Misioni i të Dymbëdhjetëve, Shqetësimi i Herodit, etj.

¹Jezusi i thirri rreth vetes të Dymbëdhjetët e u dha zotësi e pushtet mbi të gjithë djajtë si dhe aftësinë të shërojnë sëmundjet.

²Pastaj i dërgoi të shpallin Mbretërinë e Hyjit dhe të shërojnë (të sëmurit).

³E u tha: »Asgjë mos merrni për udhëtim: as shkop, as strajcë, as bukë, as para, e secili të mos ketë më se dy këmisha.

⁴Në atë shtëpi që të hyni, aty rrini derisa të qëndroni në atë vend.

⁵Nëse ndokush nuk do t’ju pranojë, kur të dilni prej atij qyteti, shkundni pluhurin prej këmbëve tuaja si dëshmi kundër tyre.«

⁶Ata u nisën dhe rende-rendas u ranë fshatrave duke predikuar Ungjillin e duke shëruar gjithkund.

⁷Herodi tetrark kishte dëgjuar për të gjitha këto ngjarje dhe ishte shumë i shqetësuar, sepse disa thoshin: »U ngjall Gjoni së vdekuri!«

⁸Disa tjerë: »U duk Elia!« Disa tjerë prapë: »U ngjall një prej profetëve të vjetër!«

⁹Kurse Herodi tha: »Gjoni! Atij unë ia preva kryet! Po ky kush do të jetë, për të cilin po dëgjoj kaq shumë?« E kërkonte rastin ta shihte.

¹⁰Kur apostujt u kthyen, i treguan Jezusit gjithçka kishin bërë. Jezusi i mori me vete e i çoi në vetmi, në drejtim të qytetit që quhet Betsaidë.

¹¹Por, kur e mori vesh populli, iu vu mbrapa. Ai i pranoi me njerëzi e u predikonte mbi Mbretërinë e Hyjit dhe i shëronte ata që kishin nevojë shërimi.

¹²Kur dita filloi të shkojë kah mbarimi, iu afruan të Dymbëdhjetët dhe i thanë: »Nise popullin të shkojë në fshatra e në katunde të rrethinës të gjejë strehim e ushqim, sepse këtu jemi në vend të shkretë.«

¹³»Jepnu ju të hanë!« - u tha ai. Ata i përgjigjën: »Ne s’kemi më se pesë bukë e dy peshq. Vetëm nëse shkojmë e blejmë ushqim për gjithë këtë popull!«

¹⁴E ishin rreth pesë mijë burra. Atëherë u tha nxënësve të vet: »Vini të rrinë në grupe nga pesëdhjetë vetë!«

¹⁵Bënë ashtu: i ulën të gjithë.

¹⁶Ai i mori pesë bukët e dy peshqit, shikoi kah qielli, i bekoi dhe i ndau. Pastaj ua dha nxënësve t’ia vënë popullit përpara.

¹⁷Hëngrën të gjithë e u nginë. Prej çka u teproi çuan dymbëdhjetë shporta me copa.

¹⁸Ndërsa një ditë po lutej në vetmi - ishin me të vetëm nxënësit e tij - ai u bëri këtë pyetje: »Kush thonë njerëzit se jam unë?«

¹⁹Ata i përgjigjën: »Disa thonë se je Gjon Pagëzuesi, disa Elia, kurse disa tjerë thonë se u ngjall një ndër profetët e vjetër.«

²⁰»Po ju - i pyeti atëherë ata - kush mendoni se jam unë?« Përgjigji Pjetri: »Ti je Mesia i Hyjit!«

²¹Atëherë Jezusi i porositi të mos i tregojnë askujt.

²²E vazhdoi: »Birit të njeriut i duhet të pësojë shumë, ta përbuzin pleqtë, kryepriftërinjtë dhe skribët, ta vrasin dhe të tretën ditë të ngjallet.«

²³Mandej u drejtua të gjithëve: »Nëse ndokush do të vijë pas meje, ta mohojë vetveten, ta marrë kryqin e vet çdo ditë dhe të më ndjekë.

²⁴Sepse, kush do të shpëtojë jetën e vet, do ta humbë, ndërsa kush ta humbë jetën e vet për shkakun tim, do ta shpëtojë.

²⁵E njëmend, ç’dobi do të kishte njeriu, nëse e fiton mbarë botën, por e humb vetveten ose e rrënon?

²⁶Për të vërtetë, kujt t’i vijë turp për mua e për fjalët e mia, për atë do t’i vijë turp edhe Birit të njeriut kur të hyjë në lavdinë e vet, të Atit dhe të engjëjve të shenjtë.

²⁷Për të vërtetë po ju them: disa këtu të pranishëm nuk do të vdesin, para se ta shohin Mbretërinë e Hyjit.«

²⁸Kund tetë ditë pas këtyre predikimeve, Jezusi mori me vete Pjetrin, Gjonin dhe Jakobin e u ngjit në mal për t’u lutur.

²⁹Ndërsa po lutej, fytyra iu shndërrua e petkat iu bënë të bardha e të shndritshme si vetëtima.

³⁰Kur qe, dy njerëz po bisedonin me të! Ishin Moisiu dhe Elia.

³¹Ata u dukën të rrethuar me lavdi e bisedonin me të për kalimin e tij nga kjo jetë që do ta bënte së shpejti në Jerusalem.

³²Pjetrin dhe shokët e tij i kishte lodhur gjumi, por qëndruan zgjuar dhe e panë lavdinë e tij dhe ata dy burra që po qëndronin me të;

³³dhe, ndërsa ata po ndaheshin prej tij, Pjetri i tha Jezusit: »Mësues, është mirë për ne të qëndrojmë këtu. Po i bëjmë tri tenda: një për ty, një për Moisiun e një për Elinë!« Nuk dinte ç’thoshte.

³⁴Ndërsa ky ende po fliste, ra një re dhe i mbuloi me hijen e vet. Kur hynë nën re, nxënësit i kapi frika.

³⁵Prej resë u dëgjua një zë: »Ky është Biri im - i Zgjedhuri! Atë dëgjoni!«

³⁶Ndërsa ky zë po jehonte, Jezusi mbeti vetëm. Nxënësit heshtuan dhe ndër ato ditë s’i treguan askujt çka kishin parë.

³⁷Të nesërmen, kur ata zbritën nga mali, i doli përpara turmë e madhe e popullit.

³⁸Kur qe, papritmas, një njeri prej popullit, bërtiti: »Mësues, po të lutem, ma shiko djalin tim: është i vetmi që kam!

³⁹E kap shpirti i keq e menjëherë bërtet. E tund andej-këndej dhe e bën të shkumisë dhe mezi largohet prej tij pasi e dërmon krejtësisht.

⁴⁰I luta edhe nxënësit e tu që ta dëbojnë, por nuk ia dolën.«

⁴¹Jezusi përgjigji: »O brezni e pafe dhe e prishur, deri kur do të jem me ju dhe deri kur do t’ju duroj? Sille këtu djalin tënd!«

⁴²E, ndërsa djaloshi po afrohej, e kapi djalli, e hodhi për tokë dhe e përplaste. Jezusi iu kërcënua shpirtit të ndytë, pastaj e shëroi djaloshin dhe ia dorëzoi t’et.

⁴³Të gjithë mbetën të mrekulluar prej madhërisë së Hyjit.

⁴⁴»Thadroni mirë në zemër këto fjalë që po ju them: Biri i njeriut do të bjerë në dorë të njerëzve.«

⁴⁵Por ata nuk e morën vesh këtë fjalë. Kjo për ta mbetej fshehtësi e nuk e kuptonin. Madje kishin frikë ta pyesnin për këtë fjalë.

⁴⁶Ndër ta lindi kjo çështje: cili prej tyre do të ishte më i madhi.

⁴⁷Jezusi, duke ditur ç’mendime u vlonin në zemër, e mori një fëmijë, e afroi pranë vetes,

⁴⁸dhe u tha: »Kush e pranon këtë fëmijë në emër tim, më pranon mua, e kush më pranon mua, pranon atë që më dërgoi mua. Përnjëmend, kush është ndër ju më i vogli, ai është vërtet i madh.«

⁴⁹Atëherë Gjoni mori fjalën dhe i tha: »Mësues, e pamë një njeri që dëbonte djajtë në Emër tënd. Ne ia ndaluam, sepse nuk vjen pas teje me ne.«

⁵⁰Jezusi i përgjigji: »Mos ia ndaloni, sepse, kush nuk është kundër jush, është me ju.«

⁵¹Kur erdhi koha që Jezusi të jetë ngritur nga kjo botë, mori vendim të palëkundshëm të shkojë në Jerusalem.

⁵²Përpara i dërgoi lajmëtarët e vet. Këta shkuan dhe hynë në një fshat samaritanësh për të përgatitur ardhjen e tij.

⁵³Por ata s’deshën ta pranojnë aty, sepse ishte nisur për Jerusalem.

⁵⁴Kur e panë këtë gjë, nxënësit - Jakobi e Gjoni, thanë: »Zotëri, a do të urdhërojmë ‘që zjarri të zbresë nga qielli e t’i zhbijë?’«

⁵⁵Jezusi u kthye kah ata dhe i qortoi.

⁵⁶Dhe u nisën për një fshat tjetër.

⁵⁷Ndërsa po bënin rrugë, një njeri i tha: »Unë dua të vijë pas teje kahdo që të shkosh!«

⁵⁸Jezusi i përgjigji: »Dhelprat i kanë strofujt e vet edhe shpendët e qiellit çerdhet, kurse biri i njeriut nuk ka ku ta mbështesë kokën!«

⁵⁹Një tjetri i tha: »Eja pas meje!« Por ai i përgjigji: »Zotëri, më lejo të shkoj një herë e ta varros tim atë!«

⁶⁰»Lëri - i përgjigji Jezusi - që të vdekurit t’i varrosin të vdekurit e vet e ti shko e prediko Mbretërinë e Hyjit!«

⁶¹Atëherë i tha një tjetër: »Unë po vij me ty, Zotëri, por më jep leje njëherë të shkoj e të përshëndetem me anëtarët e familjes sime.«

⁶²»Kushdo - i përgjigji Jezusi - që vë dorën në parmendë dhe sillet e shikon mbrapa, nuk është i përshtatshëm për Mbretërinë e Hyjit!«