Personifikim i shpatës: populli i ri

¹Në atë ditë do të jetë kroi rrjedhës për shtëpinë e Davidit e për banorët e Jerusalemit për larje të mëkateve e të papastërtive.

²Atë ditë do të ndodhë ‑ është fjala e Zotit të Ushtrive ‑ do t’ua zhduk emrat idhujve mbi tokë, s’do të përmenden më. Do t’i zhduk profetët e rremë dhe shpirtin e papastër përmbi tokë.

³E do të ndodhë: kur ndokush të guxojë të profetojë, do t’i thotë i ati dhe e ëma, ata që e lindën: “Mos e paç jetën e gjatë, sepse fole rrena në emër të Zotit!” I ati dhe e ëma, ata që e lindën, do ta shporojnë pse profetizon.

⁴Atë ditë çdo profet do të turpërohet për vegimin e vet; nuk do të mbulohen më me thes dhie për të rrejtur,

⁵por do të thotë secili:’Nuk jam profet! Jam njeri që punoj tokën, sepse toka është prona ime që prej rinisë sime.’

⁶Atëherë do t’i thonë: “Nga këto varrë në duar të tua?” Do të përgjigjë: “U plagosa në shtëpi të miqve!”

⁷Zgjohu, o shpatë, kundër bariut tim, kundër njeriut që e kam të afërm ‑ thotë Zoti i Ushtrive. Godite bariun që të shpërndahen delet, do ta çoj dorën kundër të vegjëlve.

⁸Atëherë do të ndodhë mbi mbarë tokën ‑ thotë Zoti: dy të tretat e saja do të shpërndahen, do të mbarojnë; veç një e treta do t’i lihet.

⁹Nëpër zjarr do ta kaloj këtë të tretë, do ta pastroj siç pastrohet argjendi, do ta sprovoj si sprovohet ari: ai do të ma thërras emrin e unë do ta dëgjoj. Unë do të them: “Ai është populli im!” e ai do të thotë: “Zoti është Hyji im!”