Veprimtaria e Palit në Selanik, Dëshira e Palit të vizitojë përsëri Kishën

¹Nga ana tjetër edhe ju vetë e dini mirë, o vëllezër, se ardhja jonë ndër ju nuk qe e kotë,

²por, përkundrazi edhe pse, siç e dini, qemë të salvuar e të poshtëruar në Filipe, prapë morëm guxim, me ndihmën e Hyjit tonë, ta predikojmë Ungjillin e Hyjit ndër ju sadoqë me luftë të madhe.

³Vërtet, predikimi ynë nuk vjen nga gabimi as nuk ka qëllime të papastra as nuk mbështetet në dinakëri,

⁴por, sikurse Hyji vendosi të na e besojë Ungjillin, ashtu ne edhe e predikojmë; jo, sikurse të donim t’u pëlqejmë njerëzve, por Hyjit që i shqyrton zemrat tona.

⁵Sepse, siç e dini mirë, askurrë nuk përdorëm fjalë përkëdhelëse dhe - Hyjin e kemi dëshmitar - as dëshirë të fshehtë të lakmimit të pasurisë.

⁶Nuk kërkuam as lavdi prej njerëzve - as prej jush as prej tjetërkujt - edhe pse mundëm ta vëmë në pah autoritetin tonë si apostuj të Krishtit.

⁷Përkundrazi qemë ndër ju të butë, porsi nëna që ushqen e kujdeset për fëmijët e vet.

⁸Këndej, prej dashurisë që kemi për ju, ishim të gatshëm t’ju shpallim jo vetëm Ungjillin e Hyjit, por t’ju jepnim edhe jetën tonë, kaq ju kemi pasur për zemër.

⁹Dhe vërtet, vëllezër, patjetër do t’ju bien ndër mend mundimi dhe vuajtjet tona: kemi punuar natë e ditë që të mos i bëheshim ndokujt barrë dhe ju predikuam Ungjillin e Hyjit.

¹⁰Dëshmitarë ju kemi ju dhe Hyjin se me ç’mënyrë të shenjtë, të drejtë dhe të patëmetë jemi sjellë kundrejt jush, besimtarëve.

¹¹Dhe, siç e dini, secilin prej jush - si baba fëmijët,

¹²e kemi nxitur, i kemi dhënë zemër dhe e kemi përbetuar të jetojë në mënyrë të denjë për Hyjin që ju thërret në Mbretërinë e vet dhe në lumturi.

¹³Prandaj edhe ne, prej anës sonë, pa pushim i falemi nderit Hyjit për ju që, kur e morët fjalën e Hyjit, të dëgjuar prej nesh e morët, jo porsi fjalë njerëzish, por shi ashtu si në të vërtetë është - porsi fjalën e Hyjit - që vazhdimisht vepron në ju që besoni.

¹⁴Në të vërtetë, o vëllezër, ju u përngjatë Kishave të Hyjit që janë në Jude në Krishtin Jezus, sepse edhe ju keni vuajtur prej bashkëvendasve tuaj atë që edhe ata e pësuan prej çifutëve.

¹⁵Këta e vranë edhe Zotin Jezus dhe profetët. Na salvuan edhe ne. Ata nuk i pëlqejnë Hyjit. Janë armiq me të gjithë njerëzit

¹⁶duke u munduar të na e ndalojnë t’u predikojmë paganëve që ta fitojnë shëlbimin. Kështu çifutët në çdo kohë e mbushin masën e mëkateve të veta. Por tekembramja, ra mbi ta hidhërimi i Hyjit.

¹⁷E ne, vëllezër, pasi u ndamë prej jush për pak kohë - larg me sy e jo me zemër - gjithnjë e më fort, prej dëshirës së madhe na mori malli të vijmë t’ju shohim.

¹⁸Prandaj edhe deshëm të vijmë te ju - vetë, unë Pali, disa herë, por na pengoi satani.

¹⁹Sepse, kush tjetër do të jetë shpresa jonë, gëzimi ynë, mburrja për kurorën tonë para Zotit tonë Jezus në Ditën e Ardhjes së tij - po qe se nuk do të jeni edhe ju?

²⁰Jo, po, ju jeni nderi dhe gëzimi ynë!