Të gjithë kapitujt

Kënga e Këngëve · Kapitulli 2

POEMA E DYTË, E fejuara

17 vargje

1- Unë jam lule e çelur në fushë, zambak i rritur n’për lugina.

2- Çka është zambaku fër ferrave është ndër vajza mikesha ime.

3- Çka është molla ndër dru tpyllit i dashuri im është ndër djelmosha. Rri nën hijen e atij që e doja e fryti i tij është i ëmbël për gojën time.

4Ai vetë më futi në dhomë të verës, me flamur më mb’loi të dashurisë.

5Më shujtoni me kuleç rrushi e për shujtë më jepni mollë se jam sëmurë nga dashuria!

6E majta e tij nën kokën time e me të djathtën më përqafon.

7O bija të Jerusalemit, pash sutat e sorkadhet që fushës enden: mos e zgjoni, mos ia nxirrni gjumin të dashurës, deri sa të zgjohet vetë!

POEMA E DYTË

E fejuara

8Ja, zëri i të dashurit tim! Ja, po vjen! Po i kalon malet, pup po i shkapërcen kodrat!

9I dashuri im është porsi dre, zog drenushe! Ja, ai vetë! Zuri vend pas murit tonë! Po shikon nëpër dritare, po shikon nëpër kangjella!

10Ja, i dashuri im po më thotë: “Çohu, mikesha ime, pëllumbesha ime, bukuroshja ime dhe eja!

11Se tashmë dimri mbaroi, pushoi shiu edhe kaloi!

12U mbulua toka me lule, e të kimit koha arriti, turtullit i ndihet zëri në vendin tonë,

13fiku i endi kokrrat e para, në lulëzim vreshtat po lëshojnë erë: ngritu, mikesha ime, bukuroshja ime, e eja!

14Pëllumbeshë në plasat e shkëmbit, në shpella qetash, ma dëfto fytyrën tënde, le të më tingëllojë në veshë zëri yt, se i ëmbël është zëri yt e fytyra jote e hijshme”!

15Kapni dhelprat, ato të voglat që vreshtat po i dëmtojnë, se në lulëzim janë vreshtat tona.

16I dashuri im që kullot grigjat ndër lila, më përket mua edhe unë vetëm atij.

17Para se dita të mbarojë, para se hijet të zgjaten, kthehu, o i dashuri im: ngjaj kecit, zogut të drenushës përmbi malet e Beterit! E FEJUARA KËRKON TË FEJUARIN