Përshëndetja, Dëshira e Palit të vizitojë Romën, etj.

¹Pali, shërbëtori i Jezu Krishtit, i thirrur për të qenë apostull, veçanërisht i caktuar për të kumtuar Ungjillin e Hyjit -

²të cilin Hyji e kishte premtuar qysh më parë me anë të profetëve të vet në Shkrimet e shenjta

³mbi Birin e vet, i cili është, për kah trupi, pasardhës i Davidit,

⁴por i dëftuar për Birin e Hyjit me të gjitha pushtetet me anë të Shpirtit Shenjt mbas ngjalljes prej të vdekurve, mbi Jezu Krishtin, Zotin tonë,

⁵nëpër të cilin ne morëm hirin të jemi apostuj, që, në nder të Emrit të tij, t’i biem në dëgjesë të fesë të gjithë paganët,

⁶ndër të cilët jeni edhe ju të grishur prej Jezu Krishtit:

⁷të gjithëve në Romë, të dashurve të Hyjit, të grishurve, shenjtërve: Hir e paqe prej Hyjit, Atit tonë, dhe prej Jezu Krishtit Zot.

⁸Më së pari e falënderoj Hyjin tim me anë të Jezu Krishtit për të gjithë ju pse po përhapet në botën mbarë një zë i mirë për fenë tuaj.

⁹Vërtet, dëshmitar e kam Hyjin - të cilit i shërbej me gjithë shpirt duke shpallur Ungjillin e Birit të tij, se vazhdimisht ju kujtoj

¹⁰gjithmonë duke kërkuar në uratë pandarë ta kem dikur fatin, simbas vullnetit të tij, të vij një ditë ndër ju.

¹¹Për të vërtetë kam dëshirë të madhe t’ju shoh për t’ju dhënë ndonjë dhuratë shpirtërore që të forcoheni - ose më mirë -

¹²që së bashku me ju dhe ndër ju, edhe unë të nxehem në fenë që e kemi të përbashkët, tuajën e timen.

¹³Vëllezër, dëshiroj ta dini se shumë herë kam dashur të vij ndër ju - por deri tash qesh i penguar - që të mbledh ndonjë fryt edhe ndër ju sikurse në popujt tjerë paganë.

¹⁴E ndiej veten të detyruar kundrejt grekëve e barbarëve, kundrejt të përparuarve e kundrejt të prapambeturve.

¹⁵Këndej, pra, dëshira ime t’jua shpall Ungjillin edhe juve në Romë.

¹⁶Për të vërtetë, mua nuk më vjen turp prej Ungjillit, sepse Ungjilli është fuqia e Hyjit për shëlbimin e atij që beson: më së pari për judeun e mandej për grekun.

¹⁷E njëmend në të zbulohet drejtësia e Hyjit me anë të fesë e për fenë, sikurse është në Shkrim shenjt: ‘I drejti do të jetojë prej fesë.’

¹⁸Hidhërimi i Hyjit, vërtet, zbulohet nga qielli kundër çdo mbrapshtie e padrejtësie të njerëzve, të cilët me padrejtësi s’e lënë të veprojë e vërteta.

¹⁹E pra, çka mund të dihet për Hyjin, njerëzit e kanë të qartë: vetë Hyji ua ka zbuluar.

²⁰E në të vërtetë, përkrymeritë e tija të papashme: pushteti i tij i amshuar dhe hyjnia, atje që prej krijimit të botës, mund të shihen me anë të mendjes në saje të veprave të tija: prandaj nuk kanë se si të arsyetohen.

²¹Sepse, edhe pse e njohën Hyjin, nuk ia dhanë nderimin e duhur as falënderimin ashtu si i përket Hyjit, por përkundrazi tretën në arsyetime të zbrazëta të veta e kështu u errësua zemra e tyre e pakuptim.

²²Duke dashur ta tregojnë veten për të mendshëm, u bënë të marrë

²³dhe e ndërruan lavdinë e Hyjit të pashkatërrueshëm me idhuj - piktura që paraqesin njeriun e shkatërrueshëm, shpendët, shtazët katërkëmbshe e zvarranikët.

²⁴Prandaj edhe Hyji lejoi të bien, sipas prirjeve të zemrës së tyre, në fëlligështi e kështu ata vetë e çnderojnë trupin e vet.

²⁵Ata e ndërruan Hyjin e vërtetë me idhuj: nderuan dhe u shërbyen krijesave në vend të Krijuesit, i cili është i bekuar në amshim. Amen.

²⁶Për këtë arsye Hyji lejoi të poshtërohen me vese çnderuese: femrat e tyre shndërruan marrëdhëniet natyrore me ato kundër natyrës;

²⁷po kështu edhe meshkujt - duke lënë marrëdhëniet natyrore me femrën, u dogjën në prirje të ndyta njëri kundrejt tjetrit: kështu - meshkujt me meshkuj, bëjnë fëlligështi e në trup të vet marrin pagën e kobshme të merituar të gabimit të vet.

²⁸Mbasi e çmuan se për ta nuk vlen të jetojnë si mëson Hyji, vetë Hyji lejoi që ta ndjekin mendjen e tyre të prishur, e kështu të bëjnë çka nuk u ka hije,

²⁹plot me çdo lloj padrejtësie, zemërkeqësie, lakmimi, shpirtligësie; plot smirë, vrasje, grindje, tradhti; plot qëllime të këqija; spijunë,

³⁰shpifës, urrejtës të Hyjit, faqezezë, krenarë, madhështorë, hartues të këqijash, të padëgjueshëm ndaj prindërve,

³¹të çmendur, të pabesë, të padhimshëm, të pamëshrishëm.

³²Edhe pse e dinë urdhëresën e Hyjit - se ata që i bëjnë këto vepra - meritojnë vdekjen, ata, jo vetëm që vazhdojnë t’i bëjnë veprat e tilla, por madje edhe i miratojnë me plot pëlqim ata që i bëjnë këto.