IV. VAJTIM DHE SHPRESË E JERUSALEMIT

¹Ajo është Libri i Urdhërimeve të Hyjit, Ligji që qëndron për amshim: kush ta mbajë, do të jetojë, kush të mos e mbajë, do të vdesë!

²Kthehu, Jakob, e pranoje, ec drejt shkëlqimit, në dritën e tij!

³Mos ia jep tjetërkujt nderin tënd, denjësinë tënde një populli tjetër!

⁴Jemi të lumtur, o Izrael, sepse na u zbulua çka i pëlqen Hyjit.

⁵Zemër, populli im, ju që ia ruani kujtimin Izraelit!

⁶Qetë shitur ndër paganë, por jo për t’ju humbur fara, por, pse e hidhëruat Hyjin, ratë në dorën e armiqve.

⁷Sepse e zemëruat Krijuesin tuaj duke u flijuar djajve e jo Hyjit.

⁸E harruat Hyjin, të Amshueshmin, që ju mbajti në jetë, e trishtuat Jerusalemin, atë që ju rriti.

⁹Pa Jerusalemi si bie mbi ju zemërimi i Zotit e tha: “Dëgjoni, fqinjë të Sionit: Trishtim të madh mbi mua çoi Hyji.

¹⁰Pashë mërgimin e bijve e bijave të mia në të cilin i Amshueshmi ata i treti.

¹¹I pata rritur ata me gëzim, i lashë të shkojnë me vaj e me pikëllim!

¹²Askush të mos gëzohet mbi mua, të mbetur të vejë e të lënë prej shumëve, më shkretuan mëkatet e bijve të mi, që iu shmangën Ligjit të Hyjit.

¹³Nuk i njohën urdhrat e tij, as nuk ecën udhës së urdhërimeve të tij, as s’i ndoqën shtigjet e mësimit të tij të drejtë.

¹⁴Le të afrohen fqinjët e Sionit! Mendojeni mërgimin e bijve e bijave të mia, ku i Amshueshmi po i humb.

¹⁵E çoi mbi ta një popull prej së largu, një popull të mbrapshtë e të gjuhës së huaj, që nuk dinë ta nderojnë plakun e për foshnja mëshirë nuk kanë!

¹⁶Zvarrë ia hoqën së vejës foshnjat, qyqe vetëm e lanë pa vajza!”

¹⁷Po unë çfarë ndihme jam në gjendje t’ju jap?

¹⁸Ai që mbi ju i solli këto të vështira, prej armiqve tuaj do t’ju shpëtojë.

¹⁹Nisuni, o bij, nisuni! Unë po mbetem qyqe vetëm, e shkretë;

²⁰E hoqa petkun e paqes, vesha grathoren e mjerimit tim, në ditët që më mbesin, në ndihmë do të thërras t’Amshueshmin.

²¹Zemër, o bij, në ndihmë thirreni Hyjin, Ai do t’ju shpëtojë nga dhuna, nga duart e armiqve tuaj!

²²Sepse shpresën e kam në të Amshueshmin, Ai do t’jua sjellë shpëtimin, prej Shenjtit e pres gëzimin: për së shpejti do t’ju mëshirojë, i Amshueshmi, Shëlbuesi juaj!

²³Me lot e vaj po ju shikoj kah shkoni, por Zoti Hyj do t’ju kthejë tek unë me gëzim, me hare të përhershme!

²⁴Siç e panë fqinjët e Sionit mjerimin e skllavërisë suaj, ashtu së shpejti do ta shohin shpëtimin që ju vjen prej Hyjit, mbi ju do të vijë me lavdi të madhe e me shkëlqim që e sjell i Amshueshmi.

²⁵Bij, mbarteni me duresë zemërimin që prej Hyjit erdhi mbi ju. Armiku yt të ka përndjekur, do t’ia shohësh së shpejti rrënimin që do ta pësojë mbi zverk të tij.

²⁶Njomet më ecën udhësh të thepisura, u grahën si grigj’s që rrëmben armiku!

²⁷Guxim, bijtë e mi, thirreni në ndihmë Hyjin: sepse Atij që ju vuri në provë do t’i bjerë ndër mend për ju.

²⁸Por, siç menduat të largoheni prej Hyjit tani të kthyer, shumëfishoni ta lypni kujdesin:

²⁹sepse Ai që mbi ju i çoi provat do t’ju çojë gëzim të përhershëm së bashku me shëlbimin tuaj.

³⁰Merr guxim, Jerusalem, do të të ngushëllojë Ai që të dha emrin.

³¹Të mjerët ata që të kanë dëmtuar, që iu gëzuan rënies sate!

³²Mjerë qytetet ku shërbyen bijtë e tu, mjerë qyteti që i priti bijtë e tu!

³³Siç iu gëzua rrënimit tënd, siç u kënaq për rënien tënde, ashtu do të pësojë në rroposje të vet.

³⁴Do ti heq gëzimin e qytetit të populluar, hareja në vaj do të kthehet.

³⁵Do ta pushtojë prej të Amshueshmit zjarri gjatë ditëve të shumta, do të banohet prej djajsh për kohë të gjatë!

³⁶Jerusalem, sytë silli kah lindja dhe shikoje kënaqësinë tënde që prej Hyjit mbi ty po vjen!

³⁷Ja se po vijnë bijtë e tu që ti i pe duke shkuar! Po vijnë të bashkuar prej ku lind e perëndon, me urdhrin e Shenjtit të gëzuar në lavdinë e Zotit!