Lufta në Beret dhe vdekja e Judës Makabe, Salikimet e Judës Makabe, etj.

¹Kur Demetri mori vesh se kishte rënë në luftë Nikanori dhe ushtria e tij, vendosi ta dërgojë përsëri në Jude Bakidin e Alcimin e me ta krahun e djathtë të ushtrisë.

²Ata u nisën në drejtim të Galgalës dhe e ngulën fushimin në Masalot, që është në Arbelë. E pushtuan atë dhe vranë shumë njerëz.

³Mandej në muajin e parë të vitit njëqindepesëdhejtedytë ngulën fushimin kundër Jerusalemit.

⁴Mandej u nisën e shkuan në Beret me njëzet mijë këmbësorë e me dy mijë kalorës.

⁵Juda e kishte ngulur fushimin e vet në Elasë. Kishte me vete tri mijë ushtarë të zgjedhur.

⁶Kur panë se ushtria ishte tepër e madhe, u trembën për së forti. Shumë u larguan nga fushimi e s’mbetën prej tyre, pos tetëqind vetë.

⁷Juda pa se atëherë kur lufta po ndizej flakë ushtria e tij ishte shpërndarë. Zemra iu gri pse s’kishte kohë t’i bashkojë.

⁸Ashtu i tronditur krejtësisht, u tha atyre që kishin mbetur: »Në këmbë! Të sulemi kundër armiqve tanë, ndoshta do t’i mundim!«

⁹U munduan ta largojnë nga ai mendim e i thanë: »Tash s’mund të bëjmë tjetër, por ta shpëtojmë vetveten e më vonë do të kthehemi me vëllezërit tanë e do t’i mundim. Vërtet jemi tepër pak!«

¹⁰Por, Juda vazhdoi: »Larg qoftë (ta bëjmë këtë gjë) të ikim para tyre! Nëse na ka ardhur dita, le të vdesim si burrat për vëllezërit tanë e të mos i lëmë dangë lavdisë sonë!«

¹¹Ushtria doli nga fushimi e qëndroi ballë për ballë me armikun. Kalorësia qe ndarë në dy pjesë, bahëtarët e shigjetarët ecnin në ballë të ushtrisë, kështu edhe togat sulmuese: të gjithë trima mbi trima.

¹²Bakidi ishte në krahun e djathtë. Rreshti i luftës afrohej nga të dy anët e krisnin boritë! Ushtuan boritë edhe nga ata që ishin në anën e Judës,

¹³u tund toka nga zhurma e ushtrive! Krisi lufta prej mëngjesit deri në mbrëmje.

¹⁴Juda hetoi se Bakidi dhe pjesa më e fortë e ushtrisë ishte në krahun e djathtë. Me të u bashkuan të gjithë zemërluanët

¹⁵dhe, prej tyre qe thyer krahu i djathtë dhe i ndoqi deri në malin Azot.

¹⁶Kur panë ata të krahut të majtë se u thye krahu i djathtë, u vunë pas Judës e atyre që ishin me të, pas shpine.

¹⁷Atëherë u ndez flakë lufta dhe u plagosën shumë nga njëra dhe nga pala tjetër.

¹⁸Atëherë ra edhe Juda e të tjerët ikën.

¹⁹Jonata e Simoni e morën Judën, vëllanë e vet, dhe e varrosën në varrin e etërve të vet në Modin.

²⁰E qanë dhe i bënë gjëmë të madhe mbarë populli i Izraelit dhe mbajtën zi për shumë ditë.

²¹E vajtonin kështu: »Oh si ra trimi i trimit që e shpëtonte Izraelin!«

²²Veprat e tjera të Judës, luftërat e trimëritë që i bëri e veprat e tjera të madhërueshme të tija nuk kanë qenë shkruar: ishin me të vërtetë të shumta!

²³Pas vdekjes së Judës çuan krye në mbarë dheun e Izraelit bakëqijtë dhe u ngritën të gjithë ata që bënin keq.

²⁴Ndër ato ditë u bë zi e madhe buke dhe mbarë vendi u bë me ta.

²⁵Bakidi zgjodhi njerëz të këqij dhe i bëri pari të vendit.

²⁶Këta i kërkonin dhe i shqyrtonin miqtë e Judës e i sillnin te Bakidi, i cili i ndëshkonte dhe i vinte në lojë.

²⁷E aso kohe në Izrael u bë një shtypje e madhe sa që një shtypje e tillë nuk u pa qysh se ndër ta nuk u duk ndonjë profet.

²⁸Atëherë u bashkuan të gjithë miqtë e Judës e i thanë Jonatës:

²⁹»Qysh se yt vëlla Juda vdiq, nuk ka më njeri porsi ai që t’u dalë përballë armiqve - Bakidit e atyre që janë armiq të popullit tonë.

³⁰Ne, pra, po të zgjedhim sot të jesh prijësi dhe udhëheqësi për të luftuar luftën tonë në vend të tij.«

³¹Atë ditë Jonata e mori udhëheqësinë dhe zuri vendin e të vëllait, Judës.

³²Bakidi e mori vesh e kërkonte ta vrasë.

³³E morën vesh edhe Jonata, Simoni, vëllai i tij, e të gjithë ata që ishin me të u arratisën në shkretëtirën Tekue e ngulën afër ujit të liqenthit Asfar.

³⁴Bakidi e mori vesh ditën e shtunë dhe ai e gjithë ushtria e tij kaluan përtej Jordanit.

³⁵Jonata dërgoi vëllanë e vet, në krye të përcjelljes, për t’iu lutur nabutenjve, miqve të vet, t’i lënë në rojë te ta pajisjet e veta që s’ishin pak.

³⁶Por, i dolën bijtë e Jambriut nga Madaba, e zunë Gjonin me gjithçka kishte dhe shkuan me atë pre.

³⁷Pas këtyre ngjarjeve, i ra në vesh Jonatës e Simonit, vëllait të tij, se bijtë e Jambriut po bënin dasmë të madhe e me kremtori të madhe dhe se po e merrnin nusen nga Nadabati, vajzën e njërit nga krerët e mëdhenj të Kanaanit.

³⁸Atëherë u ra ndër mend gjaku i vëllait të tyre, i Gjonit. U ngjitën në mal dhe u fshehën.

³⁹I çuan sytë e panë një turmë të madhe zhurmëzëre dasmorësh; dhëndri me vëllezër e me miq u shkonte në takim me tupana, me vegla muzikore e me armë të shumta.

⁴⁰Dolën nga prita, u sulën në ta dhe i vranë e shumë të tjerë mbetën të plagosur. Të tjerët ikën e morën malin. Judenjtë u morën gjithçka kishin pasur.

⁴¹Kështu dasma u kthye në vaj, e kënga e muzikës së tyre në vajtim.

⁴²Ia morën gjakun vëllait të vet dhe u kthyen në brigjet e Jordanit.

⁴³Kur e mori vesh Bakidi, erdhi me ushtri të madhe në një të shtunë në brigjet e Jordanit.

⁴⁴Jonata u tha të vetëve: »Në këmbë! Të luftojmë për jetën tonë! Sot nuk është si dje e pardje!

⁴⁵Ja, armiqtë i kemi përballë e pas shpine! Në njërën e në anën tjetër uji i Jordanit, kënetë e pyll! S’ka mundësi të ikim!

⁴⁶Tash klithni drejt Qiellit që të mund të shpëtoni nga kthetrat e armiqve tuaj!« Atëherë krisi lufta!

⁴⁷Jonata çoi dorën për ta goditur Bakidin, por ky u shmang prapazi.

⁴⁸Atëherë Jonata e njerëzit e tij kërcyen në Jordan e not kaluan në anën tjetër. Armiqtë nuk kaluan pas tyre përtej Jordanit.

⁴⁹Atë ditë në anën e Bakidit mbetën të vrarë një mijë ushtarë. Atëherë u kthyen në Jerusalem.

⁵⁰Bakidi atëherë nisi t’i ndërtojë nëpër Jude qytetet e fortifikuara me mure të larta: qytezën që ishte në Jerikon, në Emaus, në Betoron, në Betel, Tamnatë, Faraton e Tefon.

⁵¹Në to vendoi njësi roje që të ushtronin armiqësi në Izrael.

⁵²E fortifikoi qytetin e Betsurës e të Gazarës dhe Qytezën. Vendoi ushtarë e ushqime në to.

⁵³I mori peng bijtë e krerëve të krahinës e i vuri nën rojë në Qytezën e Jerusalemit.

⁵⁴Në vitin njëqind e pesëdhjetë e tre, në muajin e dytë, Alcimi dha urdhër të rrënohet muri i tremes së brendshme; kështu rrënonte veprat e profetëve. Ia filloi t’i rrënojë.

⁵⁵Në atë kohë Alcimi qe goditur dhe qe ndërprerë vepra e tij, mbeti pa gojë, u paralizua e nuk mundte më të flasë asnjë fjalë, as familjes së vet nuk mundte t’i japë urdhra.

⁵⁶Në atë kohë Alcimi vdiq në dhimba të mëdha.

⁵⁷Kur pa Bakidi se vdiq Alcimi, u kthye te mbreti. Dheu i Judës pushoi i qetë për dy vjet.

⁵⁸Të gjithë të paligjët bënë këtë këshillim: »Qe, Jonata e të tijtë po jetojnë të qetë e të sigurt. Të shkojmë, pra, e ta sjellim Bakidin e t’i kapë të gjithë në një natë të vetme.«

⁵⁹Shkuan, pra, e ia dhanë këtë këshill.

⁶⁰Ai u ngrit me një ushtri të madhe e u nis për rrugë dhe u shkroi fshehtas letër besëlidhurve të vet që ishin në Jude, për ta kapur Jonatanin me ata që ishin me të. Por, nuk ia dolën, sepse ata e hetuan synimin e tyre.

⁶¹Përkundrazi, këta i zunë disa vetë të krahinës - prijësit e kësaj tradhtie - rreth pesëdhjetë vetë e i vranë.

⁶²Atëherë Jonatani e Simoni me ata që ishin me ta, u shmangën në Betbasi, në shkretëtirë. Ndreqën rrënojat e saja dhe e fortifikuan.

⁶³Bakidi e mori vesh, bashkoi të gjithë ushtrinë e vet e i thirri edhe përkrahësit e vet nga Judeja.

⁶⁴Shkoi, nguli fushimin përballë Betbasiut, punoi vegla luftarake e luftoi shumë ditë.

⁶⁵Jonatani e la vëllanë e vet Simonin në qytet, kurse ai vetë, me pak njerëz, doli ta qarkullojë krahinën.

⁶⁶E goditi Odomerën me vëllezër e bijtë e Fasironit në tëbanishten e tyre: vriste e priste e gjithnjë rritej në fuqi.

⁶⁷Ndërkaq Simoni me ata që ishin me të, dolën nga qyteti e i ndezën veglat luftarake

⁶⁸e luftuan kundër Bakidit, e thyen dhe e ankthuan rëndë, sepse synimi i tij dhe sulmi i dolën pa sukses.

⁶⁹E pushtoi një felgrim i madh kundër atyre mbrapshtanave që e kishin këshilluar të vijë në krahinë, shumë prej tyre i vranë e vendosën të kthehen në vendin e vet.

⁷⁰Jonata e mori vesh këtë gjë, dërgoi tek ai kasnecët për të lidhur paqe e për t’i ndërruar robërit e luftës.

⁷¹Ai pranoi e bëri sipas kërkesave të tija, për më tepër iu përbetua se për sa të jetë gjallë nuk do t’ia bëjë asnjë të keqe.

⁷²Pasi ia ktheu robërit e luftës që më parë i kishte robëruar në dheun e Judës Bakidi u kthye e shkoi në vendin e vet e kurrë s’i shkeli më këmba në dheun e Judës.

⁷³Shpata pushoi në Izrael. Janata nguli në Makmas. Aty zuri të ushtrojë gjyqin e popullit. Nga Izraeli i çrrënjosi të patenzonët.