Traditat e të parëve, Pastërtia dhe papastërtia ligjore, etj.

¹Atëherë disa farisenj e skribë nga Jerusalemi iu afruan Jezusit e i thanë:

²»Pse nxënësit e tu nuk i përfillin mësimet që na i lanë të parët? Sepse nuk i lajnë duart para se të hanë bukë!«

³Ai u përgjigji: »E ju pse e shkelni urdhrin e Hyjit për shkak të mësimit tuaj?

⁴Sepse Hyji ka thënë: ‘Ndero babën dhe nënën tënde’ dhe ‘Kush e mallkon të atin e të ëmën le të ndëshkohet me vdekje.’

⁵Kurse ju mësoni: ‘Kushdo i thotë babait e nënës: ‘Ndihma që prej meje të takon ty, le të jetë dhuratë e shenjtë Tempullit’,

⁶i tilli s’është më i detyruar t’i ndihmojë t’et. Kështu ju e shlyet fjalën e Hyjit në emër të mësimit tuaj.

⁷Shtiracakë! Bukur parafoli për ju Isaia, kur tha:

⁸‘Ky popull më nderon me buzë e zemra e tij është larg meje.

⁹Nderimi që ma japin është i kotë sepse si mësim të Zotit mësojnë urdhra të qitur prej njerëzve.’«

¹⁰Atëherë e grishi popullin t’i afrohet e i tha:

¹¹»Dëgjoni e merrni vesh mirë! Njeriun nuk e bën të papastër ç’hyn në gojë, por ç’del nga goja - ajo e bën njeriun të papastër!«

¹²Atëherë iu afruan nxënësit e i thanë: »A e di se farisenjtë, posa e dëgjuan këtë fjalë, u shkandulluan?«

¹³Jezusi u përgjigji: »Çdo bimë që nuk e ka mbjellë Ati im qiellor do të nxirret me gjithë rrënjë.

¹⁴Hiquni tyre! Janë të verbër dhe prijës të verbërish. E kur i verbëri i prin të verbërit, të dy bien në gropë.«

¹⁵Atëherë Pjetri i tha: »Na e shpjego këtë shëmbëlltyrë!«

¹⁶Ai përgjigji: »Si? As ju nuk po kuptoni?

¹⁷Po a nuk e merrni vesh se gjithçka hyn në gojë, shkon në bark e del e mbaron jashtë?

¹⁸Kurse çka del nga goja, del nga zemra e kjo e bën njeriun të papastër.

¹⁹Sepse nga zemra dalin qëllimet e këqija, vrasjet, kurorëthyerjet, fëlligështia, vjedhjet, dëshmitë e rrejshme, blasfemitë.

²⁰Këto e përlyejnë njeriun. Të hajë njeriu me duar të palara, kjo s’e bën njeriun të papastër.«

²¹Jezusi doli prej atij vendi e kaloi në krahinat e Tirit e të Sidonit.

²²Dhe, ja, një grua nga Kananeja, që kishte ardhur prej atyre anëve, filloi të bërtasë e të thotë: »Ki mëshirë për mua, o Zot, Biri i Davidit! Djalli po ma mundon tepër vajzën!«

²³Por ai nuk i përgjigji fare. Atëherë iu afruan nxënësit e tij e i thanë: »Bëja këtë nderë e të shkojë, sepse po bërtet pas nesh!«

²⁴Ai u përgjigji: »Unë jam i dërguar vetëm te delet e humbura të shtëpisë së Izraelit.«

²⁵Por ajo u afrua, u përkul thellë në nderim para tij e tha: »Më ndihmo, o Zot!«

²⁶Jezusi i përgjigji: »Nuk është mirë të marrësh bukën e fëmijëve e t’ua qesësh këlyshëve të qenve.«

²⁷»Po, o Zot - shtoi ajo - se edhe këlyshët hanë dromcat që bien nga tryeza e zotërinjëve të tyre.«

²⁸Atëherë Jezusi i përgjigji: »O grua, e madhe është feja jote! Le të bëhet ashtu si dëshiron!« Në atë moment u shërua bija e saj.

²⁹Jezusi u nis prej andej, ra bregut të detit të Galilesë, u ngjit në një kodër e u ul të rrijë atje.

³⁰Iu afrua një turmë e madhe e popullit që sillte me vete të shqepët, të verbër, dorëcungë, memecë e shumë të tjerë. I ulën para tij dhe ai i shëroi.

³¹Populli u mrekullua duke parë se si memecat flisnin, dorëcungët u shëruan, të shqeptët ecnin drejt, të verbërit shihnin dhe i dha lavdi Hyjit të Izraelit.

³²Atëherë Jezusi i thirri pranë vetes nxënësit e vet e u tha: »Më dhimbset ky popull se, ja, tash tri ditë rri me mua e nuk ka çka të hajë. Nuk dua t’i nis të uritur që të mos paken udhës.«

³³Nxënësit i përgjigjën: »Po ku të gjejmë këtu në shkreti aq bukë sa të ngijmë gjithë këtë popull?«

³⁴Jezusi pyeti: »Sa bukë keni?« »Shtatë bukë e pak peshq të vegjël« - i përgjigjën ata.

³⁵Atëherë i dha urdhër popullit të ulej për tokë.

³⁶Pastaj mori shtatë bukët dhe peshqit, u falënderua Hyjit, i theu, ua dha nxënësve të vet e nxënësit popullit.

³⁷Të gjithë hëngrën deri sa u nginë, e me copa që tepruan, çuan plotë shtatë shporta.

³⁸Ata që hëngrën ishin, përpos grave e fëmijëve, katër mijë burra.

³⁹Kur e shpërndau popullin, hyri në barkë e shkoi në Krahinën e Magadanit.