Ëndrrat e faraonit, Lartësimi i Jozefit, etj.

¹Pas dy vjetësh faraoni pa ëndërr. I dukej se po gjendej në breg të lumit,

²prej të cilit po dilnin shtatë lopë të bukura dhe të majme e po kullosnin nëpër kënetë.

³Pas tyre dilnin shtatë të tjera prej lumit, të ndyta dhe të shemtuara dhe qëndronin në bregun e lumit.

⁴Këto i përlanë shtatë lopët e bukura dhe të majme. Dhe faraonit i doli gjumi.

⁵E zuri gjumi përsëri dhe pa një ëndërr tjetër. Shtatë kallinj ngallitnin mbi një kërcyell. Ishin kallinj të plotë e të bukur.

⁶Po aq kallinj ngallitnin të zbrazët dhe të djegur prej erës së ngrohtë,

⁷dhe e përpinë mbarë bukurinë e kallinjve të parë. Faraonit i doli gjumi dhe, ja ishte ëndërr!

⁸Në mëngjes ishte shumë i trazuar në shpirt dhe i thirri të gjithë sa ishin dijësit dhe dijetarët e Egjiptit. Faraoni i grishi dhe u tregoi ëndrrën, por nuk dinin ta shtjellonin.

⁹Atëherë kryetari i kuptarëve u kujtua dhe tha: »Po e rrëfej një lëshim timin.

¹⁰Një herë, kur u hidhërua mbreti me shërbëtorët e vet, dha urdhër të më hedhin në burg mua dhe kryemjeshtrin e furrtarëve në burgun e kryetarit të rojeve.

¹¹Po aty, ne të dy, po në një natë të vetme, pamë nga një ëndërr dhe secila prej ëndrrave kishte vështrimin e vet të veçantë që kishte të bëjë me të ardhmen.

¹²Aty ishte me ne edhe një djalosh hebre, shërbëtor i kryetarit të rojeve. Këtij ia treguam ëndrrat.

¹³Ashtu si na i shpjegoi ashtu edhe na ndodhi. Mua vërtet më kthyen në detyrën time, kurse atë e varën.«

¹⁴Atëherë faraoni çoi dhe e thirri Jozefin. E nxorën me të shpejtë nga burgu, e qethën, ia ndërruan petkat dhe e sollën para faraonit.

¹⁵Faraoni i tha: »Kam parë ëndrra, por s’ka kush të m’i shtjellojë. Po më thonë se ti, kur ta dëgjosh ëndrrën, je në gjendje ta shtjellosh.«

¹⁶Jozefi i përgjigji: »Po edhe pa mua, Hyji do të dijë t’ia japë faraonit një përgjigje shpëtimprurëse!«

¹⁷Pra, faraoni tregoi çfarë kishte parë: »Më dukej se po qëndroja në bregun e lumit.

¹⁸Kur qe, prej lumit dolën shtatë lopë ashtu sa s’ka të bukura, plot mish e dhjamë e po kullosnin gjelbërim në kënetë.

¹⁹Por, ja, i ndoqën shtatë lopë të tjera dhe aq ishin të shemtuara e të ligshta, sa që të tilla kurrë s’kam parë në dheun e Egjiptit.

²⁰Këto edhe pasi i përpinë dhe i hëngrën të parat,

²¹nuk dhanë pasha një shenjë se u nginë, sepse dukeshin njësoj të ligshta dhe të shemtuara. Më doli gjumi, por më zuri përsëri

²²dhe pashë ëndërr: Shtatë kallinj ngallitnin mbi një kërcyell: ishin të plotë e tepër të bukur.

²³Po prej një kërcyelli lenë edhe shtatë kallinj të tjerë të zbrazët dhe të djegur nga era djegëse.

²⁴Po edhe këta e përlanë bukurinë e të parëve. Ua tregova ëndrrën shtjelluesve, por askush nuk qe në gjendje të ma shtjellojë.«

²⁵Jozefi përgjigji: »Ëndrra e mbretit është një ëndërr e vetme. Hyji e vë në dijeni faraonin çka mendon të bëjë.

²⁶Shtatë lopët e bukura dhe shtatë kallinjtë e plotë, janë shtatë vjet të begatshme: s’është, por një ëndërr e vetme.

²⁷Po edhe shtatë lopët e ligshta dhe të shemtuara, që dolën pas atyre, si dhe shtatë kallinjtë e zbrazët dhe të djegur prej erës djegëse, janë shtatë vjet të urise që do të vijë.

²⁸Dhe, ja, si do të ndodhë:

²⁹një herë do të vijnë shtatë vjet prodhimtarie të madhe në mbarë dheun e Egjiptit.

³⁰Këta do t’i ndjekin shtatë vjet të tjera të një paprodhimtarie të tillë buke, sa që do të harrohet krejtësisht e tërë begatia e mëparshme. Zia e bukës do ta shkretojë mbarë dheun,

³¹dhe do ta zhdukë begatinë e madhe, zia e madhe.

³²E pasi e pe të dytën herë ëndrrën që ka po të njëjtin kuptim, është shenja se Hyji e ka caktuar dhe se nuk do të vonojë ta çojë në vend.

³³Andaj faraoni të kujdeset të gjejë një njeri të mençur e të dijshëm dhe ta vërë kryeparë mbi mbarë dheun e Egjiptit.

³⁴Të vërë gjithashtu kryeparë për çdo krahinë dhe të mbledhë në drithnikë të pestën pjesë të prodhimeve të shtatë vjetëve të begatisë

³⁵që do të vijnë. Tërë gruri të vihet në pushtetin e faraonit dhe të ruhet në qytete.

³⁶Le të bëhen gati për shtatë vjetët e urisë së ardhshme që do të rëndojë mbi Egjipt e kështu nuk do të shkretohet dheu prej urisë.«

³⁷Shtjellimi i pëlqeu faraonit dhe të gjithë shërbëtorëve të tij.

³⁸Faraoni u tha: »Vallë, a mund ta gjejmë një njeri porsi ky që të jetë plot me Shpirtin e Hyjit?«

³⁹Prandaj, i tha Jozefit: »Pasi Hyji t’i tregoi gjithë çka the, a thua mund ta gjej një njeri më të mençur ose të ngjashëm me ty?

⁴⁰Ti do të jesh mbi gjithë shtëpinë time, dhe urdhrave të tu do t’u bindet mbarë populli im. Më i madh se ti do të jem unë vetëm për sa i përket fronit të mbretërisë.«

⁴¹Faraoni i tha përsëri Jozefit: »Shiko! Po të vë në krye të mbarë dheut të Egjiptit!«

⁴²Atëherë e hoq unazën prej gishtit të vet dhe ia vuri në gisht Jozefit. E veshi me petk të bukur dhe në fyt ia vuri vargjet e arit.

⁴³Endej ai me karrocë si zëvendësi i faraonit, ndërkaq, para tij klithnin: »Abrek!« që të gjithë të binin para tij në gjunjë dhe ta dinin se ishte kryepari i mbarë dheut të Egjiptit.

⁴⁴Mbreti i tha edhe këtë Jozefit: »Unë jam faraoni, por pa lejen tënde, askush në dheun e Egjiptit, nuk do të luajë as dorë as këmbë.«

⁴⁵Ai edhe ia ndërroi emrin dhe e quajti në gjuhën egjiptianë Safanet Fanek (që përkthehet Shpëtimtari i botës) dhe ia dha për grua Asenetën, bijën e Putifarit, priftit të Heliopolit. Jozefi doli nëpër mbarë dheun e Egjiptit -

⁴⁶kishte tridhjetë vjet kur iu paraqit faraonit mbretit të Egjiptit. E duke u larguar prej faraonit, i ra fund e krye dheut të Egjiptit.

⁴⁷Erdhi begatia e shtatë vjetëve, e Jozefi, për ato shtatë vjet i mblodh të gjitha prodhimet bujqësore në drithnikë të Egjiptit,

⁴⁸duke i venduar në çdo qytet drithërat e fushave të rrethit.

⁴⁹Dhe, vërtet, qe një begati shumë e madhe drithërash sa që të mund të krahasohet me rërën e detit dhe aq shumë qe sa që më s’mundi të matet.

⁵⁰Para se të fillonte uria, Jozefit i lindën dy djem prej Asenetës, bijës së Putifarit, priftit të Heliopolit.

⁵¹Të parëlindurit ia ngjiti emrin Manase. Tha: »Perëndia deshi t’i harroj të gjitha mundimet e mia dhe shtëpinë e tim ati.«

⁵²Djalit të dytë ia ngjiti emrin Efraim. Tha: »Perëndia deshi e më shtoi në dheun e mjerimit tim.«

⁵³Kështu, si kaluan shtatë vjetët e begatisë që ishin në Egjipt,

⁵⁴nisën të vijnë shtatë vjetët e urisë që i kishte parakallëzuar Jozefi. Mbarë botën e kapi uria, kurse në dheun e Egjiptit kishte bukë.

⁵⁵Por, kur mbaroi buka, populli me zë të madh kërkoi bukë prej faraonit, ai u përgjigji: »Shkoni te Jozefi dhe bëni ashtu si t’ju thotë ai!«

⁵⁶Uria u përhap në mbarë dheun e Egjiptin. Jozefi i hapi të gjithë drithnikët dhe egjiptianët i furnizoi me drithë, sepse edhe ata i kishte kapur uria.

⁵⁷Njerëzit vinin nga të gjitha vendet në dheun e Egjiptit për të blerë ushqime te Jozefi, sepse skamja e bukës e kishte ngushtuar mbarë dheun.