Shëmbëlltyra e kremtimit të dasmës, Pagimi i tatimeve Cezarit, etj.

¹Jezusi filloi prapë t’u flasë në shëmbëlltyra. Thoshte:

²»Mbretëria e qiellit është e ngjashme me mbretin që bëri dasmë për djalin e vet.

³Mbreti dërgoi shërbëtorët e vet për të grishur të ftuarit në dasmë. Por ata nuk deshën të vijnë.

⁴Dërgoi përsëri shërbëtorë të tjerë duke thënë: ‘Thoni të ftuarve: gostinë e kam gati: i preva demat e mi e bagëtitë e majura! Gjithçka është gati! Ejani në dasmë!’

⁵Por ata nuk ia vunë veshin e shkuan: kush në arën e vet e kush në tregti të vet.

⁶Të tjerët, mandej, i zunë shërbëtorët e tij, i munduan e i vranë.

⁷Për këtë punë mbreti u zemërua, dërgoi ushtrinë e vet, i vrau ata gjakësorë dhe e dogj qytetin e tyre.

⁸Atëherë u tha shërbëtorëve të vet: ‘Dasma njëmend është gati, por të ftuarit nuk qenë të denjë.

⁹Shkoni, pra, në udhëkryqe e, këdo që të gjeni, thirreni në dasmë!’

¹⁰Shërbëtorët dolën nëpër udhë dhe i sollën të gjithë ata që gjetën: të mirë e të këqij. Kështu salloni i dasmës u mbush me të ftuar.

¹¹Atëherë hyri edhe mbreti për t’i parë të ftuarit. Vuri re aty njërin që s’e kishte veshur petkun e dasmës. I tha:

¹²»Mik, si hyre këtu pa pasur petkun e dasmës?« Ai s’e çeli gojën.

¹³Atëherë mbreti u tha shërbëtorëve: ‘Lidheni këmbësh e duarsh e qiteni jashtë në terr, ku do të jetë vaj e kërcëllim dhëmbësh!’

¹⁴Sepse, shumë janë të grishur, por pak janë të zgjedhur.«

¹⁵Atëherë farisenjtë u ndanë në një anë dhe u këshilluan si ta zënë gabim në fjalë.

¹⁶Dërguan nxënësit e vet bashkë me herodianë për t’i thënë: »Mësues, ne e dimë se ti gjithmonë flet të vërtetën dhe se me të vërtetë e mëson udhën e Hyjit pa marrë parasysh kush është kush: ti nuk këqyr ç’pozitë kanë njerëzit!

¹⁷Na thuaj, pra, si mendon ti: a është e lejueshme t’i paguhet Cezarit tatimi apo jo?«

¹⁸Jezusi, duke e njohur mirë djallëzinë e tyre, tha: »Shtiracakë, pse po më sprovoni?

¹⁹Ma tregoni monedhën e tatimit!«

²⁰Ata ia sollën një denar. »E kujt është - u tha - kjo fytyrë e ky mbishkrim?«

²¹»E Cezarit!« - i përgjigjën ata. Atëherë Jezusi u tha: »Jepni, pra, Cezarit çka i përket Cezarit e Hyjit çka i përket Hyjit.«

²²Kur e dëgjuan përgjigjen, u habitën, e lanë dhe shkuan.

²³Atë ditë erdhën tek ai disa saducenj që thonë se nuk ka ringjallje të të vdekurish. Ata e pyetën:

²⁴»Mësues! Moisiu tha: ‘Nëse ndokush vdes pa lënë fëmijë, i vëllai le të martohet me gruan e tij për t’i lindur vëllait të vet trashëgimtarë.’

²⁵Tashti, ndër ne ishin shtatë vëllezër. I pari u martua e vdiq e, pasi nuk pati fëmijë, ia la gruan vëllait të vet.

²⁶Kështu ndodhi me të dytin, me të tretin… deri tek i shtati.

²⁷Dikur, pas të gjithëve, vdiq edhe gruaja.

²⁸Në ringjallje, pra, gruaja e cilit ndër këta të shtatë do të jetë? Sepse, të gjithë e patën grua!«

²⁹»Ju jeni gabim - u përgjigji Jezusi - sepse nuk e merrni vesh Shkrimin shenjt as pushtetin e Perëndisë.

³⁰Sepse, në ringjallje as meshkujt s’marrin gra as femrat burra, por janë porsi engjëjt e Hyjit në qiell.

³¹E përsa i përket ringjalljes së të vdekurvet a nuk keni lexuar çka ju tha Hyji?

³²‘Unë jam Hyji i Abrahamit, Hyji i Izakut, Hyji i Jakobit?’ Ai nuk është Hyji i të vdekurvet, por i të gjallëvet!«

³³Kur e dëgjoi populli, u mrekullua nga mësimi i tij.

³⁴Farisenjtë, kur morën vesh se ua mbylli gojën saducenjve, u bashkuan

³⁵dhe njëri sish [mësues Ligji], për ta vënë në provë, e pyeti:

³⁶»Mësues, cili është më i madhi urdhërim i Ligjit?«

³⁷Jezusi përgjigji: »Duaje Zotin, Hyjin tënd, me gjithë zemrën tënde, me gjithë shpirtin tënd e me gjithë mendjen tënde!

³⁸Ky është më i madhi dhe i pari urdhërim.

³⁹I dyti është i barabartë me të: ‘Duaje të afërmin tënd porsi vetveten!’

⁴⁰Në këto dy urdhërime varet i tërë Ligji dhe Profetët.«

⁴¹Kur u bashkuan farisenjtë, Jezusi i pyeti:

⁴²»Çka mendoni për Mesinë? Biri i kujt është?« »I Davidit.« - i përgjigjën ata.

⁴³Ai u tha: »E si atëherë Davidi, i shndritur prej Shpirtit Shenjt, e quan Zotërinë e vet, kur thotë:

⁴⁴‘I tha Zoti Zotërisë së tim: rri në të djathtën time deri t’i vë armiqtë e tu shtrojë të këmbëve të tua?’

⁴⁵E nëse Davidi e mban për Zotëri të vetin, si mund ta ketë bir?«

⁴⁶Asnjëri s’qe i zoti t’i përgjigjë asnjë fjalë. E, që prej kësaj dite, askush s’guxoi ta pyesë më.