Dhuratat e Shpirtit Shenjt, Një trup i vetëm e shumë gjymtyrë, etj. (2)

¹Po t’i folja gjuhët e njerëzve e të engjëjve, por të mos kisha dashurinë, do të isha porsi bronzi që kumbon e porsi cimbali që tingëllon.

²Po ta kisha dhuratën e profecisë e t’i dija të gjitha misteret e të gjitha dituritë; po ta kisha edhe fenë e plotë, me të cilën të mund t’u shndërroja vend maleve, por po të më mungonte dashuria, s’do të isha asgjë!

³Po ta ndaja lëmoshë mbarë pasurinë time dhe po ta jepja trupin tim të digjej, por, po të më mungonte dashuria, nuk do të më vlente asgjë!

⁴Dashuria është zemërgjerë, është e dhimbshme, dashuria, nuk ka smirë, nuk mbahet në të madh, nuk krenohet

⁵nuk është e panjerëzishme, nuk kërkon interesin e vet, nuk hidhërohet, nuk e mban mend të keqen,

⁶nuk i kënaqet padrejtësisë, por i gëzohet të vërtetës.

⁷Arsyeton gjithçka, beson gjithçka, shpreson gjithçka, duron gjithçka.

⁸Dashuria nuk mbaron kurrë. Profecitë mbarojnë, gjuhët shuajnë, njohuritë marrin fund.

⁹Sepse njohuria jonë është e kufizuar dhe e kufizuar është profecia jonë.

¹⁰Por, kur të arrijë përsosmëria, çka është e kufizuar do të marrë fund.

¹¹Kur isha fëmijë folja si fëmijë, mendoja si fëmijë, arsyetoja si fëmijë. Kur u bëra njeri i pjekur, flaka çka i përket fëmijërisë.

¹²Vërtet, tani shikojmë si në pasqyrë e në mënyrë të errët, por atëherë do të shohim faqe-faqas! Tani njohuria ime është e kufizuar, atëherë do të njoh plotësisht, sikurse jam i njohur.

¹³Tani, veç, mbetet feja, shpresa e dashuria - këto të tria - porse më e madhja ndër to është dashuria.