Futja e kulteve pagane, Kuptimi provanor i salvimeve, etj.

¹Pak kohë më vonë, mbreti dërgoi një plak nga Atena, për t’i shtrënguar judenjtë t’i lënë ligjet e të parëve e të mos jetonin më sipas Ligjeve të Hyjit

²e për më tepër ta përdhunonin Tempullin e Jerusalemit duke ia kushtuar Zeusit të Olimpit, kurse atë në Garizim Zeusit Mikpritës, si kërkuan banorët e atij vendi.

³E rëndë dhe e padurueshme ishte për të gjithë përhapja e të keqes.

⁴E, njëmend, Tempulli u mbush me fëlligështi dhe zdërhallje të paganëve, që shkonin me lavire e në treme të shenjta bënin fëlligështi me gra, madje edhe brenda futnin gjëra të ndaluara rreptësisht.

⁵Vetë lterin e mbushnin me fli që ishin të ndaluara me Ligj.

⁶S’mbaheshin as të shtunat, s’kremtoheshin as festat e të parëve dhe askush s’guxonte të tregohej se është judeas.

⁷Madje i bënin përdhunë, çdo muaj në ditëlindjen e mbretit, të marrin pjesë në fli pagane e, kur vinin të kremtet dioniziane, i shtrëngonin, të kurorëzuar me urth, të merrnin pjesë në procesionet e Dionizit.

⁸Me iniciativën e Ptolemeut u shpall një urdhër që edhe në qytetet e afërme helene të silleshin edhe ata kundër hebrenjve po në atë mënyrë e t’i shtrëngonin të merrnin pjesë në flijime;

⁹kurse ata që nuk do t’i pranonin doket e grekëve, të vriteshin: shihej mirë se ç’mjerim po ndodhte!

¹⁰U paditën dy gra se i kishin rrethprerë djemtë e vet. Ua varën foshnjat e tyre për gjish e, pasi i shëtitën botërisht nëpër qytet, i hodhën poshtë prej mureve të qytetit.

¹¹Disa të tjerë, që ishin bashkuar në shpella të afërme, për të kremtuar fshehtas ditën e shtunë, të lajmëruar Filipit, qenë djegur në zjarr në shpella, sepse ata s’deshën të bëjnë qëndresë për nderim të ditës tepër të shenjtë.

¹²I lus ata që do ta lexojnë këtë libër të mos i lëshojë zemra për shkak të këtyre vështirësive, por këto vuajtje t’i çmojnë jo si ndëshkim për shfarosje, por si qortim të kombit tonë.

¹³Vërtet, është shenjë e mirësisë së madhe kur mëkatarët nuk lihen për kohë të gjatë pa ndëshkuar, por kur i gjen menjëherë ndëshkimi.

¹⁴Ndërsa lidhur me popujt e tjerë, Zoti me durim pret t’i ndëshkojë atëherë kur t’ia mbërrijnë kulmit të mëkateve; Ai nuk ka vendosur të sillet kështu me ne,

¹⁵nuk pret të na ndëshkojë atëherë kur mëkatet tona ta kenë përtejkaluar masën.

¹⁶Prandaj, Ai askurrë nuk na e mohon mëshirën e vet, por, duke na ndëshkuar me mjerime, nuk heq dorë prej popullit të vet.

¹⁷Le të na mjaftojë kaq si përkujtim i kësaj të vërtete; pas këtyre pak fjalëve na duhet t’u kthehemi në vazhdim të tregimit.

¹⁸Njëfarë Eleazari, njëri ndër më të përmendurit ndër mësues të Ligjit, burrë i shtyrë në moshë të thellë e i hijshëm për kah pashia, e shtrëngonin të hajë mish derri duke ia hapur gojën me dhunë.

¹⁹Por, ai, duke parapëlqyer më parë vdekjen me nder se jetën me turp, u drejtua vetë vullnetisht në vendin e mundimeve,

²⁰pasi pështyu kafshatën siç duhet të bëjnë ata që kanë guximin të flakin çka s’është e lejueshme të shijojnë as për dashuri të jetës.

²¹Madje, ata që ishin në krye të përgatitjes së gostisë flijore të palejueshme, për arsye të miqësisë së kahershme me të, e qitën në një anë vetëm e iu lutnin, të merrte mishëra që ishin të lejueshme të hahen, të cilat ai vetë t’i përgatiste e vetëm të bënte kinse po hante prej asi mishi të flisë që kishte urdhëruar mbreti,

²²që kështu të shpëtonte nga vdekja e ta shfrytëzonte dashamirësinë për shkak të miqësisë së vjetër me ta.

²³Por, ai, duke marrë një qëndrim bujar, të denjë për moshën e vet e me rëndësi për pleqërinë që ia stolisnin thinjat dhe sjellja e mirë që nga fëmijëria dhe, i denjë sidomos për ligjet e shenjta të caktuara nga Hyji, përgjigji menjëherë: le ta çojnë pa vonesë në Nëntokë.

²⁴»Moshës sonë - shtoi Eleazari - s’i ka hije të shtihet, kështu që shumë të rinj të mendojnë se Eleazari nëntëdhjetë vjeç ka përqafuar doket e të huajve.

²⁵E, ata, për shkak të shtiratjes sime, për të fituar pak ditë të shkurtra të jetës sime, të birren për shkakun tim e unë kështu tash pleqërisë sime t’ia ngjes dangën e çnderimit.

²⁶Sepse, edhe në qoftë se tash për tash shpëtoj nga dënimi që vjen prej njerëzve, dorës së Gjithpushtetshmit s’do t’i shpëtoja as i gjallë as i vdekur.

²⁷E tash, nëse i bie burrërisht mohit jetës, do të dëftohem se jam i denjë për pleqëri

²⁸e të rinjve do t’u lë shembull të fortë se si duhet të kenë gatishmëri e burrëri për ta përballuar me guxim vdekjen me nder për Ligjet e shuguruara e të shenjta.« Pas këtyre fjalëve, iu afrua vendit të mundimeve.

²⁹Ata që e kishin në dorë e shndërruan mirësjelljen e pakmëparshme në urrejtje, duke i çmuar, sipas mendimit të tyre, se fjalët që i tha, ishin marrëzirë.

³⁰Ndërsa ishte duke vdekur nën peshën e mundimeve, tha duke gjëmuar: »Për Zotin që e ka dijen e shenjtë, e ka krejtësisht të qartë se, megjithëse pata mundësinë të shpëtoj nga vdekja, po i duroj në trup dhimbjet e tmerrshme të frushkullimit, ndërsa në shpirt i duroj me ëndje ngase kam nderim për Të.«

³¹Në këtë mënyrë ai e dha jetën e vet duke u lënë vdekjen e vet shembull burrërie dhe kujtim virtytesh jo vetëm të rinjve, por edhe shumicës së madhe të kombit.