Pashë skllevërit duke kalëruar

¹Disa miza të cofura e prishin vajin e erëbërësit, një marrëzirë e vogël peshon më rëndë se urtia e nderi.

²Mendja e të urtit çan drejt, kurse e të marrit merr udhën e mbrapshtë.

³Por i marri edhe nëse ecën udhës, pasi nuk ka mend, të gjithë i mban për të marrë.

⁴Nëse i ndizet zemërimi ndonjë të madhi kundër teje, mos e lësho vendin tënd, sepse butësia bën të pushojnë edhe mëkatet e mëdha.

⁵Është një e keqe që e kam parë nën diell, një gabim që rrjedh prej sundimtarit:

⁶i marri vihet në vendet më të larta të drejtimit, kurse të aftët rrinë poshtë e më poshtë.

⁷Pashë skllevërit duke kalëruar e bujarët duke ecur tokës këmbë si skllevërit.

⁸Kush hap gropën, në të do të bjerë, e kush rrënon murin, do ta hajë shlligëza.

⁹Kush then gurë, vritet prej tyre, e kush çan dru, rrezikohet prej tyre.

¹⁰Kur tupitet hekuri e nëse nuk ia mpreh tehun, mundi shtohet: përparësia e urtisë qëndron në sukses.

¹¹Nëse të ha gjarpri para se të jetë shituar, s’ke pse e thërret shituesin.

¹²Janë të këndshme fjalët e gojës së të urtit, kurse të marrin e dëmtojnë buzët e tija.

¹³Fjalët e para të tijat janë marrëzirë e fjalët e fundit çmenduri e tmerrshme.

¹⁴I marri i shumon fjalët: “Njeriu nuk di se çfarë do të ndodhë; s’e di as se çka do të ndodhë pas tij, kush mund t’i dëftojë”?

¹⁵Të marrët i mbyt mundi i vet; kush s’e di rrugën, s’mbërrin në qytet.

¹⁶Vaj për ty, o tokë, që e ke mbretin fëmijë, se ministrat e tij gostiten që në mëngjes!

¹⁷E lumja ti, o tokë, që e ke mbretin bujar, princat e tij hanë në kohën e caktuar për t’u përtërirë në fuqi e jo për zdërhallje.

¹⁸Përtacit i bie pullazi, të pakujdesshmit i pikon shtëpia.

¹⁹Për gëzime bëhen gostitë; vera i jep hare jetës, paraja sjell gjithçka.

²⁰Mos fol keq për mbretin as me mend dhe as në dhomë të fshehtë mos e mallko pasanikun, sepse edhe shpendët e ajrit do ta mbartin zërin tënd edhe kafsha me pupla do të shpjerë ç’u tha.