Fati, Urtia e marria

¹E njëmend, përsiata mbi të gjitha këto e hetova se si të drejtët e të urtët dhe veprat e tyre janë në dorë të Hyjit. Njeriu nuk e njeh as dashurinë as urrejtjen: para tij gjithçka është kotësi.

²Të gjithë kanë po të njëjtin fat: i drejti e keqbërësi, i miri e i ligu, i pastërti e i papastërti, ai që flijon e ai që nuk flijon. Si i miri ashtu edhe mëkatari, si ai që përbetohet ashtu edhe ai që trembet të përbetohet.

³Kjo është e keqja më e madhe ndër të këqijat që ndodhin nën diell: për gjithkënd është po i njëjti fat. Këndej edhe zemrat e bijve të Adamit janë plot me keqbërësi dhe me marrëzirë në jetën e tyre e pastaj... fundi i fundit ndër të vdekur.

⁴Por për atë që është në shoqëri me të gjallët, ka shpresë: Më i mirë është qeni i gjallë se luani i cofur.

⁵Sepse të gjallët e dinë se do të vdesin, kurse të vdekurit s’dinë më asgjë dhe s’do të kenë më asfarë shpërblimi, pasi kujtimin e tyre e mbulon harresa.

⁶Po ashtu edhe dashuria e tyre, urrejtja dhe smira të gjitha së bashku morën fund e më nuk bëjnë pjesë në këtë shekull as në veprimtarinë që bëhet nën diell.

⁷Shko, pra, e haje me hare bukën tënde, pije me gëzim verën tënde, sepse Hyji tashmë i ka pëlqyer veprat e tua.

⁸Në çdo kohë petkat e tua le të jenë të bardha dhe kokës sate mos ia mungo vajërat erëmirë.

⁹Gëzohu në jetë me gruan që e do në të gjitha ditët e jetës sate të paqëndrueshme që të janë dhuruar nën diell gjatë tërë kohës së jetës sate të zbrazët: sepse ky është fati që të takon në jetën tënde e në mundin që bën nën diell.

¹⁰Gjithçka të jesh në gjendje të bësh, bëje sa më parë, sepse atje në Dhe të zi, ku do të shkosh, s’ka as veprimtari as arsye as urti as dije.

¹¹Vëzhgova e pashë nën diell edhe këtë: s’e fitojnë vrapimin të shpejtët, as të fortët luftën, as të urtët bukën, as të diturit pasurinë, as të maturit përkrahjen, por gjithçka sjell koha e rasti.

¹²E njëmend, njeriu nuk e di mbarimin e vet, por si peshqit që bien në rrjetën ugurzezë dhe porsi shpendët që zihen në lak, kështu edhe njerëzit bëhen pre e fatkeqësisë që u vjen papritmas.

¹³E kam parë nën diell edhe këtë gjë në lidhje me urtinë dhe e mbaj për të rëndësishme të përsiatet:

¹⁴ishte një qytet i vogël e pak njerëz kishte në të: e sulmoi një mbret i fortë, e rrethoi dhe ndërtoi rreth tij kulla luftimi të forta.

¹⁵Por u gjet në qytet një njeri i varfër, por i urtë dhe, në saje të urtisë së vet, e shpëtoi qytetin: më vonë askujt s’i ra ndër mend për atë njeri skamnor!

¹⁶E unë them: Më e mirë është urtia se fuqia, por urtia e skamnorit përbuzet, fjalët e tija nuk dëgjohen.

¹⁷Fjalët e buta të të urtëve dëgjohen shumë më tepër se britma e prijësit ndër të marrë.

¹⁸Më e mirë është urtia se armët e luftës; por një mëkatar i vetëm humb të mira të mëdha.