Vegime dhe zbulesa që pati Pali, Kujdesi i Palit për kishën e Korintit

¹Duhet të krenohem!? Punë kote! Pra, po ia nisi me vegime e zbulesa të Zotit.

²E njoh një njeri në Krishtin, i cili, para katërmbëdhjetë vjetësh - a ishte në trupin e vet: nuk e di; a ishte jashtë trupit, nuk e di - e di Hyji - ky njeri qe ngritur në të tretin qiell.

³Dhe e di se ky njeri - a ishte në trup, a ishte jashtë trupit, nuk e di - e di Hyji -

⁴ka qenë ngritur në parriz dhe ka dëgjuar fjalë të patregueshme, të cilat njeriu nuk guxon t’i përsëritë.

⁵Për atë njeri të tillë do të krenohem e jo për vetvete nuk do të lëvdohem, përveç me ligështi (të mia).

⁶Vërtet, po edhe të m’u mbushte mendja të lëvdohem, nuk do të isha i marrë, sepse do të flisja të vërtetën. Por nuk e bëj që ndokush të mos mendojë për mua më shumë se ç’sheh në mua ose ç’dëgjon prej meje.

⁷Dhe që, të mos më rritet mendja për shkak të lartësisë së zbulesave, m’u dha në trup një ferrë - engjëlli i djallit - për të më rrahur që të mos krenohem.

⁸Për këtë gjë tri herë iu luta Zotit të largohet prej meje.

⁹Por Ai m’u përgjigj: »Të mjafton hiri im, sepse fuqia përsoset në ligështi.« Për këtë arsye me kënaqësi do të krenohem edhe më tepër me ligështitë e mia që të banojë në mua fuqia e Krishtit.

¹⁰Prandaj kënaqem në ligështi, në sharje, në vështirësi, në salvime e ngushtica që më bëhen për shkak të Krishtit! Sepse, kur jam i ligshtë - atëherë jam i fortë.

¹¹U bëra i marrë! Por ju më ngucët! E pra, u desh që ju të më porositni, sepse në asgjë nuk jam më i vogël se »kryeapostujt«, edhe pse nuk jam asgjë.

¹²E pra, shenjat dalluese të apostullit u vërtetuan ndër ju: duresë e vazhdueshme në çdo provë, shenja të mrekullueshme, vepra të bindshme.

¹³Dhe, njëmend, në çka mbetët pas kishave të tjera, përveç se unë nuk u bëra barrë për ju? Ma falni këtë »padrejtësi!«

¹⁴Dhe, ja, tani jam gati të vij te ju për të tretën herë dhe nuk do t’ju bëhem barrë, sepse unë nuk e kërkoj pasurinë tuaj, por ju. Sepse fëmijët nuk janë të detyruar të fitojnë për prindër, por, përkundrazi, prindërit për fëmijët.

¹⁵E unë me gëzim do të shpenzoj e do të shpenzohem për shpirtrat tuaj. Por, a thua se, nëse ju dua më fort, do të duhem prej jush më pak?

¹⁶Ani, në dashtë! Unë nuk u bëra barrë për ju, por kështu si jam »dinak«, ju zura ju me »dredhi«.

¹⁷A thua ndoshta ju shfrytëzova me anë të atyre që i dërgova te ju?

¹⁸Unë iu luta Titit dhe e dërgova bashkë me një vëlla. A mos ju shfrytëzoi Titi? A thua nuk ecëm të njëjtës udhë? A thua jo të njëjtave gjurmë?

¹⁹Ndoshta kaherë mendoni se po mbrohemi para jush? Jo, por po flasim para Hyjit në Krishtin: të gjitha këto i thamë për ndërtimin tuaj, o fort të dashur!

²⁰Sepse trembem të mos ju gjej ndoshta, kur të vij, ashtu si dëshiroj t’ju gjej dhe se ju do të më gjeni ashtu sikurse ju nuk do të dëshiroshit: që rastësisht të mos ketë grindje, smirë, zemërime, rivalitete, të përfolura, spijunime, kreni, kryengritje;

²¹që, përsëri, kur të vij ndër ju, Hyji im të mos më përvujtërojë e të më duhet të qaj për shumë asish që mëkatuan që përpara e nuk iu shporrën fëlligështisë, ndyrsisë e shfrenisë që bënë.