LETRA E JEREMISË

¹Për shkak të mëkateve që keni bërë para Hyjit do të çoheni skllevër në Babiloni nga mbreti i babilonezëve, Nabukodonozori.

²Si të keni hyrë në Babilon, do të qëndroni për shumë vjet e për një kohë të gjatë, deri në të shtatën brezni. E pas kësaj kohe do t’ju nxjerr prej andej në paqe.

³Mirëpo, në Babilon do t’ju takojë të shihni zota të argjendtë, të artë e të drunjtë duke i mbartur në krah, të cilët u shtien tmerrin paganëve.

⁴Kini, pra, kujdes që të mos bëheni porsi të huajt e t’ju kapë frika edhe ju prej tyre!

⁵Kur ta shikoni turmën para e prapa si i adhuron, ju thoni në zemrën tuaj: Vetëm Ty duhet të të adhurojmë, o Zot!

⁶Sepse engjëlli im është me ju: ai do të kujdeset për jetën tuaj.

⁷Në të vërtetë, gjuha e këtyre hyjnive ka qenë lëmuar nga mjeshtri. Mbi ta ka qenë vënë një veshje me ar e me argjend, por janë hyjni të rreme e nuk mund të flasin.

⁸Dhe, siç bëhet me një vajzë mendjelehtë, marrin ar e punojnë

⁹keza për kokat e zotave të vet. Por ndodh sa herë edhe që, priftërinjtë, marrë nga zotat ar e argjend, ta përvetësojnë

¹⁰e prej tij tua japin lavireve të tarracave të lavirësisë. I stolisin me petka porsi njerëzit këta zota të argjendtë, të artë e të drunjtë,

¹¹por këta nuk janë të zotët të lirohen as nga ndryshku as nga tenja,

¹²megjithëse të veshur me petk të purpurt. Ua fshijnë fytyrën nga pluhuri i tempullit që bie me shumicë mbi ta.

¹³Njëri prej këtyre zotave mban në dorë skeptrin sikur të ishte qeveritar i një krahine, por s’është i zoti ta vrasë atë që e fyen.

¹⁴Ka një tjetër në të djathtën e vet shpatën ose sakicën, por s’është i zoti ta shpëtojë veten nga lufta as nga vjedhësit. Këndej është e qartë se nuk janë zota:

¹⁵prandaj aspak mos i kini frikë! Porsi një enë e thyer bëhet e pavlerë për njeriun, të tillë janë edhe zotat e tyre.

¹⁶Të vendosur në tempull, sytë e tyre mbushen plot me pluhur prej këmbëve të atyre që hyjnë.

¹⁷Sikurse për një njeri që ka fyer mbretin mbahet mirë i mbyllur vendi ku ruhet pse do të çohet në vdekje, kështu priftërinjtë i sigurojnë tempujt e tyre me dyer, me kyça e me shula, që të mos vidhen prej vjedhësve.

¹⁸U ndezin edhe dritëza, madje më shumë se për vetvete, por ata asnjë prej tyre s’mund ti shohin.

¹⁹Janë porsi trau në shtëpi: zemrën e tyre e brejnë krimbat që dalin prej dheut; ndërsa i brejnë ata dhe ua brejnë veshjet, gjë sndiejnë!

²⁰Fytyrat u nxihen nga tymi që bëhet në tempull.

²¹Mbi trupin e tyre e mbi koka të tyre fluturojnë kukavajkat, dallëndyshet e shpendët; gjithashtu edhe macet!

²²Këndej mund ta dini se nuk janë zota: pra, skeni pse ti druani!

²³E njëmend, ari me të cilin janë të veshur që të duken të bukur, nëse ndokush nuk e heq ndryshkun, nuk do të shkëlqejnë. Ata as s’kanë ndjerë gjë kur i kanë shkrirë!

²⁴I kanë blerë me çmim fort të lartë e pra s’kanë frymë jete.

²⁵Pasi këmbë nuk kanë, mbarten në shpinë prej njerëzve, kështu ia dëftojnë padenjësinë e vet njerëzve: i skuqin edhe besimtarët e vet,

²⁶sepse, nëse rrëzohen për tokë, prej tyre duhet të ngrihen. Kur i vënë në këmbë, ata vetë s’mund të luajnë vendit, as, nëse varen, nuk mund të ndreqen; u sjellin dhurata porsi të vdekurve.

²⁷Flitë që u kushtohen, priftërinjtë e tyre i shesin e nxjerrin fitesë. Gjithashtu edhe gratë e tyre e kripin një pjesë e nuk u ndajnë gjë skamnorëve e nevojtarëve. Gratë deri edhe në mujore dhe në përgim i prekin flitë e tyre!

²⁸Pra, duke e ditur prej këtyre se nuk janë zota, aspak mos i kini frikë!

²⁹Po njëmend, e si do të mund të quhen zota? Kur gratë u kushtojnë fli këtyre idhujve të argjendtë, të artë e të drunjtë;

³⁰në tempujt e tyre priftërinjtë rrinë me petka të shqyera, me kokë e mjekërr të rruar, me koka të zbuluara;

³¹ulërijnë e bërtasin në praninë e tyre porsi në drekë të të vdekurit.

³²Priftërinjtë u heqin petkat e me to i veshin gratë dhe fëmijët e vet.

³³Nëse ndokush u bën ndonjë të zezë ose ndonjë të mirë, ata nuk janë në gjendje tua shpërblejnë. S’mund të bëjnë ndokënd mbret as s’mund ta rrëzojnë nga froni.

³⁴Gjithashtu nuk janë në gjendje ti japin ndokujt pasuri ose para. Në qoftë se ndokush u bën ndonjë kusht, e nuk e çon në vend, s’janë të zotët t’ia kërkojnë.

³⁵Ata smunden njeriun ta shpëtojnë nga vdekja as ta shpëtojnë të ligshtin prej më të fortit.

³⁶Të verbërit nuk mund t’ia kthejnë dritën e syve, njeriun në nevojë nuk mund ta ndihmojnë.

³⁷Për vejusha nuk kanë dhimbje e bonjakëve nuk u bëjnë mirë.

³⁸Të ngjashme janë me gurë të marrë nga mali këto hyjni të drunjta të praruara e të argjenduara; ata që i adhurojnë do të mbeten të turpëruar.

³⁹Si atëherë mund të çmohet ose të thuhet se janë zota?

⁴⁰Pastaj, deri edhe vetë kaldenjtë i poshtërojnë. Këta kur e shohin ndonjë të pagojë që s’mund të flasë, e çojnë te Beli e i kërkojnë atij që ta bëjë të flasë,

⁴¹a thua se ai mund ti dëgjojë. Megjithatë, edhe pse e kuptojnë se s’janë gjë, nuk mund ti lënë, sepse u mungon gjykimi i shëndoshë!

⁴²Gratë të ngjeshura me teje rrinë pranë udhëve e djegin krunde;

⁴³kur ndonjë prej tyre, merret prej ndonjë kalimtari e pasi të ketë fjetur me të, e vë në lojë të afërmen e vet, pse ajo nuk qe çmuar e denjë si ajo e që nuk iu këput teja si asaj!

⁴⁴Gjithçka, pra, lidhur me këto hyjni, është gënjeshtër. Si atëherë mund të çmohet e të thuhet se janë zota?

⁴⁵Të punuar nga mjeshtrit e arpunuesit, ata s’janë asgjë tjetër, por vetëm çfarë mjeshtrit deshën të jenë.

⁴⁶E vetë këta që i punojnë, se kanë jetën e gjatë; a thua mund të jenë zota ata që prej tyre u punuan?

⁴⁷Pasardhësve të vet ata u lënë gënjeshtra e turp.

⁴⁸E njëmend, kur u vjen ndonjë luftë ose ndonjë fatkeqësi, priftërinjtë këshillohen mes tyre ku të fshihen bashkë me këta zota!

⁴⁹Po si atëherë nuk mund të kuptohet se s’kanë si të jenë zota ata që s’mund ta shpëtojnë veten as prej luftës as prej fatkeqësisë?

⁵⁰Vërtet, pasi janë të drunjtë, të praruar e të argjenduar, atëherë merret vesh se s’janë tjetër por gënjeshtër; për të gjithë popujt e mbretërit do të jetë e qartë se nuk janë zota, veçse vepër e duarve të njerëzve dhe s’kanë në vetvete asnjë cilësi hyjnore.

⁵¹Kush atëherë nuk e di se nuk janë zota?!

⁵²Sepse ata, s’mund ti vënë mbretin ndonjë krahine as s’mund tu falin njerëzve shiun;

⁵³s’janë të zotët ti gjykojnë çështjet e veta as ta çlirojnë të nëpërkëmburin nga ndrydhësi, sepse s’kanë kurrfarë pushteti më shumë se sorrat ndërmjet qiellit e tokës!

⁵⁴E njëmend, nëse në tempull të zotave të drunjtë të praruar e të argjenduar ndizet zjarri, priftërinjtë e tyre do të ikin e do të shpëtojnë, kurse ata do të digjen në mes të tij porsi trarët.

⁵⁵S’janë të zotët ta përballojnë mbretin as armiqtë. Si atëherë mund të çmohet ose të pranohet se janë zota?!

⁵⁶Këta zota të drunjtë, të praruar e të argjenduar s’mund tu shpëtojnë as vjedhësve as bracave:

⁵⁷këta janë më të fortë se zotat, sepse ua marrin arin, argjendin dhe veshjet me të cilat janë të mbuluar, e shkojnë e zotat s’janë të zotët ti ndihmojnë vetvetes!

⁵⁸Prandaj më i mirë është mbreti që e dëfton trimërinë e vet ose një enë e dobishme në shtëpi që mund ta përdorë ai që e ka, se hyjnitë e rreme; ose edhe një derë në shtëpi, që i ruan ata që janë në të, se hyjnitë e rreme; ose edhe një shtyllë e drunjtë në pallat se hyjnitë e rreme.

⁵⁹E njëmend, dielli e hëna e yjet që ndriçojnë dhe kanë për detyrë të shërbejnë, dëftohen të dëgjueshme;

⁶⁰kështu edhe vetëtima, kur dëftohet, shihet mirë; po në të njëjtën mënyrë edhe erërat fryejnë në çdo krahinë;

⁶¹edhe retë, kur u urdhërohet prej Hyjit ta përshkojnë mbarë gjithësinë, kryejnë çka u qe urdhëruar;

⁶²edhe zjarri, i dërguar prej së larti, për ti përpirë malet e pyjet, bën çfarë i qe urdhëruar: këta zota as për kah bukuria as për kah fuqia nuk mund të krahasohen me ndonjërën prej tyre.

⁶³Këndej as s’ka si çmohet as s’ka si të thuhet se këta janë zota, kur s’janë të zotët as të gjykojnë as tu bëjnë njerëzve ndonjë të mirë.

⁶⁴Pasi, pra, e dini se s’janë zota, aspak mos i druani!

⁶⁵Ata mbretërit as nuk i mallkojnë as nuk i bekojnë.

⁶⁶Në qiell popujve nuk u dëftojnë shenja, as nuk shndrisin si dielli as nuk ndriçojnë si hëna.

⁶⁷Kafshët janë më të mira se ata, sepse janë të zonjat të ikin e të strehohen e ti ndihmojnë vetvetes.

⁶⁸Kështu, pra, në asnjë mënyrë nuk na është e qartë se janë zota: prandaj aspak mos i kini frikë!

⁶⁹Vërtet, porsi dordoleci në bastanore që smbron asgjë, të tilla janë edhe hyjnitë e tyre të drunjta, të praruara e të argjenduara.

⁷⁰Gjithashtu: zotat e tyre të drunjtë, të praruar, të argjenduar i ngjajnë murrizit në kopsht mbi të cilin pushon çdo zog; janë të ngjashëm me të vdekurin e hedhur në errësirë.

⁷¹Nga purpura dhe liri i përpunuar, që mbi ta i bren tenja, do ta kuptoni se nuk janë zota. Në fund edhe ata vetë do të prishen dhe do të bëhen turpi i vendit.

⁷²Më i mirë është, pra, njeriu i drejtë që nuk ka idhuj, sepse ai i shpëton çnderimit.