Vdekja e Gjon Pagëzuesit, Jezusi ushqen pesë mijë vetë, etj.

¹Në atë kohë Herodi tetrark dëgjoi ç’flitej për Jezusin

²dhe u tha shërbëtorëve të vet: »Ky është Gjon Pagëzuesi! U ngjall së vdekuri! Ja, përse ka pushtet të bëjë mrekulli!«

³E vërtet Herodi e kishte zënë Gjonin, e kishte lidhur dhe e kishte qitur në burg për shkak të Herodiadës, gruas së Filipit, vëllait të vet.

⁴Sepse Gjoni i kishte thënë: »Nuk guxon ta mbash për grua Herodiadën!«

⁵Herodi donte ta vrasë, por dronte nga populli, sepse Gjonin e mbanin për profet.

⁶Në ditëlindjen e Herodit, bija e Herodiadës vallëzoi para të grishurve dhe aq i pëlqeu Herodit,

⁷sa që me përbetim i premtoi se do t’i japë çkado që t’i kërkojë.

⁸Ajo, e mësuar prej s’ëmës; »Ma jep - tha - këtu në pjatë kryet e Gjon Pagëzuesit!«

⁹Mbretit i erdhi keq, por për shkak përbetimit e të grishurve, urdhëroi t’i jepet.

¹⁰Dërgoi dikë dhe ia shkurtoi Gjonit kryet në burg.

¹¹Kryet e Gjonit e sollën në pjatë, ia dha vajzës e kjo s’ëmës.

¹²Pastaj erdhën nxënësit e Gjonit, e morën trupin, e varrosën, shkuan dhe i treguan Jezusit.

¹³Kur dëgjoi Jezusi, shkoi prej andej me barkë dhe u shmang në një vend të pabanuar - në vetmi. Por, kur e hetoi populli, u nis pas tij këmbë prej qyteteve.

¹⁴Kur doli Jezusi prej barke, pa një turmë të madhe njerëzish, pati dhembshuri për ta dhe i shëroi të sëmurit e tyre.

¹⁵Në mbrëmje iu afruan nxënësit e thanë: »Vendi është i shkretë dhe u bë vonë; lëshoj njerëzit të shkojnë në fshatra e të blejnë ushqim.«

¹⁶Jezusi u përgjigji: »Nuk është nevoja të shkojnë: jepnu ju të hanë!«

¹⁷Ata i përgjigjën: »S’kemi këtu pos pesë bukë e dy peshq.«

¹⁸Jezusi vijoi: »M’i bini këtu!«

¹⁹Pastaj i dha urdhër popullit të ulet në bar. I mori pesë bukët e dy peshqit, i çoi sytë kah qielli, i bekoi, i ndau dhe ua dha nxënësve, kurse nxënësit turmës.

²⁰Të gjithë hëngrën e u nginë. I mblodhën tepricat: dymbëdhjetë shporta plot me copa.

²¹E ata që hëngrën, pa i numëruar gratë e fëmijët, ishin rreth pesë mijë meshkuj.

²²Mandej aty për aty Jezusi u urdhëroi nxënësve të hyjnë në barkë e të kalojnë para tij në anën tjetër derisa ai ta shpërndajë popullin.

²³Jezusi, si e nisi popullin, u ngjit vetëm në mal për t’u lutur. Ishte bërë natë e ai ende gjendej aty vetëm.

²⁴Barka, që tashmë ishte shumë stadje larg tokës, përplasej prej valësh, sepse frynte era e kundërt.

²⁵Në rojën e katërt të natës erdhi Jezusi tek ata duke ecur përmbi det.

²⁶Kur nxënësit e hetuan duke ecur përmbi det, u frikësuan e thanë: »Diçka po na shtihet!« e prej frikës bërtitën.

²⁷Por, menjëherë Jezusi u tha: »Zemër, jam unë, mos kini frikë!«

²⁸Pjetri përgjigji: »Zotëri, nëse je ti, më urdhëro të vij te ti përmbi ujë!«

²⁹»Eja!« - i tha. Atëherë Pjetri zbriti nga barka e po ecte nëpër ujë për të shkuar te Jezusi.

³⁰Porse, kur e pa erën e fortë, u frikësua, filloi të humbasë në ujë dhe bërtiti: »Më shpëto, o Zot!«

³¹Jezusi përnjëherë shtriu dorën, e kapi dhe i tha: »Fepakët! Përse dyshove!«

³²Kur hynë në barkë, pushoi era.

³³Ata që ishin në barkë u përkulën me nderim para tij e thanë: »Me të vërtetë je Biri i Hyjit!«

³⁴Pasi kaluan detin, u kapën në breg në Gjenezaret.

³⁵Njerëzit e atij vendi, posa e njohën, e vunë në dijeni mbarë krahinën dhe ia sollën të gjithë të sëmurit.

³⁶Iu lutnin t’u lejonte t’i preknin vetëm kindin e petkut të tij. Ata që e prekën, u shëruan.