Fushata e parë e Lizjes, Paqe me hebrenj. Katër letra lidhur me marrëveshje

¹Krejt pak kohë më vonë, Lizja, që ishte në krye të punëve të mbretërisë e ishte kujdestar dhe i afërm i mbretit, i cili mëzi i duronte ngjarjet e fundit,

²bashkoi një ushtri tetëdhjetë mijë këmbësorësh e mbarë kalorësinë, u nis kundër Judesë, i bindur se Qytetin do ta bënte banesë të grekëve,

³se Tempullin, sikurse edhe faltoret e tjera të paganëve, do ta vinte nën tatim dhe se vjet për vjet do ta shitte kryepriftërinë:

⁴nuk mendonte aspak mbi pushtetin e Hyjit, por mendjen ia kishte marrë moria e ushtrisë, mijëra kalorës e tetëdhjetë elefantët.

⁵Si hyri në Jude, iu afrua Betsurës, që është vend i fortifikuar, larg Jerusalemit dikund pesë stadje, dhe e rrethoi.

⁶Kur ata që ishin me Makabeun e morën vesh se Lizja po i rrethonte qytezat, iu lutën Zotit me ofshame e me lot e, bashkë me ta edhe turma e popullit, që ta dërgonte një engjëll të mirë për të shpëtuar Izraelin.

⁷Atëherë vetë Makabeu, si i mori i pari armët, i qortoi të tjerët që të mos ta vënë bashkë me të veten në rrezik për t’u ndihmuar vëllezërve. Ata atëherë, plot guxim, e së bashku u sulën kundër.

⁸Ende ishin afër Jerusalemit, kur qe, u duk në krye të tyre një kalorës në petka të bardha e vringëllonte armët e arta.

⁹Atëherë të gjithë e falënderonin Hyjin e mëshirshëm dhe, aq fort u mbushën me guxim, sa që ishin të gatshëm të shporonin jo vetëm njerëzit, por edhe bishët me të egra e muret e hekurta.

¹⁰Marshonin në rreshta lufte, të ndihmuar nga një ndihmës i ardhur nga Qielli, sepse Zoti kishte dhembje për ta!

¹¹Ata u sulën porsi luanë kundër armikut dhe i rrëzuan për tokë njëmbëdhjetë mijë këmbësorë e një mijë e gjashtëqind kalorës, kurse të gjithë të tjerët i vunë në të ikur.

¹²Shumica e tyre shpëtuan të plagosur e të çarmatosur: po edhe Lizja vetë shpëtoi duke ikur i turpëruar.

¹³Por, Lizja, që s’ishte i pamend, pasi përsiati mbi humbjen e vet e, si ia preu mendja se hebrenjtë ishin të pathyeshëm, sepse u ndihmonte Hyji i gjithpushtetshëm, dërgoi tek ata një dërgatë,

¹⁴ua mbushi mendjen se do t’i pranonte të gjitha kushtet e drejta e se do t’ia mbushte mendjen gjithashtu edhe mbretit se është e domosdoshme të bëhet miku i tyre.

¹⁵Makabeu pranoi gjithçka parashtronte Lizja, sepse kishte parasysh të mirën e përbashkët. Gjithçka kërkoi Makabeu prej Lizjes me shkrim në lidhje me judenj, mbreti pranoi.

¹⁶Letra që Lizja ua shkroi judenjve, kishte këtë trajtë: »Lizja popullit të judenjve shëndet!

¹⁷Të dërguarit tuaj, Gjoni e Absalomi ma dorëzuan shkresën tuaj, si më poshtë, dhe kërkuan të pranohet përmbajtja e saj.

¹⁸Gjithçka ishte e nevojshme t’i parashtrohej mbretit, ia paraqita. Ai pranoi gjithçka ishte e mundur të pranohej.

¹⁹Nëse, pra, do të mbani qëndrim të mirë ndaj interesave të Shtetit, edhe vetë do të bëj çmos në të ardhmen t’ju ndihmoj.

²⁰Lidhur, mandej, me pikat e veçanta, i urdhërova dërgatës tuaj e të mive, të bisedojnë me ju.

²¹Të fala! Viti njëqind e dyzet e tetë, më njëzet e katër të muajit të Zeusit të Korintit.«

²²Letra e mbretit përmbante këto gjëra: »Mbreti Antiok vëllait Lizje shëndet!

²³Pasi baba ynë kaloi te zotat e, pasi ne dëshirojmë që të gjithë ata që i përkasin mbretërisë sonë, t’i kryejnë punët e veta pa farë trazire,

²⁴pasi dëgjuam se judenjtë nuk janë në përkim me qëllimin e babës t’i pranojnë doket greke, porse, të dhënë mbas sistemit të jetesës së tyre, kërkojnë të rregullohen sipas ligjeve të veta,

²⁵duke dëshiruar që edhe ky popull të jetojë pa trazira, vendosim që t’u kthehet Tempulli kështu që të mund të jetojnë lirisht sipas dokeve të të parëve të tyre.

²⁶Prandaj, bën mirë t’u dërgosh lajmëtarë e t’ua shtrish dorën e djathtë që, pasi të jenë vënë në dijeni me vendimin tonë, të jenë të kënaqur e me gëzim t’u kushtohen punëve të veta.«

²⁷Letra e mbretit e drejtuar popullit të Judesë ishte e tillë: »Mbreti Antiok Senatit të judenjve e judenjve të tjerë, shëndet!

²⁸Gëzohemi nëse jeni mirë. Edhe ne jemi krejt mirë.

²⁹Menelau na njoftoi se dëshironi të ktheheni e të merreni me punët tuaja.

³⁰Të gjithë ata që do të kthehen deri më tridhjetë të muajit të Ksantikut, ua jap besën se nuk do të ndëshkohen.

³¹Judenjtë le t’i përdorin ushqimet dhe ligjet e veta si në të kaluarën dhe, askush prej tyre të mos trazohet në asnjë mënyrë, për fajet e bëra prej padijes.

³²Ndërkaq po e dërgojmë Menelaun për t’ju qetësuar.

³³Të fala! Më pesëmbëdhjetë të muajit Ksantik, viti njëqind e dyzet e tetë.«

³⁴Gjithashtu edhe romakët dërguan një letër të këtillë: »Kuint Memiu e Tit Maniu, të dërguarit e romakëve, shëndet popullit të Judesë!

³⁵Me të gjitha gjërat që Lizja, kushëriri i mbretit, ju ka dhënë leje, edhe ne jemi në përkim.

³⁶Kurse, në lidhje me ato pika që ai ka vendosur se i duhet t’ia paraqesë mbretit, dërgoni menjëherë dikënd prej jush, pasi t’i keni shqyrtuar mirë ndërmjet jush, kështu që t’ia paraqesim mbretit në mënyrë të përshtatshme për ju, sepse mendojmë të udhëtojmë për Antioki.

³⁷Prandaj, nxitoni e dërgoni dikënd që ta dimë mendimin tuaj.

³⁸Qofshi shëndosh! Më dhjetë të muajit Ksantik, viti njëqind e dyzet e tetë.«