III. URTËSIA, VEÇORI E IZRAELIT

¹O Zot i gjithëpushtetshëm, Hyji i Izraelit, drejt teje klith një shpirt i ngushtuar, shpirti në ankth!

²Dëgjo, o Zot, e ki mëshirë, sepse kemi mëkatuar para teje!

³Ti zotëron përgjithmonë e ne vazhdimisht humbasim!

⁴O Zot i gjithëpushtetshëm, Hyji i Izraelit, dëgjoje tani lutjen e të vdekurve të Izraelit e bijve të tyre, që mëkatuan ndër sy të tu, të cilët nuk e dëgjuan zërin e Zotit, Hyjit të tyre, e na mbuluan të këqijat!

⁵Mos i kujto fajësitë e etërve tanë, por tani kujto pushtetin tënd e Emrin tënd,

⁶sepse ti je Zoti, Hyji ynë, e ne do të të lavdërojmë, o Zot,

⁷sepse pikërisht për këtë e mbushe zemrën tonë me frikë që ta thërrasim në ndihmë Emrin tënd. Ne dëshirojmë ta lavdërojmë Emrin tënd në mërgimin tonë, sepse e flakëm prej zemrës sonë çdo fajësi të etërve tanë, që mëkatuan ndër sytë e tu.

⁸Ja, ne edhe sot gjendemi në këtë mërgim, ku na trete të jemi turp, mallkim, shpagim për të gjitha paudhësitë e etërve tanë, që u larguan prej Zotit, Hyjit tonë.”

⁹Dëgjoji, o Izrael, urdhrat e jetës, vërua veshin për ta njohur urtinë!

¹⁰Po përse ti, o Izrael, përse je në tokën e armikut?

¹¹Ti u plake në dheun e huaj, po përdhosesh me kufoma, i çmuar si ata që në Nëntokë zbritën!

¹²E le burimin e dijes!

¹³Të kishe ecur udhës së Zotit, do të banoje në paqe të përhershme.

¹⁴Mëso se ku është mençuria, ku fuqia e ku kuptimi, që njëherë e mirë ta dish ku është jeta e gjatë, drita e syve edhe paqja.

¹⁵Kush e zbloi vendin e saj? Kush hyri në thesaret e saj?

¹⁶Ku janë sunduesit e popujve, ku zotëruesit e egërsirave të tokës?

¹⁷Ku janë ata që luajnë me shpendët e qiellit,

¹⁸që grumbullojnë argjend e ar - në të cilin njerëzit e vënë shpresën - dhe fund nuk ka grumbullimi i tyre; ata që me kujdes punojnë argjendin, pa e zbuluar fshehtësinë e punës së vet?

¹⁹Sharruan, zbritën në Nëntokë dhe të tjerë u ngritën në vend të tyre!

²⁰Brezni të reja dolën në dritë, por s’e njohën udhën e mësimit,

²¹si mësuan shtigjet e dijes; nuk ia arritën as bijtë e tyre, madje u larguan prej udhës së tyre.

²²S’u dëgjua për të në Kanaan, as s’u pa ajo në Teman.

²³Bijtë e Agarës që mbi tokë dijen kërkojnë, tregtarët e Meranit e të Temanit, tregues përrallash e kërkues urtie: nuk e njohën udhën e urtisë, nuk i gjetën shtigjet e saj!

²⁴Sa e madhe është, o Izrael, banesa e Hyjit, sa i gjerë është vendi i zotërimit të tij!

²⁵I madh është sa që s’ka mbarim, i lartë edhe i pakufishëm!

²⁶Aty qenë viganët, moti të përmendur, të lartë me shtat e mjeshtra lufte.

²⁷Por ata si zgjodhi Hyji, as s’ua dha udhën e dijes.

²⁸U shuan pse u mungoi urtësia, sharruan për shkak të marrëzirës.

²⁹Kush u ngjit në qiell e atë e mori, e uli poshtë nga retë?

³⁰Kush e kapërceu detin dhe e gjeti dhe e bleu me ar të kulluar?

³¹Askush se njeh udhën e saj, as s’e kupton shtegun e saj.

³²E njeh Ai që di gjithçka, e shqyrtoi me mendje të vet, Ai që e përftoi tokën për kohë të amshueshme, që e mbushi me kafshë katërkëmbëshe;

³³Ai që e nis dritën e ajo merr rrugë, e thërret prapa e kthen duke u dridhur!

³⁴Yjet ndriçojnë në vendin e vet e gëzohen:

³⁵i thirri e thanë: “Tek jemi!”; i ndriçuan me gëzim Atij që i krijoi!

³⁶Ky është Hyji ynë, një tjetër me Të s’mund të krahasohet!

³⁷Ai e shqyrtoi mbarë udhën e njohjes, ia dhuroi Jakobit, shërbëtorit të vet, Izraelit, të dashurit të vet.

³⁸Kështu ajo edhe u pa mbi tokë edhe mes njerëzve banoi.