Pastrimi i Tempullit, VI. LUFTA E JUDËS KUNDËR POPUJVE FQINJË E KUNDËR LIZJES, MINISTRIT TË EUPATORIT, etj.

¹Ndërkaq Makabeu me njerëzit e vet, të udhëhequr prej Zotit, e ripushtuan Tempullin edhe Qytetin.

²I rrënuan lterët që i kishin ndërtuar të huajt në sheshe si dhe faltoret e kultit.

³Pasi e pastruan Tempullin, ndërtuan një lter tjetër, mandej, pasi nxorën shkëndija nga gurgaca, kushtuan fli pas dy vjetëve, dogjën kemin, ndezën dritat dhe paraqitën bukët e kushtimit.

⁴Si bënë kështu, ranë me fytyrë përdhe e iu lutën Zotit që të mos bien më kurrë në të këqija të tilla, por, në qoftë se do të mëkatojnë edhe ndonjë herë tjetër, ai t’i ndëshkojë me butësi e të mos i lëshojë në dorë të kombeve hyjshmëtare e barbare.

⁵Po atë ditë, në cilën Tempulli kishte pasë qenë përdhunuar nga të huajt, ndodhi që po atë ditë Tempulli edhe të pastrohej, d.m.th. më njëzet e pesë të muajit Kasleu.

⁶E kremtuan me gëzim të madh për tetë ditë, ashtu si edhe të kremten e Tendave, duke u kujtuar si e kishin festuar ditën e Tendave pak më parë, në male e shpella porsi kafshët.

⁷Këndej, duke mbajtur në dorë shkopinj të stolisur me urth, me gema të njomë e me palme, i lartësonin himne Atij që e kishte sjellë për së mbari pastrimin e Tempullit të vet.

⁸Atëherë, vendosën me një urdhëresë botore e vendim të përgjithshëm për mbarë popullin e judenjve se çdo vit do t’i kremtojnë këto ditë.

⁹Të tilla, pra, ishin rrethanat lidhur me vdekjen e Antiokut që quhet Epifan.

¹⁰Tash do të tregojmë gjërat që ndodhën nën Antiokun Eupator, që ishte biri i këtij të patenzoni, duke i paraqitur shkurtimisht të këqijat që i shkaktuan luftërat.

¹¹Ky, pra, si e mori në dorë mbretërinë, e caktoi në krye të punëve të mbretërisë një farë Lizje, qeveritarin e parë të Celesirisë e të Fenicisë.

¹²Sepse Ptolemeu që quhet edhe Makron, duke parapëlqyer të jetë i drejtë ndaj judenjve, për shkak të të padrejtave që u ishin bërë, mundohej t’i ushtrojë marrëdhëniet me ta paqesisht,

¹³prandaj, i paditur prej disa miqve te Eupatori e, pasi shpesh dëgjonte se e quanin tradhtar, pse e kishte lëshuar Qipron që ia kishte besuar Filometori e ia kishte mbajtur krahun Antiokut Epifan, e pasi s’mundte më ta ushtrojë me nder detyrën, ia shkurtoi jetën vetes me helm.

¹⁴Gorgia, kur u bë qeveritar i krahinës, bashkonte ushtri me pagesë e shpesh niste luftëra kundër judenjve.

¹⁵Bashkë me të edhe idumenjtë, që i kishin në dorë disa qyteza të përshtatshme, ua çonin ngushtë judenjve e, duke i strehuar të ikurit nga Jerusalemi, bënin çmos që ta mbanin të ndezur luftën.

¹⁶Ndërkaq, njerëzit e Makabeut, pasi bënë një përlutje e iu lutën Hyjit, që t’u ndihmojë, i sulmuan qytezat e idumenjve,

¹⁷e, pasi i sulmuan me forca të mëdha, i pushtuan pozicionet, i shtytën ata që luftonin mbi mure, dikënd dëbuan e ata që i zunë i vranë: vranë jo më pak se njëzet mijë njerëz.

¹⁸Prej tyre, jo më pak se nëntë mijë, u strehuan në dy kulla të fortifikuara mirë me të gjitha pajisjet për qëndresë,

¹⁹Makabeu, si i la për rrethimin e tyre Simonin, Jozefin dhe Zakeun me ata që ishin me të - e ishin mjaft shumë - kurse ai vetë shkoi në ato vende ku ishte nevoja më e madhe.

²⁰Por, këta që ishin me Simonin, të shtyrë nga lakmia e parasë, morën prej disave që ishin në kulla shtatëdhjetë mijë drahma dhe i lëshuan disa të ikin.

²¹Kur i lajmëruan Makabeut se çfarë kishte ndodhur, ai i bashkoi krerët e popullit dhe i paditi fajtorët se për para i kishin shitur vëllezërit e vet pasi i kishin lënë të ikin armiqtë.

²²Këndej edhe i dha të vriten si tradhtarë e i pushtoi të dy kullat.

²³Pasi gjithçka i shkoi për së mbari në saje të armëve, vrau në dy kullat më shumë se njëzet mijë njerëz.

²⁴Timoteu, të cilin judenjtë e kishin thyer më parë, bashkoi një ushtri shumë të madhe me të huaj, si bashkoi edhe kuaj jo pak nga Azia, u duk papritmas në Jude, me qëllim që ta pushtojë me armë.

²⁵Kur ai po afrohej, ata që ishin me Makabeun, i pluhërosën kokat me pluhur dheu, i ngjeshën ijët me grathore e iu drejtuan në uratë Hyjit.

²⁶Ranë përmbys para lterit e iu lutën Hyjit të jetë i mëshirshëm me ta: të jetë armik me armiqtë e tyre e kundërshtarëve t’u kundërshtojë siç e shpall Ligji.

²⁷Si e kryen uratën, i rrokën armët, u larguan mjaft prej qytetit e, kur iu afruan armikut, u ndalën.

²⁸Posa zbardhi drita, të dy palët ia filluan sulmit, këta duke mbajtur për peng të suksesit e të fitores bashkë me fuqi ndihmën e Zotit, kurse ata si prijës të luftimit mbanin për vete guximin e vet.

²⁹Por, shi kur ishte zjarri i luftimit, kundërshtarëve iu dëftuan, të ardhur prej Qiellit, pesë burra të pashëm në kuaj me frerë të artë, që u prinin judenjve.

³⁰Dy prej tyre Makabeun e shtinë ndërmjet, e mbronin me armët e veta dhe e bënin të paplagosshëm, kurse në kundërshtarë hidhnin shigjeta e rrufe, që, të verbuar e të marrë mendsh, u shpërndanë pa kurrfarë rregulli.

³¹Aso here u vranë njëzet mijë e pesëqind këmbësorë e gjashtëqind kalorës.

³²Timoteu iku në një vend të fortifikuar mirë që quhet Gazarë, ku sundonte Kereja.

³³Makabeu e njerëzit e tij plot guxim e mbajtën të rrethuar katër ditë.

³⁴Ata që ishin brenda të sigurt në fortifikimin e vendit, shanin në mënyrë të tmerrshme e villnin fjalë sa s’ka më të fëlliqura.

³⁵Por, kur zbardhi e pesta ditë, njëzet djelmosha nga ata që ishin me Makabeun, të ndezur me felgrim nga ato të shara, u sulën në mure me trimëri e sypatrembur dhe i vranë të gjithë që i gjetën gjallë.

³⁶Po ashtu edhe të tjerët u sulën kundër të rrethuarve në anën tjetër. U dhanë zjarr kullave, e, duke u ndezur zjarr brenda hyjshmëtarët i shkrumbuan për së gjalli. Të tjerët i thyen dyert, lëshuan të hyjnë brenda ushtarë të tjerë dhe e pushtuan qytetin.

³⁷Timoteun, që ishte fshehur në një birucë, e vranë atë, vëllanë e tij Kerenë dhe Apolofanin.

³⁸Si bënë kështu, me himne e këngë falënderimi i jepnin lavdi Zotit, i cili e kishte përkrahur mrekullisht Izraelin e ua kishte dhënë fitoren.