Drejtësia hyjnore është mbi të drejtën

¹Jobi mori fjalën e tha:

²»Vërtet e di se ashtu është: para Hyjit kush mund të ketë të drejtë?

³Nëse me Të do të bëjë rragatje një në një mijë s’mund t’i përgjigjë!

⁴Në mend i kthjellët e në fuqi i fortë, e luftoi kush e fitues doli?

⁵I shkul malet e ato s’e dinë, këndej-andej me furi i sjell!

⁶Shrregull tokën nga vendi e luan, tranden të gjithë shtyllakët e saj.

⁷I urdhëron diellit e ai nuk lind, nën vulë të vet yjet i ndryen.

⁸Pa ndihmë të kujt ai e shtrin qiellin, lirisht ecën mbi valë të detit!

⁹Ai krijoi Arushë e Orion, Shenjëzat dhe Yjet e Jugut.

¹⁰Bën punë të mëdha e të pashqyrtueshme, mrekulli që s’mund të numërohen!

¹¹Vjen tek unë e nuk e shoh, Më bie përbri e s’e hetoj.

¹²Nëse rrëmben, kush e pengon? Kush t’i thotë: ‘Ç’po bën?’ guxon?

¹³Hyji dalë s’tërheq zemërimin: struken ndihmësit e Rahabit!

¹⁴Kush jam unë që t’i përgjigj e me ç’fjalë t’i kundërshtoj?

¹⁵Edhe në të drejtën sikur të isha, s’do të përgjigjja… do ta lutja Gjykatësin tim.

¹⁶Po edhe uratën të ma dëgjonte, s’do të besoja se më ka vështruar!

¹⁷Me stuhi Ai më thërmon, pa arsye plagët m’i shumëzon.

¹⁸Paqe shpirtit Ai s’m’i jep dhe më mbulon me athtësi.

¹⁹Në lyp fuqi Ai është më i forti. Në lyp drejtësi - kush në gjyq e thërret?

²⁰Pafajësinë nëse dua të kërkoj, goja ime do të më dënojë. Nëse të pafajshëm veten e qes, më vërteton se jam i keq.

²¹I patëmetë sikur unë të isha, shpirti im këtë s’do ta dija, gjithnjë jetën do të përbuzja!

²²Gjithnjë unë këndej pohoj: e të pafajshmin edhe të mbrapshtin Ai i zhbin…

²³Nëse ndoj sh’plakë papritmas vret, për dëshp’rim të pafajshmit qeshet.

²⁴Toka u la në duar të mëkatarëve, gjykatarëve sytë u mbyllën! nëse s’është Ai, kush atëherë është?

²⁵Ditët e mia më shpejt se kasneci ikën, shkuan pa parë asnjë të mirë,

²⁶kaluan si lundra zunkthi, si shqiponja fluturim për gjah.

²⁷Nëse them: ‘Do ta harroj ankimin, në f’tyrë do të kthillem, i gëzueshëm do të bëhem’,

²⁸tmerri më kap nga mendimet e mia, pse e di prapë se s’do të më shfajësosh!

²⁹Nëse edhe kështu fajtor do të jem, pse atëherë më kot unë hoqa keq?

³⁰Po edhe nëse me ujë bore do të lahem, në qoftë se duart i pastroj me fí,

³¹në papastri edhe më të madhe do të më zhytësh, petku im i qelbët do të më duket!

³²Sepse Ai njeri nuk është si unë të cilit më duhet t’i jap gjegje, s’është njeri me të cilin dal në gjyq!

³³S’ka një tjetër që të na gjykojë të dyve, mbi të dy ta çojë dorën e vet,

³⁴që prej meje thuprën e vet të heqë, droja e tij më të mos më trembë.

³⁵Por do të flas pa kurrfarë frike, sepse i tillë unë nuk jam në sytë e mi.