Ndëshkimi i idhujtarisë, Ndëshkimi i paevarisë, etj.

¹Kur Efraimi merrte fjalën, shtinte tmerr; ishte princ ai në Izrael. Por me Baal u bë fajtor e sharroi!

²Edhe tash vazhdojnë të mëkatojnë: punojnë një vepër shkrirjeje, me argjend të vet me teknikë të veten - disa idhuj! Vepër mjeshtrish e asgjë tjetër. »Këtyre - u urdhërojnë - flijonu!« Edhe njerëzit puthin viçat!

³Këndej do të jenë porsi reja e mëngjesit, porsi vesa para diellit, byk që era e tret nga lëma, porsi tymi kur del prej oxhakut.

⁴»E pra, unë jam Zoti, Hyji yt, qysh prej dheut të Egjiptit, tjetër Hyj mos njih pos meje, shëlbues tjetër pos meje nuk ka.

⁵Unë të ushqeva në shkretëtirë, në atë vend të thatë.

⁶Në kullotë të mirë erdhën e u nginë, kur u nginë çuan krye e prandaj edhe më harruan.

⁷Kështu për ta luaneshë do të bëhem, si leopardi do t’u rri në pritë.

⁸Do t’u sulem, si arusha, zogjsh grabitur, do t’ua shqyej gjoksin rreth zemrës, si luani në vend do t’i përlaj, egërsirat kortarë do t’i bëjnë.

⁹Unë po të zhbij, o Izrael; kush është ai që mund të të ndihmojë?

¹⁰E ku është tash ai mbreti yt që të të shpëtojë në qytete të tua. E gjyqtarët e tu për të cilët the: ‘Më jep një mbret e disa princa’?

¹¹Ta jap mbretin në felgrimin tim e ta heq në zemërimin tim.

¹²Lidhur mirë janë fajet e Efraimit, në vend të fshehtë ruhet mëkati i tij.

¹³Dhimbat e lindëses mbi të do të bien; do të jetë djalë që mend nuk ka, pse nuk del në kohë të vet nga kraharori i s’ëmës së vet.

¹⁴Do t’i çliroj nga dora e Nëntokës? Vallë prej vdekjes t’i shpëtoj? Ku është, o vdekje, murtaja jote? Ku është, Nëntokë, murtaja jote? Dhimba u fsheh prej syve të mi!«

¹⁵Ndërsa ai mes vëllezërish përparon, do të lëshohet era përcëlluese, era e Zotit prej shkretëtirës do të vijë, do t’ia thajë burimet, krojet do t’ia shterojë, do të rrëmbehet vishtari, çdo enë e paçmueshme.