VII. LUFTA KUNDËR NIKANORIT, GJENERALIT TË DEMETRIT I. DITA E NIKANORIT, Ndërhyrja e kryepriftit Alcim, etj.

¹Pas një periudhe trivjeçare u shkoi në vesh njerëzve të Judës se Demetri i Seleukut, kishte arritur me një ushtri të madhe e me anije në portin e Tripolit,

²se e kishte pushtuar vendin dhe e kishte vrarë Antiokun dhe qeveritarin e tij Lizjen.

³Njëfarë Alcimi, që më parë kishte pasë qenë kryeprift, por që ishte përlyer në kohën e kryengritjes vullnetisht, duke parë se për të s’kishte farë rrugëdaljeje për shpëtim dhe se s’do të mundte më t’i afrohej lterit të shenjtë,

⁴shkoi të takohet me mbretin Demetër në vitin njëqind e pesëdhjetë e një dhe i solli kurorën e artë e palmën si edhe disa rrema ulliri që, sipas gjase, i përkisnin Tempullit. Atë ditë s’bëri tjetër gjë.

⁵Por, më vonë, kur qe thirrur nga Demetri në këshill dhe kur e pyeti për qëndrimin dhe synimet e judenjve ai e shfrytëzoi atë rast të volitshëm për planet e marrëzisë së vet

⁶e i përgjigji: »Ata judenj që quhen Asidenj, në krye të cilëve është Juda Makabe, ushqejnë luftëra e çojnë kryengritje dhe nuk durojnë që mbretëria të jetë e qetë.

⁷Prandaj, unë, pasi ma hoqën denjësinë trashëgimtare, d.m.th. kryepriftërinë, edhe erdha këtu,

⁸i shtyrë pikë së pari prej kujdesit të sinqertë për të mirën e mbretit e së dyti për të mirën e bashkëqytetarëve, sepse për shkak të mendjelehtësisë së atyre njerëzve po vuan jo pak mbarë gjindja jonë.

⁹Pasi tash i di këto gjëra veçanërisht, o mbret, denjohu të kujdesesh me atë njerëzi të ëmbël që e ushqen ndaj gjithkujt, për të mirën e vendit e të popullit tonë të kërcënuar,

¹⁰sepse, sa të jetë Juda gjallë shteti nuk do të gëzojë paqe.«

¹¹Posa ky i tha këto fjalë, miqtë e tjerë të mbretit, që ishin armiq të Judës, s’vonuan ta zemërojnë edhe më tepër Demetrin.

¹²Ky menjëherë e thirri Nikanorin, që ishte në krye të njësitit të elefantëve, e emëroi qeveritar të Judesë dhe e dërgoi

¹³me urdhër ta vrasë Judën, t’i shpërndajë ata që ishin me të e ta vërë Alcimin kryeprift të më të madhit Tempull.

¹⁴Atëherë ata paganë që kishin ikur nga Judeja prej frikës së Judës, grumbull u bashkuan me Nikanorin, me shpresë se mjerimet e të vështirat e judenjve do t’u sjellin fat të mirë atyre.

¹⁵Judenjtë, si morën vesh se po vinte Nikanori dhe se po i sulmonin paganët, u pluhërosen dhe iu lutën Atij që e ka caktuar për jetë popullin e vet dhe që përherë kujdeset me shenja të dukshme për Trashëgimin e vet.

¹⁶Menjëherë, me urdhër të prijësit, u nisën prej andej dhe u përleshën me ta afër fshatit Desau.

¹⁷Ndërkaq Simoni, vëllai i Judës, ia kishte filluar përleshjes me Nikanorin, por, me sulmin e papritur të armikut, pati një bjerrje të lehtë.

¹⁸Megjithëkëtë Nikanori trembej të vendosë çdo gjë me gjak, sepse kishte dëgjuar për trimërinë e atyre që ishin me Judën dhe për guximin e madh në luftë për atdheun.

¹⁹Për këtë arsye dërgoi tek ata Posidonin, Teodotin e Matatinë që ta jepnin e ta merrnin të djathtën.

²⁰U bë një shqyrtim i gjatë rreth këtyre gjërave, mandej vetë prijësi ia parashtroi ushtrisë; mendimet ranë në përkim e u morën vesh për paqe.

²¹Atëherë caktuan ditën kur krerët të bashkohen veçmas. Nga njëra dhe pala tjetër erdhi nga një karrocë lufte. I vunë edhe ndenjëset e nderit.

²²Juda, ndërkaq, i kishte vënë ushtarët e vet të armatosur ndër vende të përshtatshme që nga ana e armiqve të mos ndodhte ndonjë pabesi e papritur. Në takim ranë në përkim.

²³Nikanori zuri vend në Jerusalem e nuk bëri asnjë pabesi, madje i lëshoi njerëzit që ishin tubuar rreth tij.

²⁴Judën dëshironte gjithherë ta kishte pranë vetes, sepse në shpirt ishte i prirur kah ai njeri.

²⁵I bënte lutje të martohej e të kishte fëmijë. Juda u martua, jetoi i qetë dhe kaloi jetë të rëndomtë.

²⁶Por, Alcimi, duke parë prirjen e mirë të njërit ndaj tjetrit e, si e gjeti një dysheritje të marrëveshjeve të përfunduara, shkoi te Demetri dhe i tha se Nikanori kishte synime të kundërta ndaj të mirës së shtetit, sepse edhe Judën, kundërshtarin e mbretërisë, e kishte bërë besëlidhës të vetin.

²⁷Këndej edhe mbreti, flakë i ndezur prej hidhërimit dhe i zemëruar për shkak të shpifjeve të këtij njeriu tejet të keq, i shkroi Nikanorit se ishte shumë i prishur për shkak të kësaj marrëveshjeje dhe i jepte urdhër të prerë ta dërgonte sa më parë në Antioki Judën të lidhur në pranga.

²⁸Kur Nikanori i mori vesh këto gjëra e i vinte keq t’i shklasë marrëveshjet me njeriun që nuk kishte bërë asnjë padrejtësi,

²⁹por, pasi s’kishte si t’i kundërshtojë mbretit, kërkonte rastin e volitshëm për ta kryer këtë urdhër me dredhi.

³⁰Por, edhe Makabeu, duke e vënë re se Nikanori po sillej më ashpër me të dhe se e priste më egërsisht se në takimet e mëpërparshme, duke e kuptuar se kjo ashpërsi s’vinte nga e mira, si bashkoi jo pak njerëz prej të vetëve, nisi t’i rrinte larg Nikanorit.

³¹Nikanori, si pa se ky njeri ia kishte luajtur me mjeshtri lojën, shkoi në Tempullin e madhërueshëm e të shenjtë, kur priftërinjtë kushtonin flitë e rëndomta dhe urdhëroi t’ia dorëzojnë Judën.

³²E kur këta, duke u përbetuar, i thanë se nuk dinë ku do të jetë njeriu që po e kërkonte, ai, duke e shtrirë dorën e djathtë drejt Tempullit,

³³u përbetua kështu: »Në qoftë se Judën nuk do të ma dorëzoni të lidhur, këtë Tempull të Hyjit do ta rrafshoj me tokë, do ta rrënoj deri në themele lterin dhe do të ndërtoj një tempull të shkëlqyeshëm në nder të Dionizit!«

³⁴Si tha kështu, u largua. Atëherë priftërinjtë, me duar të lartësuara drejt qiellit, e thirrnin në ndihmë Atë që gjithmonë qe Mbrojtësi i popullit tonë. I thanë kështu:

³⁵»Ti, o Zoti i gjithësisë, që s’e ke nevojën e askujt, ty të ka pëlqyer ta vendosësh Tempullin e banimit tënd midis nesh!

³⁶Tash, o i Shenjtë, o Zoti i çdo shenjtërie, ruaje përgjithmonë të papërdhosur këtë Banesë, që para pak kohe qe pastruar!«

³⁷Aso kohe qe paditur te Nikanori Razisi, një nga pleqtë e Jerusalemit, burrë që e donte Qytetin, që gëzonte zë shumë të mirë e që për shkak të mirësisë së tij e quanin baba i judenjve.

³⁸Ky, në të vërtetë, i paditur për shkak të judaizmit që në ditët e para të kryengritjes, e vërtet, për judaizëm kishte dhënë korp e shpirt me gjithë bujarinë e mundshme.

³⁹Meqenëse Nikanori donte ta dëftojë urrejtjen e vet që kishte kundër judenjve, dërgoi më shumë se pesëqind ushtarë për ta kapur;

⁴⁰sepse i ishte mbushur mendja se duke e kapur këtë njeri, judenjve do t’u sillte goditje të rëndë.

⁴¹Por, kur ajo turmë për pak pa pushtuar kullën, kur po i shtinte zjarrin, kur po mendonte ta thyejë derën, kur kishin dhënë urdhër të shtihej zjarri e të digjej dera, Razisi, i rrethuar nga çdo anë, kërceu vetë mbi shpatën e vet,

⁴²sepse deshi të vdesë bujarisht se të bjerë në duar të të patenzonëve e të durojë poshtërime të padenja për bujarinë e tij.

⁴³Por, pasi prej shpejtësisë së përleshjes, nuk e kishte goditur vetveten në vend të duhur, e, ndërsa ushtarët po shpërthenin dyert, plot guxim u ngjit në mur e, plot trimëri kërceu mbi turma,

⁴⁴por ata me shpejtësi u larguan e ai ra në zbrazëti.

⁴⁵E ndërsa ishte duke i dalë shpirti, me shpirt të flaktë, u ngrit në këmbë e, ndërsa gjaku i rridhte si burimi e plagët ishin tejet të rënda, vrap i përshkoi turmat dhe hipi mbi një qetë të thyeshme -

⁴⁶kishte mbetur krejtësisht pa gjak - me të dy duart i kapi rropullitë e veta që i kishin dalë jashtë, i flaki në turma dhe iu lut Zotëruesit të jetës e të shpirtit që një ditë prapë t’ia kthejë. Kështu dha shpirt.