më shpëtoni prej dorës së armikut, prej dorës së të fortit më nxirrni mua?

²⁴Më mësoni e do të hesht: më tregoni nëse kam gabuar!

²⁵Pse fshiheni nën fjalët të së vërtetës e asnjëri s’mund të më qortoni?

²⁶Fjalë ujdisni vetëm për të mposhtur, i merr era fjalët e të dëshpëruarit.

²⁷Suleni mbi bonjakun e varfër, mikun tuaj mundoheni ta shkatërroni.

²⁸Atëherë ju lutem, kthehuni kah unë, para jush vet rrena s’do të përdor.

²⁹Prapa fjalën! Në mua faj nuk ka! Prapa fjalën: Drejtësia është me mua!

³⁰Në buzët e mia a mos ka marrëzirë? Çdo mjerim, vallë, s’shijoi qellza ime?