Riti i shpërblimit

¹Të njëzetekatërtën ditë të këtij muaji, bijtë e Izraelit, të veshur me thasë e me kokë të pluhurosur, u bashkuan për të agjëruar.

²Fara e Izraelit u nda nga të gjithë të huajt, afroheshin, i rrëfenin mëkatet e veta dhe fajësinë e etërve të vet.

³Në këmbë dhe secili në vendin e vet, e lexonin Librin e Ligjit të Zotit, Hyjit të vet, gjatë një të katërtën e ditës, kurse gjatë të katërtës tjetër të ditës, i rrëfenin mëkatet e veta dhe e adhuronin Zotin, Hyjin e vet.

⁴Atëherë Jesuai, Baniu, Kadmiheli, Sebania, Buniu, Baniu e Kananiu duke u ngritur në vendin e caktuar të levitëve, e thirrën me zë të lartë ndihmën e Zotit, Hyjit të vet,

⁵kurse levitët Jesuai, Kadmiheli, Baniu, Hasabneja, Serebia, Hodia, Sebania dhe Fetahia thanë: “Ngrituni, bekojeni Zotin Hyjin tuaj, prej amshimit e në jetë të jetës! Qoftë bekuar Emri yt i lavdishëm, i lartësuar mbi çdo bekim e lavdi!

⁶Ti, ti je Një i vetëm, o Zot! Ti e krijove qiellin dhe qiellin e qiejve dhe mbarë ushtrinë e tyre! E krijove tokën dhe gjithçka është në të, detet e gjithçka është në to. Këtyre të gjithave ti u dhe jetë, edhe ushtritë qiellore ty të adhurojnë!

⁷Ti, o Zot Hyj, e zgjodhe Abramin, ti e nxore nga Uri i Kaldenjve dhe ia dhe emrin Abraham!

⁸Besnike para teje ti zemrën ia gjete dhe me të besëlidhje lidhe se do t’ua jepje pasardhësve të tij tokën e Kananeut, të Heteut e të Amorreut, të Ferezeut, të Jebuseut e të Gergezeut: dhe fjalën e mbajte, sepse je i drejtë!

⁹Ti e pe mjerimin e etërve tanë në Egjipt dhe e dëgjove britmën e tyre pranë Detit të Kuq!

¹⁰Bëre shenja e mrekulli kundër faraonit, kundër mbarë shërbëtorëve të tij e popullit të atij vendi; sepse pe me ç’krenari u sollën kundër tyre! Fitove emër të mirë që edhe sot përmendet!

¹¹Para tyre detin dysh e ndave: përmes detit terikut kaluan! Kurse armiqtë e tyre në fund i plandose porsi gurin në ujërat e rrëmbyeshme!

¹²Me shtyllë reje gjatë ditës u prije, ndërsa natën me shtyllën e zjarrit u bëje dritë kah ata udhëtonin!

¹³Ti vetë zbrite në malin Sinai e prej qiellit me ta fole: urdhra të drejta ti u dhe, Ligj të sigurt, porosi dhe urdhra të shquar.

¹⁴Ua shpalle të shtunën tënde të shenjtë, porositë, urdhrat dhe Ligjin ua dhe me anë të shërbëtorit tënd Moisiut.

¹⁵Në zinë e tyre bukë nga qielli u dhe, të shuajnë etjen ujë nga shkëmbi u nxore. u urdhërove ta pronësojnë tokën që me be ti ua premtove.

¹⁶Por të parët tanë krenarisht vepruan, ngurrën zverkun, Ligjin nuk ta mbajtën.

¹⁷Të dëgjojnë s’deshën, i harruan të mirat që u bëre, ngurrën zverkun, u kërceu në kokë prapë në skllavëri të kthehen në Egjipt. Por ti je Hyj zemërdhimbshëm, shpirtbujar, plot me butësi, zemërgjerë e plot mëshirë prandaj dorë prej tyre s’hoqe.

¹⁸Madje viçin kur metali e derdhën dhe i thanë: “Ja, Hyji yt, që të nxori prej Egjiptit!” dhe blasfemi bënë shumë e të mëdha,

¹⁹e ti përsëri me mëshirë të madhe, s’i braktise në shkretëtirë: shtylla e resë s’u zhduk prej tyre t’u printe ditën kah të udhëtonin, po as natën shtylla e zjarrit dritë t’u bënte duke ecur.

²⁰Të mirin Shpirt që vjen prej teje ua dhurove që t’i mësojë, manën tënde s’ua mohove, u dhe ujë etjen ta shuanin.

²¹Dyzet vjet në shkretirë i ushqeve dhe asgjë nuk u mungoi: s’u shqyen petkash, këmbësh s’u enjtën!

²²U dorëzove mbretëri e popuj dhe me short ti ua ndave; pronë e bënë tokën Sehon edhe të mbretit Hesebon, dhe të Ogut, mbretit të Basanit.

²³Fëmijët ua shtove si yjet e qiellit. Ti i shpure në atë vend që ua premtove etërve të tyre se do të hyjnë për ta pronësuar.

²⁴Erdhën djemtë dhe e pronësuan tokën, ua nënshtrove kananenjtë, banorët e vendit, në dorë të tyre i lëshove mbretër e popuj paganë, të bëjnë me ta sipas dëshirës.

²⁵Pushtuan qyteza e tokë prodhuese, pronësuan shtëpi me të gjitha të mirat, pusa të çelur, vreshta, ullishta, pemë frutore të panumërta. Hëngrën, u nginë dhe u trashën dhe u kënaqën në mirësinë tënde të madhe.

²⁶Por s’të dëgjuan, kundër t’u çuan, Ligjin tënd pas shpinës e hodhën; i vrisnin profetët e tu që i mësonin të ktheheshin kah ti: kështu ata bënë blasfemi të mëdha.

²⁷Këndej ti i lëshove në duar të armiqve që i poshtëruan e i shtypën. Por kur ranë ngushtë, klithën drejt teje, ti prej qiellit i dëgjove. Me mirësinë tënde të pakufi u dërgove shpëtimtarë, t’i shpëtojnë prej dorës së armikut.

²⁸Të rënë në qetësi, prapë ia fillonin të bënin të keqen para teje. Në duar të armiqve ti i lëshoje, që i pushtonin e i mundonin. Kah ti u kthenin e të lypnin ndihmë, ti prej qiellit i dëgjoje: shumë herë me mëshirë tënde i shpëtove!

²⁹I qortoje të kthehen në Ligjin tënd: por krenarë s’ t’i dëgjuan urdhërimet, dhe i prishën pikërisht ata urdhra të cilët njeriut jetën ia mbajnë. Çuan grushtin kryengritës, e ngurruan zverkun dhe s’dëgjuan!

³⁰I durove për shumë vjet, i qortoje me Shpirtin tënd nëpër gojë të profetëve të tu, por ata s’deshën të të dëgjojnë! Këndej i lëshove në duar të popujve paganë.

³¹Me mëshirën tënde që s’ka kufi nuk i shove as s’i braktise, sepse je Hyj i mëshirshëm, e butësi s’të ka kufi.

³²E tani, o Hyji ynë, Zot i madh, i fortë e i tmerrshëm, që e mban fjalën dhe ke mëshirë, mos e bëj në asgjë tërë këtë mjerim që na gjeti ne, mbretërit dhe prijësit tanë, priftërinjtë e profetët tanë, etërit tanë e mbarë popullin tënd nga koha e mbretërve të Asirisë e deri më sot!

³³Ti je i drejtë në gjithçka që na ka ndodhur, sepse veprove me drejtësi, kurse ne bëmë padrejtësi.

³⁴Mbretërit tanë as prijësit tanë, priftërinjtë tanë as etërit tanë, s’e zbatuan Ligjin tënd, kokë nuk çanë për urdhrat tu për qortime që u bëre.

³⁵Megjithëse në mbretërinë e vet, në të gjitha të mirat që u dhe, në tokën e gjerë edhe pjellore që ua kishe shtruar përpara, ata ty aspak s’të shërbyen, s’u shmangën veprave të këqija.

³⁶Ja, edhe ne sot skllevër jemi, mu në atë tokë, që ua dhe etërve tanë t’i hanë frutat, t’i gëzojnë të mirat, pikërisht në të ne jemi skllevër!

³⁷Çka qet toka e marrin mbretërit që na i vure për fajin tonë: bëjnë me ne e me gjënë tonë çka atyre u këcen në kokë! Vaj për ne në ç’mjerim kem’ rënë!”