Salikimet e Jakobit, Prej vdekjes së Jakobit deri në vdekje të Jozefit

¹Jozefi ra mbi fytyrën e t’et, e qante dhe e puthte.

²Atëherë u urdhëroi mjekëve që i kishte në shërbim ta balsamojnë të atin.

³Ata, në të kryer të urdhrit, kaluan dyzet ditë: kaq në të vërtetë zgjat balsamimi i kufomave. Egjipti e qau shtatëdhjetë ditë.

⁴Si kaloi koha e vajtimit, Jozefi foli me familjen e faraonit: »Nëse kam gjetur hir para syve tuaj, m’i thoni faraonit,

⁵se im atë më përbeu: ‘Ja po vdes: më varros në varrin tim që e hapa për vete në dheun e Kanaanit’, të më lejojë të shkoj ta varros tim atë e do të kthehem.«

⁶Faraoni i tha: »Shko e varrose babën sikurse të përbeu.«

⁷Jozefi shkoi e me të shkuan edhe të gjithë shërbëtorët e faraonit, paranikët e shtëpisë së tij, të gjithë paranikët e dheut të Egjiptit,

⁸mbarë familja e Jozefit me vëllezërit e tij, pa fëmijë, grigjë e lori, që i lanë në krahinën Gesen.

⁹Në krejt përcjellje përmortore pati karroca e kuaj dhe u bë një turmë jo aq e vogël.

¹⁰Kur erdhën në Gorenhaatad (d.m.th. Lëmi i ferrave), që është përtej Jordanit, aty kremtuan salikimet dhe bënë një gjëmë të madhe e të thekshme për shtatë ditë.

¹¹Kur e panë këtë gjë banorët e Kanaanit, thanë: »Qenka ky vaj i madh për egjiptianët!« Prandaj edhe ai vend u quajt Abelmesraim (d.m.th. Vajtimi i Egjiptit).

¹²Bijtë e Jakobit bënë siç u qe urdhëruar.

¹³E çuan në dheun e Kanaanit dhe e varrosën në shpellën e Makpelës, që e pati blerë Abrahami bashkë me arë për pronë varrezash prej Efron Heteut; kundruall Mambresë.

¹⁴Atëherë Jozefi u kthye në Egjipt bashkë me vëllezërit e vet dhe me tërë përcjelljen, pasi e varrosën të atin.

¹⁵Pasi u vdiq baba vëllezërit e Jozefit filluan të tremben dhe i thanë njëri-tjetrit: »Që të mos i kujtohet rastësisht padrejtësia që e pësoi dhe të na e kthejë gjithë të keqen që ia bëmë«,

¹⁶dërguan t’i thonë: »Yt atë na urdhëroi, para se të vdiste,

¹⁷që t’i themi këto fjalë të tija: ‘Po të lutemi ta harrosh kobin e vëllezërve të tu, fajin dhe mëkatin e tyre, që e bënë kundër teje.’ Po edhe ne po të lutemi, që shërbëtorëve të Hyjit tyt et t’ua falësh këtë vepër të zezë.« Kur i dëgjoi këto, Jozefi ia plasi vajit.

¹⁸Erdhën tek ai vëllezërit e tij dhe, kryeulur përdhe, i thanë: »Jemi skllevërit e tu.«

¹⁹Ai u përgjigji: »Mos kini frikë! Vallë, a mund t’i kundërshtojmë vullnetit të Hyjit?

²⁰Ju njëmend ma menduat të keqen, por Hyji e ktheu atë në të mirë që të më lartësojë, si po shihni se ndodhi vërtetisht, dhe për të shpëtuar një popull të madh.

²¹Mos druani! Unë do të kujdesem për ju dhe për fëmijët tuaj.« Dhe i ngushëlloi me fjalë të ëmbla e të buta.

²²Jozefi banoi në Egjipt me mbarë familjen e tij dhe familjen e t’et. Jetoi njëqind e dhjetë vjet

²³dhe i mbërriti bijtë e Efraimit deri në të tretin brez. Po edhe bijtë e Mahirit, birit të Manaseut, lindën në prehrin e Jozefit.

²⁴Pas këtyre ngjarjeve, Jozefi u tha vëllezërve: »Pas vdekjes sime Hyji do t’ju vijë në pasi dhe do t’ju mundësojë të dilni prej këtij dheu e të shkoni në dheun që ua premtoi me betim Abrahamit, Izakut e Jakobit.«

²⁵Pasi i përbeu ata dhe u tha: »Hyji do t’ju vijë përnjëmend në pasi… atëherë m’i merrni me vete eshtrat prej këtij vendi«,

²⁶e vdiq. I kishte mbushur njëqind e dhjetë vjet jete. Trupi i tij qe balsamuar dhe venduar në një sarkofag në Egjipt.